«ΑΠΛΑ ΓΑΡ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΠΗ»

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ  ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ... !

Γλάδστωνος & Πατησίων

Συνοδοιπόρος, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με τον καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη και μερικούς άλλους ακόμα, μέλη της άτυπης ομάδας «Φίλοι Κ.Δ. Περρίκου», δώσαμε και δίνουμε αγώνες για να κάνουμε κτήμα του Ελληνικού λαού τις σκέψεις και τους πόθους αυτού του «Μεγάλου Οραματιστή». Οραματιστή και ήρωα συνάμα, μια και χάρισε τη ζωή του και τη ζωή των συναγωνιστών της «Π.Ε.Α.Ν», για να λάβουν «σάρκα και οστά», τα πανανθρώπινα πιστεύω τους. Όλοι, όσοι γνωρίζουμε την ζωή και τη θυσία του «λιγότερο προβεβλημένου ήρωα της κατοχικής περιόδου, » (λόγω σκοπιμοτήτων), πονάμε και αντιτασσόμαστε και στη σκέψη μόνο, οποιασδήποτε αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας.

Ο φλογερός Πανέλληνας Σταυραετός, αψηφώντας τη ζωή του και θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τα τρία ανήλικα παιδιά του τη σύζυγο και την οικογένεια του, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, στη συμβολή «Γλάδστωνος» και  Πατησίων, κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Ανατίναξε τα κεντρικά γραφεία της  ναζιστικής οργάνωσης Ε.Σ.Π.Ο η οποία θεωρήθηκε σαν η «πρώτη σημαντική πράξη δολιοφθορά» στο κέντρο στης σκλαβωμένης Αθήνας.

Εμβρόντητος, κατόπιν υποδείξεως της καλής μου φίλης κ. Ουρανίας Τώρα – Εκατομάτη, (την οποία ευχαριστώ δημόσια), διάβασα άρθρο στον ηλεκτρονικό τύπο για  πρόταση αλλαγής ονομασίας της ιστορικής οδού «Γλάδστωνος»!  Ένοιωσα σαν να με κτύπησε κεραυνός εν αιθρία. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο, ο κ. Νάσος Ηλιόπουλος, (επικεφαλής παράταξης του Δήμου Αθηναίων), θα προτείνει την μετονομασία της «Γλάδστωνος» , σε οδό Ζακ Κωστόπουλου.  Το σχετικό δημοσίευμα  (https://www.newsone.gr/), συνεχίζει γράφοντας πως στόχος του κ. Ηλιόπουλου, είναι ο δήμος : «να συμβάλει και αυτός στον αγώνα για να μείνει η μνήμη του Ζακ ζωντανή». Πρόκειται για «μια μικρή συμβολή στην σύγχρονη ιστορική μνήμη της πόλης».   
Αλήθεια η ανατίναξη της Ε.Σ.Π.Ο τι άραγε είναι... ;                                                      

     

Το Μνημείο της Π.Ε.Α.Ν επί της "Γλάδστωνος"

                                                   

Συγχωρέστε με… προσωπικά θεωρώ «Απαράδεκτη» την μετονομασία. Δεν έχω τίποτα με το αδικοχαμένο παλικάρι την «ΛΟΑΤΚΙ» ή οποιανδήποτε άλλη κοινότητα. Την ιστορική μνήμη του δρόμου της θυσίας θέλω να κρατήσω ζωντανή και αναλλοίωτη !  Δεν χάιδεψα  και δεν χαϊδεύω αυτιά κανενός, καθένας έχει το δικαίωμα, ελεύθερα να καταθέτη τη γνώμη του. Το λόγο του! Ο λόγος όμως δημιουργεί αντίλογο, «ενστάσεις», αρκεί να είναι κόσμιες και τεκμηριωμένες ειδικά όταν μιλάμε για ιστορική μνήμη και παραποίηση ιστορίας! Κάτω από αυτές τις συνθήκες ας υψώσουμε φωνή διαμαρτυρίας με σκοπό να αποτρέψουμε την παραποίηση ιστορικού γεγονότος μείζονος σημασίας.     

Θα ήθελα από την πλευρά μου, μια και οι δυνάμεις μου είναι ισχνές, τη βοήθεια του κάθε φιλίστορα Χιώτη πατριώτη και όχι μόνο. Θα καλέσω πρώτον από όλους τον πρώτο πολίτη του Δήμου Χίου, σεβαστό φίλο και μέλος της άτυπης ομάδας μας, Δήμαρχο Χίου κ. Σταμάτη  Κάρμαντζη να πράξει τα δέοντα. Με τον τρόπο, τα πιστεύω και το Θεσμικό του ρόλο να παρέμβει ώστε να μην παραποιηθεί ιστορία η οποία έχει κεντρικό ήρωα ένα «αγνό ένστολο Χιώτη Ήρωα»      

Τα οράματα του Κ. Δ. Περρίκου, από βήματος της Παλιάς Βουλής Των Ελλήνων - Στο Βήμα ο Μιχ. Καριάμης της άτυπης ομάδας ""Φίλοι Κ.Δ. Περρίκου""

                                                             

Συνάμα καλώ σε βοήθεια τους κ.κ Νότη Μηταράκη, υφυπ. Εργασίας & Κοινωνικών Υποθέσεων. Ανδρέα Μιχαηλίδη, βουλευτή Χίου. Τους ένστολους σεβαστούς φίλους κ.κ. Γιάννη Βορριά (Π.Ν) - Παντελή Βατάκη (Π.Α) - Σταύρο Μιχαηλίδη(Λ.Σ) - Κωνσταντίνο Λεοντάρα (Λ.Σ).  Το Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών Χίου και όποιον άλλο ένστολο, ο οποίος θέλει να συνταχθεί μαζί μας.

Τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, της εργασίας τους Συλλόγους Χίου - Αττικής - Θεσσαλονίκης  μα και κάθε άνθρωπο που μπορεί να βοηθήσει, να σταθεί αντάμα μας, ώστε να σώσουμε ακέραιη  την ιστορική αλήθεια του Μεγάλου Πανέλληνα – Χιώτη Οραματιστή - Ήρωα και σπορέα ιδεών.                                               

Ας φροντίσουμε σαν άνθρωποι σώφρονες να μη δεχθούμε την καμιά παραποίηση στην ζωντανή ιστορία μας. Στον Θρύλο…!!!

Μιχάλης Γ. Καριάμης

Της άτυπης ομάδας «Φίλοι Κ.Δ.ΠΕΡΡΙΚΟΥ»

ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΤΗΣ «ΣΕΝΤΟΝΟΥΣ»

                                    

                                                         Η   « Σεντονού» ... εν δράση ...!!!

Το καλοκαίρι «μύρισε» που λένε. Σε εγρήγορση  όλες οι νοικοκυρές. Άντε να ψάξουν να βρουν και να τακτοποιήσουν τα καλοκαιρινά ρούχα. Άντε να πλύνουν  να σιδερώσουν και να καλοθέκουν» τα χειμωνιάτικα. Το σπίτι σε γενικό ξεσηκωμό και οι άνθρωποι του μικροί και μεγάλη στην «τσίτα». Τα εγγονάκια μας, αναστατωμένα και σε προσμονή. Οι ερωτήσεις απανωτές… «πότε θα φύγουμε;» ή να ξεκλειδώνουν τις όμορφες αναμνήσεις του περασμένου καλοκαιριού.

Στο απόγειο πια της ζωής μου, ζω με ανείπωτη χαρά, την προσμονή και την αγωνία  τους. Να σας πω την αλήθεια, πιο πολύ περιμένω εγώ να κλείσουν τα σχολεία παρά αυτά. Μέσα σε αυτή την γενική αναστάτωση και τους προβληματισμούς, κάπου ξεχάστηκα. Άθελα μου προσπέρασα τα σήμερα και βρέθηκα να ζω στο… προχθές…!  

Αρχές της δεκαετίας του πενήντα!  Κάθε καλοκαίρι, με το που έπαιρνε τέλος ο βραχνάς του σχολείου, αμέσως την άλλη μέρα, μαζί με την Γιαγιά μου την Ξενιώ, για με το «ΕΛΣΗ» για με το «ΑΓΓΕΛΙΚΑ» ή τον «ΚΑΝΑΡΗ» φεύγαμε για την «Άγια Ονειρική Γη» της Λαγκάδας. Να το πω για πολλοστή φορά, «Φύγαμε νωρίς από την Χίο… Όμως η ψυχή μου δεν μετανάστεψε ποτέ. Έμεινε και θα μείνει γαντζωμένη για πάντα εκεί…!!!». «Στο αραξοβόλι του πόθου και του πάθους μου». «Στο απάγκιο λιμάνι των σκέψεων, των λογισμών και της Αγάπης μου»

Λαγκάδα Χίου - Το Απάγκιο Λιμάνι των Σκέψεων, των Λογισμών και της Αγάπης μου

Για εμένα το παιδί των φτωχογειτονιών του Πειραιά και όχι μόνο, το χωριό μου ήταν η «γη της επαγγελίας». «Η μεγάλη …  φιλική, σίγουρη και ασφαλής  αυλή του σπιτιού μας» Τα πάντα ήταν δικά μου και όμορφα. Όπου και αν πέρναγα, όποιος και αν μέβλεπε, είχε έναν καλό λόγο να πει ή να με ρωτήσει με ενδιαφέρον για όλους τους δικούς μου. Να μου πουν ιστορίες τους με τον κύρη μου ή για την φιλενάδα της μάνα μου που έγινε  πια «πρωτευουσιάνα»!

Ως εδώ όλα καλά.

Έλα όμως που ερχόταν και η καταστροφική ώρα του μεσημεριού…!!! Ιντάθελενε ο Μεγαλοδύναμος κέφτιαξενε έδευτη την «ερημοσκότεινη» χρονική περίοδο της ημέρας; Άντε το βάσανο του φαγητού, που εσήμαινε  χάσιμο πολύτιμου παιχνιδιού και κλεισούρα μετά ύπνου…! Αγώνας και σκέψεις για εξεύρεση τρόπου να συνεχίσουμε το παιχνίδι. Σχέδια επί σχεδίων κόντρα στην βούληση της γιαγιάς ή των μαμάδων. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα χιλιοειπωμένα λόγια «που θα πας βρε φαγούδι της ζωής μου μες το λιλίρι…;»

Από τούτο εδώ το σπίτι, ξεκινά η ζωή μου ... !

Και όμως όταν ο λόγος δεν έφερνε αποτέλεσμα, άρχιζαν τα «μεγάλα μέσα» και εφαρμογή αποτελεσματικών αρχέγονων παρεμβάσεων… Το πιο συνηθισμένο φόβητρο ήταν αυτό του περάσματος από τον μαχαλά του «Καλοκαιρινού» αλλά και του «Μεσημεριανού». Με στόμφο και απαγγελία μεγάλης τραγωδού η αξέχαστη γιαγιά, μου έλεγε για τα συμβάντα της τελευταίας επέλασης των υποτιθέμενων ανεπιθύμητων επισκεπτών από την γειτονιά μας… Αναρίθμητα τα χαμένα παιδάκια… Ανείπωτα τα βάσανα και οι ταλαιπωρίες που βίωσαν. Τα μάτια μου μεγάλωναν και γινόταν τεράστια. Ο φόβος άρχισε να ρέει στο αίμα. Μα όταν και πάλι ζωντάνευε η παιδική ανταρσία και το γινάτι… τότε ξεκίναγε η εφαρμογή του σχεδίου «Β».

Η γιαγιά τάχατες άκουγε κάποια βήματα ή κτύπους στην πόρτα… με τρόπο απαλλασσόταν  του σφυχταγκαλιάσματος μου και πήγαινε να διώξει τον παρείσακτο. Και… ξάφνου εμφανιζόταν κουνάμενη σεινάμενη με βρυχηθμούς και άγρια μουγκρητά   η «Σεντονού» !!!

«Σεντονού»    .... Μοντέλο 2019  ... !!!

«Ίντα θες μωρή εδώ;». «Το Μιχαλάκη μου είναι καλό παιδί». «Κοιμάται κέχει κλειστά τα μάτια του». «Άμε στην ευκή του Χριστού και της Παναγιάς» Και να σκεπάζει την κεφαλή μου, με το σεντόνι ώστε να μη βλέπω αλλά να ακούω τις οργισμένες κραυγές και τις φοβέρες της … Σεντονούς…!

Τα χρόνια πέρασαν, και με διαδέχθηκαν τα παιδιά μου. Κατ ανάγκη η Σεντονού μεταδημότευσε μαζί μας ώστε να επηρεάσει τα παιδιά. Τα ανίψια μου μα και τα ευκολόπιστα παιδάκια της γειτονιάς μας. Η τέχνη και τα κατορθώματα της μεγάλωσαν γενιές επί γενιών στο σπίτι μου μα και στις γειτονιές του Κορυδαλλού.

Θα σας περιγράψω δυο περιστατικά με την αξέχαστη Μητέρα μου να προσπαθεί να κοιμίσει τον Γιώργη μου ... εμένα όρθιο και  σκεπασμένο από κεφαλής ως τα πόδια με ένα λευκό σεντόνι να υποδύομαι τον ρόλο της «Σεντονούς». Με τα μάτια διεσταλμένα από τον φόβο και την αγωνία  ο μικρούλης, γνώρισε, μια και είδε τα μπαντζάκια, το παντελόνι μου, οπότε πίρε θάρρος από την απρόσμενη αποκάλυψη και φοβερίζοντας την, της φώναξε. «Παλιοσεντονού, θα σε φτιάξω εγώ… θα πω στον μπαμπά μου για να σε δείρει που του έκλεψες  το παντελόνι του».

Φόβητρο ...φάντασμα 

Άλλη μια φορά, που προσπαθούσα να κοιμίσω έναν μικρό πανέξυπνο και λατρευτό μικρούλη, δεν έδωσα βάση στα… παπούτσια μου, οπότε στο κρίσιμο σημείο της παρέμβασης, ο Μάκης, στάθηκε ορθός και ατρόμητος απέναντι μου φωνάζοντας «κλέφτρα σεντονού, αυτά τα παπούτσια είναι του Μιχάλη μου»  

Άλλες εποχές, άλλα χρόνια. Εδώ και αρκετά χρόνια κατάλαβα πως ο φόβος αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην παιδική ψυχή. Από κάθε άποψη τα παιδιά είναι πάντα σε μειονεκτική θέση απέναντι μας. Άλλη η δική τους λογική και η σκέψη τους. Διαφορετικά βλέπουν τα πράγματα, για αυτό και αντιδρούν διαφορετικά από εμάς.

Μας χωρίζουν ανυπέρβλητα ηλικιακά όρια και λογική. Εμείς με το ζόρι και το έτσι θέλω, προσπαθούμε να επιβάλουμε τη δική μας λογική. Πιθανά πολλές φορές βίαια και με ξυλοδαρμό. Άλλωστε μας έμαθαν, εσφαλμένα, πως το «ξύλο βγήκε από τον… παράδεισο». Μήπως μας μίλησε κανένας να μας πει ότι το ξύλο δεν συνετίζει αλλά αποξενώνει τα παιδιά από τους γονείς.

Φάντασμα - Φόβητρο για μικρούς και ... μεγάλους

Όχι δεν είναι σωστό με τη στάση μας να ταυτίζουμε τον Μπαμπά με τον Μπαμπούλα. Τεράστιο λάθος η επιβολή της πειθαρχίας με φόβο . Οι γονείς θα πρέπει να είναι σανίδα σωτηρίας και όχι φόβητρο. Καλύτερη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια μας είναι να τους αφήσομε όμορφες αναμνήσεις φροντίδας και αγάπης. Ας τα ποδηγετήσουμε σωστά ώστε και αυτά να φερθούν ανάλογα  και στα εγγόνια μας. Το μέλλον είναι δικό τους και τους ανήκει…!

Με αυτές τις σκέψεις ας κλειδώσουμε τα κάθε είδους φόβητρα στα χρονοντούλαπα της… λαογραφίας.  Ας διδάξουμε Αγάπη και ας παραδώσουμε στην κοινωνία Ανθρώπους Άφοβους. Ελεύθερους και Σκεπτόμενους. Είναι καθήκον και υποχρέωση μας.

Μιχάλης Γ, Καριάμης

Πλοίαρχος  Ε.Ν

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΑ ΜΑΡΚΟΥ

Αιώνιο μνημόσυνο και τιμή στους προγόνους μας, της μεγάλης οικογένειας με το επώνυμο «Λίλικας», στις τρεις γενιές: Καριάμη ή Καρυάμη, Κουτσοβάσιλου και Πούπαλου που προήλθαν από αυτήν και αποτελούν την Αδελφότητα της Ποταμιάς, «Παναγιά Δέσποινα», του όρους Αμανή

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΑ ΜΑΡΚΟΥ

Πηγή φωτογραφίας : ΚΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ

« Η παράδοση θέλει  ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Πισπιλούντας προέρχονταν από την Ποταμιά. Το αυτό δε συνέβαινε και με τους «Αμαρκούσους». «Τα Μάρκου, χωρίδιον ανήκον το πλείστον εις Ποταμούσους και Μεσπιλουντιανούς».  Σύμφωνα με τον Ι. Ν. Γιούργαλι, κάθε χειμώνα οι κάτοικοι του οικισμού Αμάρκου άφηναν τα σπίτια τους για να πάνε στις πατρογονικές τους εστίες. Οι μεν στην Ποταμιά, οι δε υπόλοιποι στην Πισποιλούντα. Σύμφωνα με τον αείμνηστο Δημήτριο Μαρκέλλου Πουλή, οι γενάρχες και πρώτοι κάτοικοι του οικισμού «Tα Μάρκου», ήταν οι οικογένειες Πυλενού και Χαμαριά, προερχομένων από την Ποταμιά. Πανελλήνια παράδοση θέλει όπου παλιά εκκλησιά της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, από κάτω να υπάρχει χωροχρονική πύλη. Σύμφωνα με τα όσα γνώριζαν οι παλαιοί κάτοικοι του οικισμού, κάτω από την Παναγιά «Τα Μάρκου» η οποία είναι σε μικρή απόσταση από τον ομώνυμο πύργο, καταλήγει μεγάλη σπηλιά. Ο ναός της Κοίμησης σύμφωνα με όσα λέγουν, είχε τοιχογραφίες. Δυστυχώς λόγω ζημιών από τον χρόνο και τους σεισμούς, το 1905 τον κατεδάφισαν και έκτισαν τον υπάρχοντα έως σήμερα ναό. «Στα Μάρκου»,  «Η Πισπιλουντα της Χίου», Ι. Γιούργαλι. : «Η Ιστορία της Χίου» Γ. Ζολώτα Τόμος Α1.

Η ευρύτερη περιοχή "Τα Μάρκου"με τον  Βυζαντινό Πύργο τους (Πισπιλούντα Χίος)

Υπήρχε η αντίληψη ότι ο πύργος ήταν στοιχειωμένος με πολλά κακά πνεύματα, φαντάσματα, ξωτικά και δαιμόνια, τα οποία έσπερναν αρρώστιες και θανατικό στους κατοίκους. Λόγω δε του ότι πεθαίνανε κυρίως τα νέα αντρόγυνα, το χωριό δεν μεγάλωσε ποτέ, καθ όλη την διάρκεια της υπάρξεώς του. Γι αυτό, τελικά ρήμαξε. Το 1928, ο οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά. Για να εξευμενίσουν λοιπόν το κακό και τα στοιχειά, γκρέμισαν ένα μέρος από την βορεινή πλευρά του πύργου και με τις πέτρες του έκτισαν το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Οι ναοί της εν λόγω αγίας, συνήθως είναι σε μέρη δύσβατα ή απομονωμένοι και λόγω του ονόματος σχετίζουν την αγία με την σκοτεινή θεά Εκάβη, η οποία είχε κοινή λατρεία με τους πελασγικούς μεγάλους θεούς Κάβειρους. Στην περιοχή υπάρχει τοπωνύμιο Καβειρούση (στου Κα ειρούση). Πιθανά εδώ κάπου να υπήρχε Καβείριον, χώρος ιερός των προπατόρων μας, σε συνδυασμό με Ο πύργος «Τα Μάρκου» και το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής »  .....

ο Πύργος ΤΑ '  ΜΑΡΚΟΥ (Πισπιλούντα - ΧΙΟΣ)

Την εποχή την οποία περιγράφουμε, όλο το νησί ήταν μοιρασμένο σε τιμάρια φεουδαρχών όπως των: Αγαλάστου, Αγγέλου, Βασιλείου, Βρανά, Βαγιάνου, Βεστάρχη, Βυρίνου, Γαλάτου, Γορδάτου, Ζυβού, Καναβούτση, Κουλαλά, Μάρκου, Μαύρου, Μαργουνά, Πατρικίου, Πέτρου, Ρακινού, Φαλερού, Φράγκου και τόσων άλλων. Και αφενός ήταν αυτοί που απομυζούσαν το αίμα των αδύναμων υποτακτικών τους, αφετέρου, αυτοί οι ίδιοι, αποτελούσαν πληγή και διαρκή απειλή, για το κύρος και την υπόσταση, ακόμα και αυτής της αυτοκρατορίας, η οποία κατάντησε υποχείριο συμφερόντων των φεουδαρχών. Εφοδιασμένοι με επικυρωμένα από Βασιλείς δικαιώματα και κατέχοντας αυτοκρατορικά χρυσόβουλα, μέσα από οχυρούς πύργους και με τους ισχυρούς ιδιωτικούς στρατούς που είχαν υπό την εξουσία τους, έκαναν ότι ήθελαν. Καταδυνάστευαν, όχι μόνο τους χωρικούς της περιοχής που διαφέντευαν, αλλά έβαζαν χέρι ακόμα και σε ισχυρά βασιλικά ιδρύματα, όπως για παράδειγμα την Νέα Μονή, της οποίας άνευ ντροπής, σεβασμού ή θείου φόβου, καταπάτησαν και σφετερίστηκαν αρκετά από τα κτήματα, σε διάφορα σημεία της Χίου. Οι πύργοι τους, απόρθητα κάστρα, όπως των Αγγέλων, Βρανάδων, Βυρίνων, Καλογεράδων, Μαύρων κ. λ. π., πολλές φορές φρούρια ισχυρά, όπως αυτόν «Τα Μάρκου» και τον σε καλύτερη κατάσταση διατηρούμενο στα Δώτια. Κάποιοι, στην μέση των οικισμών, με τρεις ορόφους. Το συνολικό ύψος του κτίσματος έφθανε γύρω στα δεκαπέντε μέτρα. Είχαν επάλξεις και πολεμίστρες. Στο ισόγειο ήταν η αποθήκη των τροφίμων και των άλλων αναγκαίων εφοδίων. Γύρο από τον πύργο υπήρχε περιμετρικό τείχος με ένα πυργάκι σε κάθε γωνιά της οχύρωσης. «Άνδρες ικανοί τον αριθμόν ενέμοντο ως ιδιοκτήται μερίδας δημοσίων κτημάτων, εξ ων ηδύναντο να επαρκώσι εις την πρώτην αυτών αποσκευήν προς εκστρατείαν κατά ξηράν ή θάλασσαν, διότι άπαξ στρατεύσαντες εμισθοδοτούντο υπό του δημοσίου καθ όλην την διάρκειαν της ενεργητικής αυτών υπηρεσίας». 26 Φεουδάρχες και στρατιωτικοί οίκοι της Χίου είχαν λάβει σα δωρεά μεγάλη μερίδα γης σαν στρατιωτοτόπια, το υπόλοιπο τμήμα της αρόσιμης και καλλιεργήσιμης γης του νησιού μας, μοναστηριακές γαίες και μετόχια......

Ο Πύργος ΤΑ ΜΑΡΚΟΥ (Πισπιλούντα ΧΙΟΣ)

Ως γνωστόν στο φεουδαρχικό σύστημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο κάθε πύργος, εκτίζετο από τον τοπικό άρχοντα, φεουδάρχη και τον συντηρούσε από τις εισφορές, αυτών των οποίων είχε υπό την προστασία του. «Το ανωτέρω αμυντικόν σύστημα προϋπέθετε τεραστίας δαπάνας, τόσον διά κατασκευάς, όσον και δια την συντήρησιν των οχυρωματικών έργων, δι ο και αναγιγνώσκομεν εις το χρυσόβουλλον του Κωνσταντίνου Μονομάχου του Ιανουαρίου 1044 περι της καστροκτισίας, η οποία εξηκολούθησε να επιβάλλεται εις τους κατοίκους της Χίου». Αυτές οι ειδικές εισφορές «καστροκτησίας» των χωρικών για να συντηρηθούν οι βίγλες και οι βιγλάτορες, υπήρχαν εν ισχύ έως το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό πιστοποιείται από αχρονολόγητη επιστολή των Γερόντων των Κουρουνίων η οποία αναφέρει, «οι Γέροντες Κουρουνίων έδωκαν εις τον Βολισσιανόν που εγύριζε διά τες βίγλες παράδες 20». Επίσης στο Μερσινίδι (Ιερά Μονή Μυρσινιδίου), το ονομαζόμενο και σαν Μοναστηράκι υπάρχει γραπτή συμφωνία των Γερόντων της Βολισσού [μεταξύ των οποίον και ο Παπά Θωμάς Λίλικας] και των παροίκων «Τα Μάρκου», η οποία μας πληροφορεί ότι «αποφάσισαν να δίνουν τον καθέκαστον χρόνον με χέρι των ευρισκομένων γερόντων ασλάνια έξι, αεί και πάντοτε» Η Χίος είχε στα παράλιά της πάνω από πενήντα βίγλες. Στο νότιο τμήμα της σώζονται αρκετές σε καλή κατάσταση. Όπως αυτές του Τραχηλιού, Ελίντας, Αγ. Ελένης, Παχύ, Μεστά. Οι βίγλες στο βόρειο τμήμα είναι κατεστραμμένες Λίγα ερείπια βάσεων έχουν απομείνει από τις βίγλες της Αγ. Μαρκέλλας, Δαμαλά (στα Λιμιά), Πραστιών (Σιδηρούντας). Τις θέσεις των υπολοίπων τις γνωρίζουμε από χάρτες και γκραβούρες της εποχής, όπου είναι σημειωμένα τα μέρη στα οποία υπήρχαν τα κάστρα, οι πύργοι και οι βίγλες της Χίου. Τέτοιες αναφορές υπάρχουν στα χειρόγραφα «Isulario de Tuto El Mara meditereneo de Antonio Milo, Armiralgio di Candia A. D. 1591» και στο «Isulario de Antonio Milo con tutte quelle di mar Egieo overo Arcipelago Anon Domino M. D. LXXXVII». Αυτά έως το 1778, χρονολογία κατά την οποία έπαυσαν να λειτουργούν οι κάθε είδους βίγλες.  «Ο Οικανομικός Βίος της Νήσου Χίου», Α. Δαμαλά, 1998, τ. Β σ «Χιακά Μελετήματα», Αντ. Π. Στεφάνου, Τόμος Β σελίδα 7 66

*                              *                              *                              *

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου ... : « ΔΕΣΠΟΙΝΑ – ΑΦΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΚΟΡΩΝΑ ΤΗΣ ΑΜΑΝΗΣ »

[PDF]

παναγια δεσποινα - Δάφνη

www.dafninet.gr/sites/default/files/Παναγία_Δέσποινα.pdf

«Παναγία Δέσποινα Αφέντρα και Κορώνα της Αμανής». Έκδοση: www.dafninet.gr e-mail: info@dafninet.gr. Σχεδιασμός-επιμέλεια έκδοσης: Βαγγέλης Ρουφάκης

ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΚΑΡΙΑΜΗΣ

Πλοίαρχος Ε.Ν.

Φωτογραφικό Αρχείο κ. Αθηνάς Ζαχαρού - Λουτράρη

ΒΡΑΔΥΠΟΡΙΑΚΟΣ - ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΚΟΣ

Γήπεδο Κορυδαλλού

Μετά διακοπή επτά ετών, σήμερα το απόγευμα, στο Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού – Νικαίας προς μεγάλη  χαρά όλων μας, έγινε ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων του Βραδυποριακού και του Ταλαιπωριακού. Δηλαδή των παλαιμάχων του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής. Ο αγώνας αυτός που έλαβε χώρα για πρώτη φορά στις 7-4-1961και είναι ο αρχαιότερος αγώνας μεταξύ παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της Ελλάδας.  Διεξήγετο κάθε μεγάλη Παρασκευή επί 52 χρόνια έως το 2013.

Το πρώτο γκολ του Ταλαιπωριακού

Πριν την έναρξη του αγώνα τιμήθηκαν οι οικογένειες Παπάζογλου – Πολυχρονίου – Ποσειδώνα – Συνετόπουλου καθώς και σε Προοδευτικάνους οι οποίοι δεν είναι πλέον στη ζωή.

Το δεύτερο γκολ του Ταλαιπωριακού

απονομή κυπέλλων μεταξύ των δυο ιστορικών ομάδων του Πειραιά και του Κορυδαλλού. Αλλά και εκ μέρους του Πρόεδρου του Ολυμπιακού κ. Βαγγέλη Μαρινάκη στις δυο ομάδες των βετεράνων αντίστοιχα.

Το πρώτο γκολ του Βραδυποριακού

Έλαμψαν με την παρουσία τους στο γήπεδο οι Δήμαρχοι Νικαίας/Ρέντη  και Κορυδαλλού  κ.κ. Γεώργ. Ιωακείμίδης και Σταυρ. Κασιμάτης  και αρκετές παλιές δόξες των ερυθρόλευκων ανάμεσα στους οποίους οι: Αγγελής, Βαΐτσης, Βαμβακούλας, Βούζας, Γιούτσος, Γκαβέζος, Γκαϊτατζής, Γκόγκιτς, Καρασαββίδης, Κελεσίδης, Κοκολάκης, Κτενάς, Λεβαντής, Μπονόβας, Σιδέρης, Σταυρόπουλος, Τζανετουλάκος. Από τους Βυσσινί ξεχώρισα τους : Αντωνάκο, Μανδρέκα, Σπετσαρία κ.α.

Φίλαθλοι στη Βόρεια Κερκίδα Γηπέδου Νικαίασ - Κορυδαλλού

Αγωνιστικά στο πρώτο μέρος οι Κορυδαλλιώτες με πολύ πιο νεανική ομάδα, προηγήθηκαν των Πειραιωτών με σκορ 3-1 αλλά πέτυχαν την ανατροπή με 4-3 (από δυο γκολ οι Γκόγκιτς & Σιδέρης)

Το δεύτερο γκολ του Βραδυποριακού

Σε όλη την διάρκεια του συγκινητικού αγώνα οι παλαίμαχοι εισέπραξαν ευμενή σχόλια για την φυσική τους κατάσταση,  και εισέπραξαν ευμενή σχόλια και χειροκροτήματα. Αίσθηση επίσης έκανε το όμορφο κλίμα διεξαγωγής του αγώνα. Και η φιλική διάθεση μεταξύ των αντίπαλων οπαδών. Μακάρι μέσα σε τέτοιο κλίμα και με αυτή τη συμπεριφορά να διεξάγονται όλοι οι αγώνες του Ελληνικού Πρωταθλήματος. 

Το τρίτο γκολ του Βραδυποριακού (Γκόγκιτζ)

Για την ιστορία του θεσμού: Οι ομάδες έχουν πετύχει

Ο Βραδυποριακός (ΟΣΦΠ) 31  νίκες.

Ο Ταλαιποριακός   (Προο ) 13   νίκες.

Έξι ( 6 ) αγώνες έλιξαν ισόπαλοι, ενώ τεσσάρων αγώνων το αποτέλεσμα είναι άγνωστο.

                          

                   Μέλη του « ΝΑΥ.ΣΥ,ΚΟ », στις κερκίδες του γηπέδου του Κορυδαλλού  

Ο Ναυτικός Σύλλογος Κορυδαλλός με αρκετά μέλη του, έκανε αισθητή την παρουσία του στις κερκίδες του γηπέδου. Από τα χείλη όλων ακούγονταν η ευχή και η προσδοκία, για αναβίωση και συνέχεια αυτού του όμορφου θεσμού.

Χρόνια σας Πολλά και Καλή Ανάσταση

 Μιχάλης Γ. Καριάμης

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ

Δεν είναι κάτι τυχαίο το να κάθεσαι και να συζητάς με τον Μεγάλο Ψαριανό τον κ. Δημήτρη Γ. Ανδριάνα. Είναι σαν να έχεις απέναντι σου ανοιχτή την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Κάθε του λέξη και μια αποκάλυψη. Κάθε του πρόταση και ένα νέο, άγνωστο ντοκουμέντο των όσων έλαβαν χώρα σε αυτόν τον Άγιο τόπο, που ασεβέστατα σκυλεύουν τάχατες αποκαλούμενοι φίλοι και «σύμμαχοι μας». Αυτό συνέβη πρόσφατα, σε κάποιο αγαπημένο στέκι του Πειραιά. Εκείνη την ημέρα συζητώντας, για την σειρά των σπάνιων και ποιοτικά «υπέροχων μεταλλίων», τα οποία δημιουργήθηκαν με δικές του σκέψεις και έξοδα, και μοναδικό σκοπό να τιμηθούν όσοι αγωνίστηκαν και αγάπησαν αυτόν τον Θρυλικό ξερόβραχο  του Αιγαίου μας!

Κάποια στιγμή και ενώ τα τεκταινόμενα  περιστρέφονται γύρω από την πρόσφατη επίσκεψη της κ. Μέρκελ στην Ελλάδα και την παραδοχή της στα όσα έπαθε η πατρίδα μας, την μαύρη περίοδο της γερμανικής κατοχής, τον άκουσα να με ρωτά.   «Σου έχω εξιστορήσει» για την κλοπή της «Νομισματικής Συλλογής των Ψαρών;»  Έμεινα  «άναυδος» με το στόμα ανοιχτό, να τον κοιτώ. Πριν συνέλθω από το ξάφνιασμα, μου έδωσε ένα πρωτοσέλιδο της παλιάς Χιώτικης εφημερίδας «ΠΡΟΟΔΟΣ», με ημερομηνία κυκλοφορίας  Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2004. Αρ φύλλου 21127. Σε αυτό καταθέτει το έγκλημα των ορδών των Ούννων του Γ. Ράιχ εις βάρος της Αγιασμένης του πατρίδας. Σημειωτέον ότι στην «ΠΡΌΟΔΟ», αρθρογραφούσε, τότε, όλη παρέα μας αποτελούμενη από τους κκ. Νικ. Σωτ. Χαλκιά – Δημ. Γ. Ανδριάνα – Κώνστ. Μ. Φράγκο και την ταπεινότητα μου.

Μιχαήλ Γ, Καριάμης - Δημήτριος Γ. Ανδριάνας

Φίλες και φίλοι μου, τα όσα αισχρά και εγκληματικά, έπραξαν στο κοντινό παρελθόν οι πατεράδες και οι παππούδες του κ. Σταϊνμάγερ και της κ. Μέρκελ, δεν μπορούν να παραγραφούν με δυο «ψευτόλογα». Δεν μπορούν να τα διαγράψουν «κροκοδείλια δάκρυα», της στιγμής. Διορθώνονται μόνο με τις πρέπουσες παροχές για την αποκατάσταση του διαπραχθέντος εγκλήματος.  Τα λόγια του Γερμανού προέδρου Φρανκ- Βάλτερ Σταϊνμάιερ (Frank -Walter Steinmeier), της 12^ης Οκτωβρίου 2018, προς τον Έλληνα ομόλογο του κ Π. Παυλόπουλο «Εμείς οι Γερμανοί δεν μπορούμε να αποποιηθούμε την ευθύνη του παρελθόντος. Φέρουμε ιστορική ευθύνη. Φέρουμε ηθική ευθύνη». Ή τα αντίστοιχα που παράθεσε στον Πρόεδρο μας,  η καγκελάριος  Άνγκελα Μέρκελ στις 10 Ιανουαρίου 2019 : «Αναλαμβάνουμε απόλυτη ευθύνη για την ιστορική υποχρέωση και ευθύνη για τα εγκλήματα των εθνικοσοσιαλιστών, γι' αυτό είναι Υπόθεση καρδιάς να στηρίξουμε την Ελλάδα προς όφελος των δύο κρατών».

Άρες μάρες κουκουνάρες, σε κουβέντες να βρισκόμαστε για τα εγκλήματα τους. Η δημόσια έκφραση συγγνώμης, ικανοποιεί μόνο την ηθική πλευρά του θέματος, αυτό όμως δεν αρκεί. Δεν κοστίζει τίποτα και δεν ρυθμίζει τίποτα. Δεν επουλώνει καμιά πληγή. Ας μην μας κοροϊδεύουν. Για να υπάρχει δίκαιο, είναι αναγκαίο και επιβεβλημένο να συμβαδίζουν αντάμα οικονομική και ηθική αποκατάσταση! 

Δυστυχώς για εμάς, η φτωχιά πατρίδα μας το 1953, με τη συνθήκη του Λονδίνου, βοήθησε την Γερμανία, να αναπτυχθεί εις βάρος μας, χαρίζοντας το χρέος που όφειλαν σε εμάς.      Στην σημερινή όμως ανάγκη μας, η προτεσταντική τιμωρητική ηθική τους, έκλεισε αφιλότιμα μάτια και αυτιά και δεν στάθηκαν αλληλέγγυοι στο πλευρό μας.

Αυτό όμως του με εξοργίζει είναι η αναίδεια όλων αυτών που έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης. Ο Γερμανός δημοσιογράφος Γκερντ Χέλερ στην εφημερίδα «Frankfurter Rundschau» το 1995 λέει «Λίγοι λαοί της Ευρώπης υπέφεραν από τη γερμανική κατοχή όσο οι Έλληνες, όμως, ήταν οι πρώτοι που μετά το τέλος της ναζιστικής βαρβαρότητας έτειναν χείρα φιλίας προς τους Γερμανούς. Καλάβρυτα, Δίστομο,  Καισαριανή, όπως και να ονομάζονται οι διάφοροι τόποι, όταν ο Γερμανός πολίτης επισκέπτεται αυτά τα μνημεία της ναζιστικής θηριωδίας αισθάνεται ντροπή μπροστά στη συμφιλιωτική διάθεση των Ελλήνων. Αυτό θα πρέπει να αναλογίζεται όποιος προσπαθεί, χρησιμοποιώντας νομικά προσχήματα, να θεωρήσει το θέμα οριστικά λήξαν».

Φίλες και φίλοι μου, ας μην ξεχάσουμε ποτέ πως οι ορδές των φασιστών Ούννων της Βέρμαχτ, στην κατοχή έκαψαν πάνω από εκατό πόλεις μακέλεψαν κοντά στα χίλια οχτακόσια χωριά. Από τους εκατό πέντε χιλιάδες συμπατριώτες μας που έριξαν στα απάνθρωπα κολαστήρια τους λίγοι γύρισαν ζωντανοί. 

Αν προσθέσουμε ακόμα 56.225 ψυχές εκτελεσθέντων.  Τετρακόσιες χιλιάδες καμένα σπίτια. Πεντακόσια δεκαέξι πάσης φύσεως πλοία (τα οποία αντιστοιχούν στο 75% του στόλου μας) μαζί με δυόμιση χιλιάδες ναυτικούς. Ακόμα, θρηνούμε δεκατρείς χιλιάδες εξακόσιους δεκαέξι στρατιώτες σε όλα τα πεδία των μαχών. Ογδόντα τρεις χιλιάδες, εκατόν εξήντα πέντε εκτελεσθέντες από Γερμανοϊταλούς. Αλβανούς και Βούλγαρους.     

Συνολικά στις μάχες από εκτελέσεις και κακουχίες  χάσαμε το ένα δέκατο του πληθυσμού μας δηλαδή επτακόσιες πενήντα χιλιάδες ανθρώπους. Αν προσθέσουμε τις αναπηρίες, τις ασθένειες την συμφορά της πείνας και την υπογεννητικότητα τότε θα φτάσουμε σε όρια γενοκτονίας μια και συνολικά χάσαμε περίπου ένα εκατομμύριο εκατόν έξι χιλιάδες. Θα μακρηγορήσω αν επεκταθώ αναλυτικά για όσα άρπαξαν ή κατέστρεψαν. 

Αφάνισαν το σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο. Τούνελ και γέφυρες.  Λιμενικές υποδομές και εγκαταστάσεις. Άρπαξαν επιτάσσοντας σχεδόν το σύνολο των μέσων μεταφοράς. Τις μισές των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Παλιά σημαία των ηρωικών Ψαρών

Αν οι «Ναζί», δεν σεβάστηκαν τα όσια την μικρών μα ηρωικών Ψαρών, κλέβοντας τις ιερές σημαίες τους, πως θα μπορούσαν να αντισταθούν στον πλούτο και στην μοναδικότητα των λαμπρών εκθεμάτων των μουσείων μας; Και δεν αρκέσθηκαν στα έτοιμα. Λήστεψαν την πολιτιστική μας κληρονομιά με παράνομες ανασκαφές. Οκτώμισι χιλιάδες κομμάτια έκαναν φτερά για να φθάσουν στη Γερμανία.

Τι να πρωτοθυμηθείς και τι να γράψεις. Το αναγκαστικό δάνειο; Τα κάλπικα χρήματα; Τα έξοδα συντήρησης των στρατευμάτων κατοχής; Την αρπαγή φυσικών πηγών; Μη ξεχνάτε ότι  «δανείσαμε» τους κατακτητές μας, τετρακόσια εβδομήντα έξι εκατομμύρια  Reichsmarks άτοκα! 

Αν τα σουμάρεις όλα αυτά αισίως θα βγουν να μας χρωστούν, κάμποσα δισεκατομμύρια!Τέτοιο ήταν το μέγεθος της κλοπής που έδωσε δικαίωμα στον Μουσολίνι να πει του Χίτλερ πως «πήρε από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους»! Και όμως τα παιδιά αυτών των λωποδυτών έχουν το θράσος να δηλώνουν χωρίς ντροπή «η Ελλάδα πρέπει να είναι για πάντα σε μνημόνιο, γιατί οι Έλληνες μπαταχτσήδες δεν πληρώνουν φόρους !!!»

Ας μη μας κουνούν οι αναιδείς ισχυροί απόγονοι του Χίτλερ το δάχτυλο. Να τους Θυμίσουμε  πως τα χρωστικά και μόνο του κατοχικού τους δανείου φθάνουν 300 δισεκατομμύρια Ευρώ. Δηλαδή όλο το χρέος της πατρίδας μας. Πρώτοι από όλους ας φροντίσουν αυτοί  να ταχτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους.  «Δεν υπάρχει παραγραφή». Αυτοί δεν έχουν το στοιχειώδες φιλότιμο ! Απλά όσοι μας κυβερνούν, θα πρέπει με θάρρος να τους δώσουν να καταλάβουν ότι δεν τα λέμε μόνο αλλά τα εννοούμε. Στο χέρι τους είναι να γράψουν ιστορία. Μπορούν  μαχητικά και αδιάκοπα να διεκδικούν και να απαιτούν τις αποζημιώσεις που μας οφείλουν, ως την τελική δικαίωση. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί και το άδικο, αφήνουν ανοιχτές πληγές και προστριβές . Παραμένουν  ένα «Διαχρονικό αγκάθι».         

Ας τολμήσουν λοιπόν οι κυβερνώντες μας.                                         

Ας μας κάνουν υπερήφανους. Το αξίζουμε και πρέπει

Μιχάλης Γ. ΚΑΡΙΑΜΗΣ

Πλοίαρχος  Ε.Ν.