'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

        


Λευτέρης Πυκνής

‘’ Όσα  φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος ‘’,  έλεγαν οι πρόγονοι μας για την κακιά στιγμή.  Κάπως έτσι ξεκινά η περιπέτεια  του φίλου μου Βαγγέλη Ρουφάκη. Ναι του γνωστού εκδότη των εκδόσεων και του περιοδικού ‘’ ΔΑΦΝΗ’’. Του ‘’Μοναχικού καβαλάρη του πολιτισμού ’’ , όπως αρέσκομαι να τον αποκαλώ. Μια άτυχη στιγμή από το πουθενά, τον έφερε από τον Δαφνώνα, μέσω ‘’Σκυλίτσειου νοσοκομείου Χίου’’ , στο ‘’Λάτσειο κέντρο εγκαυμάτων ’’.  Δεν έχουν σημασία οι πληγές και τα τραύματα που σημάδεψαν, πλήγωσαν  και ταλαιπώρησαν αφάνταστα το κορμί του καλού μας φίλου. Σκοπός μου δεν είναι να σας επηρεάσω συναισθηματικά.  Άλλωστε παρακλητικά, επιθυμία του παθόντος ήταν να μην πάρει έκταση το θέμα. Ήθελε μόνος του, λεβέντικα, να ξεπεράσει την διαμορφωθείσα κατάσταση. Εγώ αλλού θέλω να σταθώ. Άλλες καταστάσεις που προβάλουν το ανθρώπινο μεγαλείο θέλω να τονίσω. Απογοητευμένος από δικές μου τραυματικές εμπειρίες , τόνιζα έντονα και με έμφαση ότι έχει χαθεί το ‘’φιλότιμο’’ και η ‘’ανθρωπιά’’. Πόσο έξω είχα πέσει …!  Αναθεωρώ τις σκέψεις μου και καταλήγω  σε δικές μου λανθασμένες επιλογές … φίλων. Καλά να πάθω …! Τέλος πάντων, ευτυχώς το πάνθεο των φίλων μου κοσμούν ακόμα αρκετοί άνθρωποι που με τιμούν με την πολύτιμη φιλία τους. Κορυφαία θέση μεταξύ όλων αυτών κατέχει ο άτυχος ‘’αδερφός’’ μου  Βαγγέλης. Από την πρώτη στιγμή της περιπέτειας του, αρκετοί  φίλοι του, ξεδίπλωσαν όλο το μεγαλείο της ανθρωπιάς τους πάνω στην περίπτωση του. Ας με συγχωρέσει η ταπεινότητα τους, μια και χωρίς άδεια , θα αναφέρω ονόματα. Όμως  πρέπει. Επιβάλετε να ειπωθούν, ώστε να λειτουργήσει το παράδειγμα τους, σαν  κοινωνία προσφοράς αγάπης στους δεινοπαθούντες.  Ξεκινώ από τον ΑΝΘΡΩΠΟ, Λευτέρη Πυκνή. Ναι τον γνωστό σε όλους, πληθωρικό Λευτέρη. Από την πρώτη στιγμή έως την καλή ώρα  που παρέλαβε το εξιτήριο, δεν έλειψε στιγμή από το προσκέφαλου του πόνου. Ήταν αυτός που τον μετέφερε από τη Μυροβόλο στο Θριάσιο Νοσοκομείο.  Έμεινε νυχθημερόν, για εβδομήντα ημέρες, στο πλευρό του.  Ήταν αυτός που με μητρική στοργή, προσέφερε τα πάντα στον κατάκοιτο φίλο. Ο Λευτέρης, με τις τεράστιες νοσοκομειακές του γνώσεις, μια και μαθήτευσε και υπηρέτησε για χρόνια πλάι   στον Μεγάλο Γιάννη Αυγουστή, ήταν αυτός που μετρίαζε του πόνους . Ήταν αυτός που ανταποκρίνονταν στην κάθε δύσκολη στιγμή και επιθυμία. Ήταν αυτός χάρη στον οποίο στάθηκε στα πόδια του μια ώρα αρχύτερα. Ήταν αυτός που τον στήριξε ψυχολογικά στην κάθε δύσκολη στιγμή της απρόσμενη περιπέτειας.  Με μια λέξη. Ήταν ο καλός φύλακας άγγελος του. «Χέρια που υπηρετούν , προσφέρουν και απαλύνουν πόνο, είναι πιο Άγια από χέρια και χείλη που προσεύχονται  »Δεν θα σταθώ μόνο στην περίπτωση του Πυκνή, γιατί ευτυχώς για όλους μας δεν ήταν ο μόνος. Από την πρώτη στιγμή επί καθημερινής βάσεως και συγκινητική προσφορά η κ. Ευτυχία Καλιαγκά καθώς και δυο ξεχωριστοί  άνθρωποι της Χιακής κοινωνίας . Ο Σεβαστός Δάσκαλος κ. Γεώργιος Διλμπόης, που περιβάλει τον Βαγγέλη με Πατρική αγάπη και ο στενός του φίλος κ. Νίκος Χαβιάρας (του ‘’ ΝΗΡΕΑ ‘’), ο οποίος τον φρόντιζε σαν αδερφό του. Κάποιος άγνωστος , σε εμένα, κύριος Σταύρος  κόσμημα του επισκεπτηρίου . Από εκεί και πέρα θα αναφερθώ στην περίπτωση του Γιάννη Παληού των εκδόσεων ‘’άλφα πι’’. Με κάθε ευκαιρία Σαββατοκύριακου ή τριήμερου, άφηνε τη Χίο για να δηλώσει με την παρουσία και τη φροντίδα του την αγάπη στον καλό του φίλο. 

Μ.Καριάμης - Σταύρ. Μιχαηλίδης - Αλεξ. Καραμούζος

Θέλω να αναφερθώ σε τρεις καλούς κοινούς μας φίλους που λαμπρύνουν με την εν γένει παρουσία τους το Χιακό στερέωμα  τον Μανώλη Φύσσα, οποίος παρά του ότι ήθελε να είναι μαζί μου στο προσκέφαλο του ‘’αδερφού’’ μας δεν κατέστει δυνατόν  μια και έφυγε επειγόντως για Ισπανία, ώστε να σταθεί στο πλευρό ενός άσχημα τραυματισμένου Χιώτη ναυτεργάτη. Οι άλλοι δυο είναι ο Ναύαρχος ΛΣ (εα) κ Σταύρος Μιχαηλίδης, ο οποίος επανειλημμένος  με καλούσε στο τηλέφωνο για να ζητήσει να προσφέρει ότι απαιτούσαν οι περιστάσεις. Τέλος ο καπετάν Αλέκος Καραμούζος , ο οποίος όλο αυτό το χρονικό διάστημα αμέτρητες φορές την ημέρα με καλούσε στο τηλέφωνο, ώστε να είναι ενήμερος της κατάστασης. Θα μείνει αξέχαστη η συνάντηση μας στον θάλαμο ‘’104΄΄, όταν απρόσμενα παρουσιαστήκαμε μπροστά στα απορημένα μάτια των Βαγγέλη και Λευτέρη…. Πιθανά εκείνη η ημέρα να ήταν αυτή που ένα αχνό χαμόγελο χάραξε στα χείλη του πονεμένου φίλου μας…. Χαμόγελο ελπίδας που το είχε τόσο ανάγκη. Θα σταθώ στη κ Αργυρώ Κρόκου, άγνωστης μεταξύ αγνώστων, η οποία σαν έμαθε την περιπέτεια διαδικτυακά, έτρεξε να βρεθεί δίπλα τους και να δώσει ένα άλλο χρώμα με την παρουσία της. Κρατώ  τη ρήση της «» Δεν θα παραλείψω το ενδιαφέρον των Δημήτρη Μελαχροινούδη , Δημήτρη Αδριάνα, Κώστα  Φράγκου, καθώς και μεγάλο αριθμό φίλων από Χίο οι οποίοι με καλούσαν για να πληροφορηθούν νέα του Βαγγέλη. Όλες αυτές τις ημέρες το τηλέφωνο του Πυκνή ‘’άναψε’’ στην κυριολεξία μια και ήταν ο αποδέκτης της αγάπης και του ενδιαφέροντος για τον ξεχωριστό Βαγγέλη. 

 ''ΛΑΤΣΕΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΓΚΑΥΜΑΤΩΝ''

Θα ήταν ανεπίτρεπτο να μη σταθώ στην προσφορά όλου του προσωπικού , ιατρικού και νοσηλευτικού, που επανδρώνουν το ΘΡΙΑΣΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΓΚΑΥΜΑΤΩΝ. Νοσοκομείο Κόσμημα. Μια κουβέντα θα πω μόνο για όλο το προσωπικό. Πραγματικοί Λειτουργοί …!   Αν ξέχασα να αναφέρω κάποιον ας με συγχωρέσει .             Η απρόσμενη περιπέτεια , έδειξε όμως ότι αυτές τις δραματικές ώρες για την πατρίδα μας και το λαό της, υπάρχει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα . «Δεν χάσαμε την Ανθρωπιά μας». Όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, ο κόσμος πρέπει να ελπίζει . Το χαμόγελο δεν πρέπει να λείψει από τα χείλη μας  Αδέρφια μου μην ξεχνάτε ότι πέρα από τα παιδιά μας, τα πιο σημαντικά ίχνη που αφήνουμε στο διάβα μας είναι αυτά της Αγάπης και  της προσφοράς                                                   Πριν κλείσω το άρθρο μου, θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο για την προσφορά αγάπης και ενδιαφέροντος στον Βαγγέλη , μαζί με όλους αυτούς, πρέπει να αναφέρω την Φωτεινή μου. Συγχωρέστε με.               
Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της ψυχής μου, τονίζοντας όμως με έμφαση .. : « Όσα προσφέραμε ο Βαγγέλης Ρουφάκης, μόνος του σε όλους μας, εμείς όλοι μαζί ούτε το ελάχιστον της προσφοράς του δεν μπορούμε να του ανταποδώσουμε »

Μιχάλης Γ. Καριάμης
Πλοίαρχος Ε.Ν



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου