'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Δημ. Μελαχροινούδη - ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΡΡΙΚΟΣ



  Αγνοημένος  Οραματιστής που δεν  Πρόφτασε και η  Ανάδειξή του )

                               

Κρατώ στα χέρια μου, ένα ακόμα ιστορικό πόνημα του ακούραστου «Νοτιοχωρούση» φίλου μου καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη. Ένα σκαλοπάτι στο οικοδόμημα της προβολή του Μεγάλου αγνοημένου .  Μια ακόμη δωρεά στο ψαγμένο, αναγνωστικό κοινό της Χίου και όχι μόνο από τις εκδόσεις «άλφα πι», που απλόχερα έχουν στολίσει το μυροβόλο νησί μας, με τόσα έργα τέχνης, μια και τα βιβλία τους αποτελούν κοσμήματα που μας κάνουν όλους τους Χιώτες υπερήφανους! 

Μάχιμος και ακούραστος αγωνιστής της ιστορίας του πολιτισμού και της αγνότητας της γης ο καπετάν Δημήτρης, παραμένει πρωτοπόρος στην έρευνα. Έφερε στο φως άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας. Πλαισιωμένος από λίγους μα καλούς φίλους  πέρασε τη ζωή του σκυμμένος στη γη να συζητά και να πολεμά τους «Σχίνους» ή ξεχασμένος για μήνες στη βιβλιοθήκη να ξεθάβει από σκονισμένα βιβλία, άγνωστες ιστορίες για ανθρώπους, συμβάντα  και καταστάσεις.

Ήταν αυτός που πέραν από τις παρεμβάσεις του για τα φυτοφάρμακα, μίλησε για τα μνημεία της φύσης και δίνει μέχρι σήμερα τον απελπισμένο αγώνα του, για την αναγνώριση τους. Δυστυχώς σε σφαλισμένα αυτιά και αδιάφορους ανθρώπους.

Ήταν αυτός πρώτος που ξέθαψε από την αφάνεια και τη λήθη τον ξεχασμένο Σταυραετό της Χίου. Τον Προάγγελο της Ενωμένης Ευρώπης . Για τον Έλληνα Αρχάγγελο και Ήρωα. Για τον «Μεγάλο Οραματιστή», που εσκεμμένα αγνοεί το κατεστημένο. Μιλάμε για τον Κώστα Δημ. Περρίκο από την Καλλιμασιά. Πνεύμα σπινθηροβόλο και αδούλωτο. Αντισμήναρχος επ’ ανδραγαθία, και απότακτος του 1935, αν αυτό λέει τίποτε…. !  

Ο καπετάν Δημήτρης, υπήρξε πρωτεργάτης της άτυπης ομάδας «ΦΊΛΟΙ ΚΩΣΤΑ ΠΕΡΡΙΚΟΥ». Πέρα των όσων κατάφερε συλλογικά αυτή η ομάδα, μια από τις βασικές επιθυμίες της, ήταν η έκδοση ενός βιβλίου, το οποίο θα είχε σκοπό την όχι την προβολή ενός ακόμα στρατιωτικού ήρωα αλλά ενός πρωτοπόρου για την εποχή του «ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ». Σε γενικές γραμμές το υπέροχο βιβλίο του Σμήναρχου Παντελλή Βαττάκη, κάλυψε με τον καλύτερο τρόπο την προβολή του Στρατιωτικού Ήρωα.


καπετάν Δημήτρης Μελαχροινούδης 
(Νοτιοχωρούσης)

Έτσι στο πόνημα του ο καπετάν Δημήτρης, πέρα από τα βασικά Οράματα και τις Ιδέες του Κ. Περρίκου, ασχολήθηκε με τον συνεχή αγώνα του ώστε να βρει πρώτα στη Χίο την θέση που του αρμόζει Υπάρχουν ίχνη της  ατελέσφορης αγωνίας του, ώστε να αναγνωρισθεί ό ήρωας μας, «ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ». Πέραν όλων αυτών υπάρχει αναλυτικά το αποτύπωμα της άτυπης ομάδας, με ότι έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως δημοσιεύματα στον τύπο. Παρεμβάσεις σε πολιτικούς άρχοντες, είτε επρόκειτο για Βουλευτές, Ευρωβουλευτή, Δημάρχους ή Στρατιωτικούς. Πάντα με την βοήθεια του Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου, μα και απλών πολιτών και Συλλόγων οι οποίοι ενστερνίστηκαν τα πιστεύω της μικρής ομάδας, τον δίκαιο αγώνα της και τον στήριξαν με την παρουσία τους.  

Δεν θα ονόμαζα το έργο του καπετάν Δημήτρη, κατάθεση ψυχής, μια και ο ίδιος λέγει ότι, απλά μάζεψα δημοσιεύσεις και τις έβαλα σε μια σειρά για να μάθει ο κόσμος ότι τίποτα δεν γίνετε τυχαία .Τα πάντα αποκτώνται με σχεδιασμό και κόπο. Πιθανά μέσα από τις 270 πολύτιμες σελίδες του βιβλίου,  να καταφέρει να φέρει στην επικαιρότητα τον έντεχνα, αγνοημένο οραματιστή και να αναδείξει στο ευρύ κοινό και κυρίως στην αυριανή ελπίδα μας, την μαθητιώσα νεολαία τις πανανθρώπινες σκέψεις και τα οράματα που σκόπιμα κρύβει το κατεστημένο.

Καλό θα ήταν το βιβλίο να γινόταν κτήμα του κάθε μαθητή. Αν δε αυτό είναι δύσκολο, θα ήταν κατορθωτό να ενταχθεί σε κάθε σχολική ή κοινοτική βιβλιοθήκη.

 



Μιχάλης Γ. Καριάμης

Μέλος της Άτυπης ομάδας

«ΦΙΛΟΙ ΚΩΣΤΑ ΠΕΡΡΙΚΟΥ»

 

 

 

  

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ




      ο Πρίνος  πριν την καταστροφή                                         Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνη την ημέρα. Κύλισε πολύ νερό στο διάβα του χρόνου. Γυμνασιόπαιδο τότε, σε ένα από τα καθιερωμένα προσκυνήματα μου στην Άγια Μάνα Γη της Κυδιάντας, είχα την καλή τύχη, μαζί με μερικούς ακόμα φίλους, να ανταμώσω τρεις – τέσσερεις Γάλλους φυσιοδίφες. Όπως μας εξήγησαν τσάτρα – πάτρα, σκοπός της επίσκεψης τους στον ερειπιώνα μας ήταν να δουν και να ελέγξουν, ιδίοις όμμασι την πληροφορία που είχαν ότι στον προαύλιο χώρο της εκκλησιάς του Άγιου Γιάννη, υπήρχε το αρχαιότερο δέντρο του Μυροβόλου νησιού μας.                                                                                                                                    Στο άκουσμα της χρονολόγησης, ειλικρινά, κλονίσθηκα. Δεν ήθελα να πιστέψω όσα άκουσα. Από τότε, έβαλα όνειρο ζωής και σκοπό, να αγωνιστώ με τις όποιες, ισχνές, δυνάμεις μου, ώστε να αναδείξω τον «Μεράφυλλα Πρίνο», σαν «Μνημείο της Φύσης». Το επάγγελμα μου, (Ναυτικός) δεν άφηνε πολλά περιθώρια δράσης και πρωτοβουλιών!   Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και βγήκα στην σύνταξη, έβαλα εμπρός για την πραγμάτωση του σκοπού μου. Συνοδοιπόρος με τον καπετάν Δημήτρη Μελαχροινούδη και τον κ. Παντελή Σαλιάρη, δώσαμε αγώνες ώστε να ανακηρυχθούν ο Πρίνος του Άγιου Γιάννη της Κυδιάντας. Η ελιά Λιβεράνι. Ο Δρυς του Ορφανίδη και οι Πρίνοι του Άγιου Γιώργη στο φλώρι σαν Μνημεία της άγιας Μυροβόλου γης!      





Δεν θα σας κουράσω. Θα σας πω εν τάχει, μερικές από τις «Παρεμβάσεις» για να πετύχω τον σκοπό μου.. Αδιάκοπη αρθρογραφία στα Χιώτικα έντυπα ΜΜΕ και όχι μόνο! Προβολή  του θέματος από τις τοπικές τηλεοράσεις «ΑΛΗΘΕΙΑ» , «ΠΑΤΡΙΔΑ TV» και τα «Χιώτικα Ράδιο». Εκπομπές μέσω ΕΡΤ1, ΕΡΤ3 και «ΕΡΑ Αιγαίου» με την πολύτιμη βοήθεια της δημοσιογράφου κ. Δήμητρας Λαχουρή. Αρθρογραφία στα Χιώτικα περιοδικά «ΔΑΦΝΗ» και «Πελινναίο». Συμμετοχή στην έκδοση του καθ’ όλα  θαυμάσιου θεματικού ημερολογίου του 4ου Γυμνασίου Χίου, έτους 2019, με αναφορές στον «Πρίνο» μας και σε μερικά ακόμα είδη χλωρίδας που απλόχερα είναι προικισμένο το νησί μας. Δυστυχώς ακόμα δεν έχουν αναδειχτεί από αδιαφορία των πολιτικών ταγών μας.   
Καταφέραμε, με τις επίκαιρες παρεμβάσεις μας, στις 16 Οκτωβρ. 2012, στο Διεθνές συνέδριο «Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΙΟ», που τελούσε υπό την αιγίδα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ. Τον ΔΗΜΟ ΧΙΟΥ και την ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΧΙΟΥ, να εκδοθεί το ψήφισμα Νο 3, το οποίο ανέφερε :   
 «Το συνέδριο πληροφορηθέν από την Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Οικισμών Νότιας Χίου την ύπαρξη στο νησί δένδρων πολλά εκ των οποίων υπερβαίνουν ηλικίας, κατά τη γνώμη ειδικών, μεγαλύτερης των χιλίων ετών, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ την ιδιαιτερότητα των συγκεκριμένων δένδρων, πρίνων και σχίνων στην πολιτιστική κληρονομιά και την τουριστική ανάπτυξη της Χίου, ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να συμβάλει στην προστασία της χλωρίδας της Χίου, Αποφασίζει :
Εισηγείται την ανακήρυξη των δένδρων πρίνων και σχίνων, όπως περιγράφονται στην από 16ης Οκτωβρίου 2012 επισυναπτόμενη επιστολή της προαναφερθείσης Ομοσπονδίας, ως Μνημείων της Φύσης και προσκαλεί τους αρμόδιους φορείς να λάβουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα ώστε στο εξής να τυγχάνουν της δέουσας φροντίδας και προστασίας.»
Ακολούθως, με την βοήθεια της κ. Λίτσας Λύκου, η «Γενική Δ/νση Αγροτικής Οικ/μιας κλπ της Περιφέρειας ΒΑ», με το υπ΄ αριθμ. Πρωτοκόλλου έγγραφο της  3204, από 25-6-2013 προς το γραφείο του Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Χίου κ. Γανιάρη, με θέμα Προστασία «αιωνόβιων δέντρων», έθετε τις βάσεις και την απαρχή εξελίξεων. Μέχρι εκεί όμως. Αποτέλεσμα μηδέν.
Άξιο αναφοράς η απόφαση  υπ’  αριθμόν  43/31-10-2013 του Τοπικού Συμβουλίου Λαγκάδας – Χίου, κατόπιν εισηγήσεως του συμβούλου κ. Ευσταθίου Μπατίδη, «λαμβάνοντας υπόψη του και τις απόψεις των κατοίκων που διατυπώθηκαν στην από 7-5-2011, Λαϊκή Συνέλευση της Λαγκάδας. Μεταξύ των προτάσεων  ....... Αξιοποίηση του Πρίνου στη Κυδιάντα του αρχαιότερου δέντρου της Χίου.......».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πολύτιμη συνδρομή του Χιολάτρη κ. Λαυρέντιου Δελλασούδα, Ομότιμου καθηγητή Παιδαγωγικής του ΕΚΠΑ. Του τότε  Υποναύαρχου  Λ.Σ κ. Σταύρου Μιχαηλίδη (Γενικού Διευθυντή του Ιδρύματος ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΟΣ Δ.Κ.Ν.Ε.Π). Του κ. Βαγγέλη Ρουφάκη εκδότη του Χιώτικου Περιοδικού «ΔΑΦΝΗ» και τέλος της Δημοσιογράφου κ. Δήμητρας Λαχουρή, για τα σχετικά άρθρα της μα και την βοήθεια της σε ότι είχε σχέση με πρόσβαση στα κρατικά ΜΜΕ. Δεν θα ξεχάσω να αναφερθώ στον «Πολιτιστικό Σύλλογο Λαγκάδας, ‘’η ΚΥΔΙΑΝΤΑ’’», για την τοποθέτηση πινακίδας με σύντομο ιστορικό του πρίνου μας.

η ενημερωτική Πινακίδα του Π.Σ.Λ. η ΚΥΔΙΑΝΤΑ 

Θα μου επιτραπεί να κάμω ειδική αναφορά στον κ. Γιάννη Σταμ. Τσούτσα, Ιατρό, Λάτρη της Κυδιάντας και ευεργέτη της χωριοκλησιάς του Άγιου Γιάννη, ήταν από τους λίγους που έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποσοβήσει την συμφορά. Στην κυριολεξία. Παρακαλούσε (μια και δεν είναι μόνιμος κάτοικος του χωριού μας), να αφήσει κάποιον στη θέση του ώστε με δικά του έξοδα, να ενδιαφερθεί για το χτίσιμο βάσης ή την μεταλλική υποστήριξη του τραυματισμένου γιγαντιαίου κλαδιού του φυτικού Μαθουσάλα της Κυδιάντας. Εις μάτην … όλα έπεσαν στο κενό. Η καταστροφή ήταν πλέον θέμα χρόνου.
Πάνε δυο χρόνια από την αποφράδα ημέρα της συμφοράς. Ήταν παραμονή του Άγιου Γιαννιού της Λαγκάδας (28- Αυγούστου - 2018), όταν έμαθα για το ολέθριο συμβάν. Φύσαγε μανιασμένος αγέρας, μετακινήθηκε ή έσπασε το σαθρό τσιμεντένιο στήριγμα το οποίο για αρκετά χρόνια προστάτευε τον κύριο όγκο του πρίνου. Την επόμενη ημέρα συγκλονισμένος  από το τραγικό συμβάν ανέβηκα στην Κυδιάντα για να δω με τα μάτια μου και να πιστέψω το απίστευτο συμβάν. Έμεινα άφωνος με ότι έβλεπα. Μεμιάς γκρεμίστηκαν τα όνειρα και τα σχέδια μου. Στην κυριολεξία έχασα τη γη, κάτω από τα πόδια μου.
Ήθελα να γράψω και να στιγματίσω το κακό που έγινε στον τόπο μας και την ψυχή μου… δεν το έκανα γιατί το ένοιωθα. Δεν θα έγραφα, Θα έβριζα. Θα έβριζα άσχημα και δεν συνηθίζω ποτέ σε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Καθόμουν αποσβολωμένος και όποτε σήκωνα το βλέμμα μου να δω το άλλοτε γιγαντιαίο δέντρο, δεχόμουν μια μαχαιριά κατάστηθα. Έμεινε πλέον ένα κούτσουρο. Κρίμα. Χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία ανάδειξης  του χωριού μας μα και του νησιού μας… Δυστυχώς σε αυτή την πατρίδα ζούμε.
Τελειώνω ακριβώς όπως έκλεισα την ομιλία μου, στο «ΟΜΗΡΕΙΟ Π.Κ.» παρουσία της κ. Αλεξάνδρας Ροζοκόκη.  Διευθύντριας Έρευνας της Ακαδημίας Αθηνών και πολιτικών προσωπικοτήτων. Κάθε βαθμίδας του νησιού μας




«
Πονώ και άθελα μου δακρύζω γιατί αγαπώ υπέρμετρα αυτή την Μάνα Πατρίδα. Δυστυχώς όμως, δεν μπορώ να κάνω σχέδια για το αύριο. Για την αξιοποίηση και την προβολή του ονείρου και των πιστεύω μου. Από αδιαφορία των καθ’  ύλην αρμοδίων, κατέρρευσαν όλα, μαζί με το λαβωμένο δέντρο.  Σκύβω απογοητευμένος την κεφαλή και οδεύω ανήμπορος, πλέον, προς το βιολογικό μου τέρμα. Η θάλασσα που αγάπησα παράφορα και λάτρεψα, με πέταξε σακάτη στην στεριά. Με πούλησαν άνθρωποι και αρχές που έργο είχαν να κάνουν πράξη αυτά που έτοιμα και χωρίς κόστος προσέφερα.
Οικτίρω τον αθώο και αφελή εαυτό μου γιατί πίστεψα πολλούς που δεν έπρεπε και εξαπατήθηκα. Μα να και η κατάντια αυτού του τόπου»

Ταπεινά σας ευχαριστώ
Συγχωρέστε με αν σας κούρασα
Μιχ. Καριάμης»








Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

ΜΑΝΤΖΙΚΈΡΤ : Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΠΡΟΔΟΣΊΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ






Μαντζικέρτ 1071

Προ ολίγων ημερών, άκουγα από τα ΜΜΕ τον τούρκο νέο οθωμανό σουλτάνο να ξεδιπλώνει τα σχέδια και τα μεγαλοϊδεατικά  του οράματα , θέτοντας χρονοδιάγραμμα σύμφωνα με το οποίο    
                                                                   
1 -  Το 2023, (100 χρόνια από τη σύσταση του κράτους τους ) η τουρκία θα είναι μια από της δέκα (10), ισχυρότερες χώρες του κόσμου σε κάθε επίπεδο.                                                                                                 
2 - Το   2053, (600 χρόνια από την άλωση της Πόλης) θα πρέπει να έχουν θέση ως μια από της πέντε, ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου. Να συμμετέχουν ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και η πολεμική βιομηχανία της, να είναι μια από τις πρώτες πέντε εξαγωγικές δυνάμεις παγκοσμίως.                                                                                                         
3 – Το 2071 ( χίλια χρόνια από τη μάχη του Μαντζικέρτ) να είναι μια από τις δυο υπερδυνάμεις του κόσμου….





Μαντζικέρτ - Η Ημέρα της Μεγάλης Προδοσίας


Φιλόδοξα και υπερβολικά τα οράματα του . Άραγε τα πιστεύει; Κοροϊδεύει τον εαυτό του ή θέλει να παρασύρει τα στίφη στο παραλήρημα του; Ίδωμεν …!
Ο δικός μου σκοπός δεν είναι να σχολιάσω ή να εκτιμήσω τα λόγια του. Απλά,  πονώ, σαν πατριώτης για όσα συμβαίνουν και τα όσα ακούω εις βάρος μας από έναν σύγχρονο «γενίτσαρο»! Γιατί περί αυτού πρόκειται! Το μίσος του «εξωμότη», τυφλώνει σχεδόν όλους, εις βάρος του πραγματικού του γένους.  Οι περισσότεροι τούρκοι του σήμερα, γνωρίζουν ότι το «πάλε ποτέ», ήταν Έλληνες ή Βαλκάνιοι Χριστιανοί που με τη βία ή τη θέληση τους  από φόβο ή λόγω συμφερόντων αλλαξοπίστησαν. Ας μην παραβλέπουμε το ποσοστό των «κρυπτοχριστιανών» που ο αριθμός τους παραμένει λόγω καταστάσεων άγνωστος !     
                       
Σημερινός σκοπός μου είναι να κάνω αναφορά στην Μεγαλύτερη Προδοσία της Μακρόχρονης ιστορίας μας. Στον πόνο που νοιώθω βλέποντας τα άγια χώματα του γένους μας και τα ιερά μας, να είναι στα χέρια του προαιώνιου εχθρού μας. Πονάω και ντρέπομαι γιατί η ευθύνη της απώλειας, βαραίνει εμάς και μόνο εμάς! Παραδώσαμε τον επί της γης παράδεισο στην πιο άχρηστη φυλή  του κόσμου… Από εκεί καταλαβαίνεις το πόσο άχρηστοι, στο πέρασμα του χρόνου, αποδειχθήκαμε και εμείς!  

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα. Ούτε φυσικά τα έπη του Μεγαλέξανδρου,  των Βυζαντινών, του ΄21 ή του 1940. Αμέτρητες χιλιάδες άνθρωποι, έδωσαν τη ζωή και τα όνειρα τους για την Πατρίδα και το Γένος των Ελλήνων. Και όμως από λίγους ανίκανους, σήμερα μας περιζώνουν γείτονες αντίπαλοι, κουνώντας μας απειλητικά  το δάχτυλο εκτοξεύοντας απρέπειες, φοβέρες  και ύβρεις με μοναδικό σκοπό τον τρόμο. Οργίζομαι, γιατί μείναμε από λάθος επιλογές χωρίς φίλους. Οργίζομαι γιατί ενώ οι εχθροί μας, έχτιζαν στρατούς και πολεμικές βιομηχανίες, εμείς φροντίζαμε, τον εύκολο και χωρίς κόπο πλουτισμό μέσω προμηθειών εξοπλισμού. Με πάσης φύσεως σκάνδαλα  πτωχεύσαμε τον λαό μας και ρημάξαμε την πατρίδα μας. Κλονίσθηκε  η πίστη μας για την «Μάνα Πατρίδα»  η οποία φαντάζει μάνα (ρόγα - βυζί) για λίγους… Μητριά για εμάς τους πολλούς!

Για το καλό και την αφύπνιση  του τόπου μας, θα πρέπει να στιγματίζουμε τα λάθη, τα πάθη και τις «μαύρες σελίδες» της υπέρλαμπρης ιστορία μας. Ιστορία Σταθμό για όλη την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή για να μην πω για όλο τον σύγχρονο κόσμο.


οι προκλήσεις των ημερών


Το σκοτάδι της νύκτας διαδέχεται το φως του ήλιου. Αντάμα στους Λεωνίδα, Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή, Κίμωνα, Πύρρο, Αλέξανδρο, Βουλγαροκτόνο,  Λέων Γ΄ Ίσαυρο,   Φωκάς, Τσιμισκή, Κ. Παλαιολόγο, Κολοκοτρώνη, Κανάρη, Διάκο, Καραϊσκάκη, Μπότσαρη, Κουντουριώτη, Δαβάκη, Ιατρίδη, Λάσκο, Τούμπα και τόσους άλλους που ο αριθμός τους δεν είναι δυνατόν να υπολογισθεί!
Δυστυχώς , Εφιάλτες  και Κερκόπορτες  θα μας κάνουν να υποφέρουμε όσο θα ζούμε. Όσο θα έχουμε την λογική και «σώας τας φρένας μας».

Πλησίον της λίμνης «Βαν», την αποφράδα ημέρα της 26 Αυγούστου του 1071, στο «Μαντζικέρτ» της Μεσαιωνικής Μεγάλης Αρμενίας, ο Καππαδόκης αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄Διογένης, ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε σε μάχη με τους Σελτζούκους τούρκους, στα βάθη της Μικράς Ασίας.  

Αυτή η απρόσμενη ήττα, σήμανε την «αρχή του τέλους» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν η αρχή της παρουσίας των ασιατών νομάδων και η εγκατάσταση τους, στα προαιώνια εδάφη του Ελληνισμού. Κατ αρχάς στην Μικρά Ασία, τον Πόντο. Στις προαιώνιες Ιερές Εστίες μας, στην Βαλκανική και την Μέση Ανατολή.

Η πολυσύνθετη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (Ρωμανία ή Βυζάντιο) περιελάμβανε μωσαϊκό ανθρώπων - γλωσσών – κρατών και θρησκειών.  Τα Βαλκάνια, τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου, την Μικρά Ασία, Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία, Τυνησία, Κριμαία και μικρό τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου, ήταν το εύρος της.

Από την δυναστείας του Ηρακλείου (575 – 641 μ. Χ), άρχισε να «εξελληνίζεται» σαν η Αυτοκρατορία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ανατολής . Μετά την άλωση της Πόλης από του Φράγκους, το 1204 και μετά, (ως το 1453) αρχίζει να θεωρείται σαν «Ελληνική  Βυζαντινή  Αυτοκρατορία».

Τίποτα δεν είναι τυχαίο από όσα συμβαίνουν στην ζωή. Κύρια αιτία της ήττας πέρα από τα όποια λάθη τακτικής του Ρωμανού, ήταν η κόντρα του με τις κυρίαρχες φεουδαρχικές οικογένειες της Μικράς Ασίας. Υπονόμευαν την υπόσταση του, ακόμα και μπροστά στην θανάσιμη απειλή των Σελτζούκων.   


ΡΩΜΑΝΟΣ Δ'  ΔΙΟΓΕΝΗΣ


Ο Ρωμανός, διακεκριμένος στρατηγός, στην προσπάθεια του να ενισχύσει και να αναδιοργανώσει τον στρατό, θέλησε να επιβάλει δικαιότερη φορολογία, βασικά υπέρ των φτωχών. Υπήρχε έντονη απροθυμία των φεουδαρχών να συμμετέχουν στους φόρους. Σκοπός τους η αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας και παράλληλα να έχουν ιδιωτικούς στρατούς . Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να χαθούν εμπορικοί οδοί και επαρχίες. Ειδικά στην Αρμενία οι κάτοικοι της οποίας κυρίως επάνδρωναν τα στρατιωτικά σώματα. Ένα ακόμα μεγάλο σφάλμα του Ρωμανού, ήταν η άσχημη σχέση με τους αυλικούς και την αριστοκρατία. Δυστυχώς, δεν φρόντισε να εκδιώξει τα παράσιτα της εξουσίας που πριόνιζαν τις βάσεις του κράτους και του θρόνου, αφού τότε δεν υπήρχε Εθνική υπόσταση.

Εμφύλιος σπαραγμός χαρακτηρίζει τα μέσα του 11ου αιώνα. Κομμάτιασμα σε τοπικά φέουδα και ανταγωνισμοί με ζητούμενο την άνοδο στο θρόνο. Σφαγή και αλληλοεξόντωση της κυρίαρχης τάξης είχαν σαν αποτέλεσμα την παντελή εξασθένηση της αυτοκρατορίας. Από του έτους 1057 μ.Χ, έως το 1081,  πέντε διαφορετικά άτομα, ανταλλάσσονται τον θρόνο. (Ισαάκιος Α΄ Κομνηνός – Κωνσταντίνος Ι΄Δούκας -  Μιχαήλ  Ζ΄ Δούκας – Ρωμανός Δ΄Διογένης – Νικηφόρος Γ΄Βοτανειάτης).                             
 Οι ελεύθεροι αγρότες, μετατράπηκαν σε δουλοπάροικους.  

Χρόνοι ολέθριοι. Χρόνοι συμφοράς. Η αποψίλωση  του ανθρώπινου δυναμικού, ανάγκασε τους αυτοκράτορες να χρησιμοποιούν μισθοφόρους, Άγγλους,  Αλανούς, Γεωργιανούς, Γότθους,  Φράγκους, Αρμένιους, Νορμανδούς, Βούλγαρους, Κουμάνους, Πετσενέγκους και φυλές τούρκων (Ούζοι , Χαζάροι, Τουρκομάνοι ).  




Τα Άνθη της Ανατολής

Από αρχαιοτάτων χρόνων, η ευρύτερη Ανατολή, είχε ταυτιστεί με κάθε τι το Ελληνικό. Αίμα - Γένος – Γλώσσα – Ονόματα – Φιλοσοφία – Τρόπο ζωής. Η τότε εκκλησία, έκανε το σφάλμα να ταυτίσει τον Έλληνα με την ειδωλολατρία. «Είμαι Χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην» (Γενάδειος Σχολάριος). Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα το αξιόμαχο νεανικό τμήμα του πληθυσμού να φορά το μοναχικό ένδυμα και να εξαφανίζεται στα μοναστήρια, αντί να προΐσταται  στις επάλξεις της τιμής, για την προάσπιση της πατρίδας.
Παρ΄ όλα αυτά τα προβλήματα ο Μαρτυρικός Βασιλιάς , έσπευσε να υπερασπιστεί τον ανατολικό ζωτικό χώρο της αυτοκρατορίας.

Δυστυχώς συνέβησαν τα απίστευτα.
Διαίρεσε τις δυνάμεις του σε δυο τμήματα. Τις καλύτερες δυνάμεις του υπό τον Ιωσήφ Ταρχανειώτη, τις έστειλε να καταλάβουν την πόλη «Χλιάτ», 50 χιλιόμετρα μακριά του. Ο Ιωσήφ όμως, πήγε ακόμα μακρύτερα  στην «Μελιτηνή», 150 χιλιόμετρα μακριά του.
Δεν είχε σωστή ενημέρωση για τις κινήσεις και τις δυνάμεις του αντιπάλου του. Αντίθετα ο Σελτζούκος  Άλπ Αρσλάν, γνώριζε τα πάντα, μέσω των … καλοθελητών .
Τοποθέτησε τον Ανδρόνικο Δούκα, γιο του  μεγάλου αντιπάλου του επί κεφαλής της οπισθοφυλακής .
Δεν εφαρμόστηκαν  ποτέ οι αλάνθαστες Βυζαντινές ταχτικές εμπλοκής με ατάκτους, έτσι αποδεκατίστηκαν  σε ενέδρες.
Στην κρίσιμη φάση της μάχης, η αριστοκράτες των μετόπισθεν έπαιξαν τον ρόλο της «πέμπτης φάλαγγας» . Έτρεχαν απ΄ άκρου σε άκρως του πεδίου της μάχης διαλαλώντας ότι ο Ρωμανός σκοτώθηκε και ο στρατός οπισθοχωρούσε. Σκόρπισαν πανικό και φόβο. Από παντού ακούγονταν οι προδοτικές προτροπές «ο Σώζων εαυτόν … σωθήτω»!!!

Απόρησε ο Αλπ Αρλσάν βλέποντας έκπληκτος τον επελαύνοντα στρατό, ξαφνικά να τρέπεται σε άτακτη φυγή ενώ ο αυτοκράτορας με τους γενναίους πιστούς του Καππαδόκες , Βαρράγκους και Αρμένιους να συνεχίζει την επίθεση, παρά του ότι ήταν βαριά τραυματισμένος στο στήθος και στο χέρι. Κυριολεκτικά οι πιστοί του έπεσαν όλοι μέχρι και τον τελευταίο.  Έτσι ο βασιλιάς έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια τους!
Αυτό με λίγα λόγια είναι το χρονικό της «Μεγάλης Προδοσίας».   


Η ... απαράδεκτη  προσβολή 


Ακούω πολλούς να ζητούν απάντηση στο εάν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν Ελληνική ή Ρωμαϊκή. Μέσα σε αυτούς ήμουν και εγώ. Βασανιζόμουν, στοχαζόμουν και διαμόρφωσα τη γνώμη μου η οποία φυσικά δεν υποχρεώνει κανένα να την πιστέψει και να γίνει κήρυκας της. Σέβομαι την άποψη καθενός. Άλλωστε Δημοκρατία και Ελευθερία λόγου έχουμε. 

Στην «καθ’  ημάς Ανατολή», οι Λατίνοι, πάντοτε ήταν μισητοί. Φρόντιζαν και φροντίζουν, ακόμα και σήμερα, για τον αφανισμό μας,  με κάθε τρόπο και μέσον. Οι Δυτικοί, ιστορικοί, ποτέ, δεν αναφέρουν  το παραμικρό για το Βυζάντιο. Τον Ανατολικό προμαχώνα της Ευρώπης.  Ανθέλληνες και κομπλεξικοί ρατσιστές, χωρίς ντροπή διαλαλούν ότι η ιστορία της Ευρώπης, ξεκινά με τον … Καρλομάγνο ! Τι άλλο από σκοταδισμό, άγνοια και μισαλλοδοξία  προσφέρει; Και ποιοι τα διαδίδουν αυτά;  Φυσικά όλοι αυτοί που ξεχνούν ότι και μόνο το όνομα της ηπείρου μας πηγάζει από την Ελλάδα. Παραπάνω από τις μισές λέξεις των γλωσσών τους, έχουν ελληνικές ρίζες. Υποκριτές και ασεβείς μια ζωή, ξεχνούν ότι τα γράμματα τις γλώσσας τους (Λατινικά),  δεν είναι τίποτα άλλο από το Ελληνικό αλφάβητο της Χαλκίδας, το οποίο έμαθαν και αντέγραψαν όταν ήλθαν σε επαφή με τους κατοίκους της Ελληνικής αποικίας της Κύμης ! Η πόλη της Κύμης ήταν στην κάτω Ιταλία, στην περιοχή της Καμπανίας. Βορειοδυτικά της Νάπολης. Έτσι  για να μην ξεχνιόμαστε !




Μάνα Παναγιά , παρηγοριά και ελπίδα του κόσμου όλου


Δεν έδωσαν ποτέ συγχώρηση στην Ελληνικότητα του. Αντίθετα οι τούρκοι, την θεωρούν ατόφια Ελληνική αυτοκρατορία. Όπως και την Κωνσταντινούπολη.  Το ότι πονώ και πονάτε για το Βυζάντιο και την Πόλη, αποδείχνει με τον απλούστερο τρόπο πως είμαστε άρρητα δεμένοι με την ιστορία και την υπόσταση της Ανατολικής Ορθόδοξης Αυτοκρατορίας. Αυτές τις ημέρες, βιώνουμε την καθημερινή ιταμή πρόκληση. Βλέπουμε και ακούμε τον χότζα να διαβάζει το κοράνι, παράνομα, μέσα στην Άγια Σοφιά. Ακούμε για τις καθημερινές παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας. Απειλούν με κάθε τρόπο την ύπαρξη μας ενώ «Άσπονδοι φίλοι και τάχατες σύμμαχοι δεν βλέπουν ούτε ακούνε τίποτα από τα τεκταινόμενα και σφυρίζουν αδιάφορα»! Η Θλίψη και ο πόνος μας για την «Άλωση» και όσα συμβαίνουν σήμερα στην ευρύτερη περιοχή μας, ομολογεί την μόνη αλήθεια. Δική μας ήταν η Πόλη ο χώρος και οι εστίες μας. Εμείς τις χάσαμε. Εμείς πονάμε. Ο Δικός μας θρήνος ακούγεται και τρώει τα σωθικά μας. Οι δικές μας πληγές αιμορραγούν. Δικός μας και ο αβάσταχτος πόνος .... Άραγε λέει τίποτα αυτό ; 
Σπεύδω να συμπληρώσω ότι  «Πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι»

Μιχαήλ Γ.Καριάμης
Πλοίαρχος Ε.Ν.


Υγ : Το 1117, ο Αλέξιος Α΄Κομνηνός, στη μάχη του «Φιλομηλίου» νίκησε τους Σελτζούκους τούρκους του Σουλτάνου Μαλίκ Σαχ. 



ο Πάσχων Χριστός


Υγ 2 : Γνωρίζω ότι ο άνθρωπος ήλθε στον κόσμο για να υπηρετήσει τα «έργα τα καλά» να κάνει οικογένεια. Να ζήσει. Να δημιουργήσει. Να διασκεδάσει. Να πάρει και να δώσει χαρά. Δεν ήρθε για να πολεμάει και να σκοτώνει. Παρ’  όλα αυτά αισθάνομαι σιγουριά και ικανοποίηση ακούγοντας τον πρ. υπουργό Εθνικής Άμυνας Ναύαρχο Ε. Αποστολάκη να δηλώνει σταράτα : «Επιμένω, αν ανέβουν τούρκοι σε νησίδα θα πρέπει να ισοπεδωθεί – Απαράδεκτο να λέμε παραβιάσεις ρουτίνας»


Υγ 3 : Η ιστορική αλήθεια και τα λάθη μας, βοηθούν στο να παραδειγματισθούμε και να γίνουμε καλύτεροι. Να μας γίνει μάθημα και να μην ξαναπέσουμε στο ίδιο ολίσθημα



Όλα για την Πατρίδα 





Σάββατο, 11 Απριλίου 2020

ΚΟΡΥΦΗ ΠΕΛΙΝΝΑΙΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΠΛΑΚΑ



Αφιερωμένο στους καλούς Φίλους, Συνάδελφους και Συμπατριώτες κκ. Κώστα Γεωργ. Φύσσα και Διαμαντή Μπουλή 



Προφήτης Ηλίας - Πελινναίον Όρος

Παλαιότερα , στην κορυφή του Πελινναίου  , υπήρχε  το προσκύνημα  του Προφήτη Ηλία, (στον Ήλιο) ως είθισται Πανελλαδικά.  Ένα ταπεινό , χαμηλό ξεροτρόχαλο  κτίσμα , όπου μερικές πέτρες  συμβόλιζαν  το άγιο βήμα. Χωρίς  σκεπή, σε απ΄ ευθείας επαφή με τον θεό. Μετά το 1921    μετονομάσθηκε σε Αγία Τριάδα. Εορτάζει την  Δευτέρα  του  Αγίου  Πνεύματος. 
Ο πρώην  ναός  των  Αγίων  Αποστόλων, που είναι  μέσα στο χωριό  Βίκι, κοντά στον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, έλαβε από τότε, το όνομα του Προφήτη Ηλιού . 

Η παράδοση  θέλει ριζωμένη στο βουνό αυτήν την επίπεδη
« Μαγεμένη πλάκα». Κάθε χρόνο την ώρα του χορού πιστεύουν ότι η πλάκα μεγαλώνει ανάλογα, έτσι ώστε στο πλάτωμα της  να χωρέσουν  όλοι οι πανηγυριώτες, προσκυνητές και  χορευτές που ανεβαίνουν  στην χάρη της .Οι Βικιανοί τραγουδούν και λένε :

                        «Στη  μύτη του Προφήτη Λια
                         θαρρείς πως είν’ Ευρώπη
                         γιατί μαζεύτησαν  εδώ
                         του κόσμου οι αθρώποι .  » 

Οι προσκυνητές  οι  προερχόμενοι  από  τα  χωριά  της  Αμανής τιμούν την  τοπική παράδοση , που λέγει ότι όποιος ανέβει στην κορυφή μια φορά ,  πρέπει να ξανά ανέβει   ακόμα δύο φορές , ώστε να γίνουν οι αναβάσεις συνολικά τρεις. Πιστεύουν δε , ότι εάν ανέβεις τρεις φορές στην χάρη της Αγίας Τριάδας , είναι το αυτό σαν να έχεις επισκεφθεί  στους Αγίους Τόπους και να έγινες ΧατζήςΟ  J . TOYRNEFORT  Relation dun voyage du Levant , 1701 – 1702 }  αναφέρει «Στην κορυφή του όρους Πελινναίου
είναι κτισμένο το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία δίπλα σε μια θαυμάσια πηγή Είναι όμως άγνωστο τι αντιπροσωπεύουν τα ερείπια ενός  παλαιού κάστρου που  βρίσκεται στο ίδιο βουνό . »   
Το αναφερόμενο είναι σύμφωνα με τον Γ. Ζολώτα το ονομαζόμενο Κάστρο της  Συρίας .Ο  M . L .DE  MARCELLUS {1820} αναφέρει «πουθενά στη νήσον ευρίσκεται ύδωρ της Λήθης , του οποίου αναφέρει έσμα , εκτός εάν πρόκειται για την πηγή …. Του  Προφήτη  Ηλία  επί του όρους της Σπαρτούντας η οποία θεραπεύει όλους σχεδόν τους ασθενείς των πέριξ». Το  1961 , κοντά στον Προφ. Ηλία , σε αρχαίο τάφο βρέθηκαν σκουλαρίκια και ένα δακτυλίδι με παράσταση του θεού Απόλλωνα .
          
Πηγή Φωτογραφίας : chioshiking.gr.


Ο Χιώτης Δικηγόρος , Μιχάλης Σκαρλάτος στο Κεφάλαιο ΙΘ΄  , σειράς Άρθρων τα οποία δημοσίευσε τον Μάϊο του 1961 στον «ΧΙΑΚΟ ΛΑΟ», αναφέρει :«Ο Ναός του Διός, δεν αποκλείεται να ήταν εκεί που είναι σήμερα η χωρίς σκεπή εκκλησία της Αγίας Τριάδος , είναι δε χωρίς σκεπή όχι από αμέλεια των σημερινών περιοίκων και ιδίως των Σπαρτουντιανών , αλλά διότι ο άνεμος πνέει εκεί επάνω τόσον σφοδρός από οιονδήποτε σημείο και αν φυσά ώστε να είναι αδύνατον να μην παρασύρει την στέγη».Σημειώνοντας  προφητικά  για την επερχόμενη καταστροφή «Άλλο αν με τα σημερινά μέσα μπορεί να στερεωθεί αλλά είναι πολύ δύσκολη η μεταφορά του υλικού .  Και δεν αποκλείεται γιατί υπάρχουν σημεία παλαιών κτισμάτων»

Ο ακούραστος Δάσκαλος , Γυμνασιάρχης ,  Πατέρας και στυλοβάτης της Χιώτικης αρχαιολογίας  Αντώνιος  Στεφάνου, στην σελίδα 158 του περιοδικού  «Χιακή Επιθεώρηση»  τεύχος 17 – 18,του έτους 1968 στο άρθρο του «Το  οχυρό των Καρδαμύλων»
γράφει : «Είχε γίνει από αγνώστους , εκσκαφή εις τη κορυφήν του Πελιναίου ... Από την εξέταση του χώρου απεδείχθη ότι δεξιά της εισόδου του ασκεπούς ναού και εις χαμηλότερο πεδίον υπάρχει πράγματι ένα  κτίσμα . Μεταξύ δύο παραλλήλων ογκωδών  πετρωμάτων περί το χείλος αποτόμου κρημνού αφήνεται όρυγμα φυσικό 1 Χ 3 μ., περίπου και απροσμέτρητου βάθους. Το όρυγμα  έχει επιχριστεί με ισχυρότατο λεπτό κουρασάνι ώστε να καταστεί στεγανό , εκαλύπτετο δε δια συνεχούς καμάρας. Το κατασκεύασμα  τούτο είναι μικρά δεξαμενή η οποία πολύ εύκολα γεμίζει  από νερά της βροχής . Το όρυγμα ευρέθη ανεσκαμμένον γεμάτο από χαλίκια και χώμα , συσσωρευμένα εις το νότιον άκρον του ορύγματος . Μέσα στα χώματα υπήρχαν και πολλά θραύσματα από βυζαντινές κεραμίδες και πιθάρια .  Ένα μάλιστα θραύσμα είναι από λαιμό μεγάλου πιθαριού και είναι στολισμένο με ανάγλυφο κυμάτιο . ….. Μέσα στον ασκεπή ναό της Αγίας Τριάδος ευρίσκεται βάση μετά στρεπτού κορμού από λευκό μάρμαρο ρωμαϊκών χρόνων , πιθανός βωμός του οποίου λείπει η λεκάνη . Ίσως να έχει μεταφερθεί εκεί επάνω από το Βίκι  δια την τέλεση της θείας ευχαριστίας επ΄αυτού. Παρομοίου σχήματος γλυπτό μάρμαρο , ευρίσκεται εντοιχισμένο εις τοίχο παρά την θύρα του ναού της Αγίας Μαρίνης εις το Βίκι »



ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ - Βάση, μετά στρεπτού κορμού από λευκό μάρμαρο
  
Για τη ιστορία  το  1974 με πρωτοβουλία των κατοίκων του Βικίου και του εκκλησιαστικού συμβουλίου κατεδαφίστηκε το ασκεπές γραφικό κτίσμα, το οποίο κοσμούσε την κορυφή του θρυλικού βουνού, και πάνω από την πλινθόκτιστη δεξαμενή κατασκευάστηκε (λόγω των επικρατούντων δυσμενών καιρικών συνθηκών της χειμερινής περιόδου) ένα ακαλαίσθητο τερατούργημα, δήγμα της εποχής του ζούμε. Ένας γαλάζιος μεταλλικός ναΐσκος από λαμαρίνες, σιδηροδοκούς και αλυσίδες συγκρατήσεως, κόντρα στους θυελλώδεις ανέμους, που ολοχρονίς λυσσομανούν για να τον ξεριζώσουν .

Άνθρωποι ταπεινοί και περίσσια αγνοί από ευσέβεια ορμούμενοι  κατέστρεψαν με αυτό τον απρεπή  τρόπο, το πανάρχαιο γραφικό κτίσμα, στερώντας άθελα τους από τον κάθε εκκλησιαζόμενο σε αυτά τα ύψη, την άμεση επαφή με τον Θεό. Ο λαός, καλεί τις κορυφές του Πελινναίου  τα  «Δύο Αδέλφια»  και η δημώδης μούσα το αποθανάτισε με τα εξής λόγια:  

          «Θωρείς  το κείνο το βουνί 
            το δίψηλον  το  μέγα
            πώχει  στη  ρίζαν  του  νερόν
            και  στην  κορφήν  του  αγέρα» 
( Χιώτικο δημοτικό τραγούδι. Α . ΚΑΡΑΒΑΣ – 1866   )

Για τους ναυτικούς του Αρχιπελάγους το Πελινναίο ήταν γνώρισμα προσδιορισμού της θέσεως τους ... «είτα το Πελιναίον όρος υψηλότατον των εν τη νήσω »  (Στράβων  - Γεωγραφικά)

Τα χωριά που περιζώνουν το περήφανο βουνό αρχής γενομένης από τα Καρδάμυλα είναι το Πιτυός , η Κατάβαση , τα Διευχά κοντά στα οποία υπάρχει η Μονή Μουνδών , οι Κηπουριές ,  τα Φυτά με το περίφημο νερό του Αγγέλου. Η Σπαρτούντα το ψηλότερο χωριό της Χίου σε υψόμετρο 530 μέτρων, ο Αγρελωπός , τα Καμπιά ,  Βίκι και  Αμάδες.

ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ - Για την επιχρωμάτιση ΜΚαριάμης


Σε αντίθεση με τα χωριά της νότιας Χίου αυτά του Πελινναίου , είναι μικροί φτωχικοί οικισμοί κυρίως κτηνοτρόφων και γεωργών . Χωριά παμπάλαια , με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά . Σπίτια μικρά , απλά , κτισμένα σε ελεύθερη διάταξη. Με ξύλινα δώματα, στέγες, δοκάρια και μεσοδόκια  από πρόχειρα κατεργασμένη ξυλεία και κορμούς δένδρων. 


Αρχαιολογικό υλικό υπάρχει διάσπαρτο στα χωριά του Πελινναίου Εν τάχη αναφέρουμε Αμάδες , οικισμός και αγροικία της κλασσικής και Ελληνιστηκής περιόδου .     Βίκι , αγροικία σε λόφο της κλασικής, Ελληνιστικής , Ρωμα¨ϊκής περιόδου . Καμπιά διάσπαρτα όστρακα της Ρωμαϊκής περιόδου .   Φυτά , νεκροταφείο Αρχαϊκής , κλασσικής και Ελληνιστικής περιόδου , το οποίο υποδειλώνει σε συνάρτηση  με το νερό,  την ύπαρξη κάποιας κόμης .   Σπαρτούντα ,οικισμός στις υπώρειες του  βουνού της κλασικής , Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου .  . Φαρδύ Πυγάδι , αγροικία στις υπώρειες του βουνού .   Πιτυός ( Εκκλησίδια ) , οικισμός και νεκροταφείο , κλασσικής ελληνιστικής , Ρωμαϊκής περιόδου . Πιτυός ( Θεοτοκίνα  ) , αγροικία σε ύψωμα κλασσικής , ελληνιστικής , Ρωμαϊκής περιόδου


Πηγή φωτογραφίας : Chios Vertical Life - Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας, στην κορυφή του Πελινναίου Όρους - ΧΙΟΣ

Στην Κατάβαση, ασκήτεψε η Αγία  Ματρώνα ή Άγια Κιουρά  ή Κυρά όπως την αποκαλούσαν. Κοντά στα Διευχά, βρίσκεται σε άθλια κατάσταση εγκαταλελειμμένο το άλλοτε πλούσιο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου των Μουνδών. Κτήτορες αναφέρονται οι οικογένειες των Αργέντηδων, Καναβούτσηδων,  Κορέσηδων, Mαυροκορδάτων, Πασπάτηδων και  Πετροκόκκινων. Η μονή ανήκε στην εξαρχία Πυργίου και Βολισσού.  Το παμπάλαιο λαμπρό μοναστήρι της Βορειοδυτικής Χίου το οποίο το ονόμαζαν και Μοναστήρι της Βολισσού ή των Διευχών, πιθανότατα να το έκτισε ο Βυζαντινός Στρατηγός Μούνδος, αυτός ο οποίος μαζί με τον Βελισάριο, έσωσαν τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, στην στάση του Νίκα, το 532  μ . Χ  .

Έτσι για μία ακόμα φορά , η παράδοση φέρνει ποιο κοντά  το όνομα του Βελισάριου με την Βολισσό . Μήπως  ο  Ιουστινιανός θέλοντας να ευχαριστήσει τους «Σωτήρες» στρατηγούς του , χάρισε σε αυτούς περιοχές και κτήματα  «Βασιλικά» στην Χίο  όπως δηλώνει και το τοπωνύμιο της περιοχής ; Αυτοί δε , σαν ευεργεσία ο ένας να έκτισε το φρούριο και ο άλλος κάποιο μοναστήρι προγενέστερο του σημερινού;

Σύμφωνα με μία εκδοχή, τα ολιγάνθρωπα χωριά του Πελινναίου, ήταν αρχικά  εγκαταστάσεις δουλοπάροικων, καλλιεργητών των κτημάτων της Μονής. « Εις πλείστα μέρη της Ελλάδας πολλαί και συνήθως αι καλύτεραι γαίαι ανήκον, ως ελέχθη, εις τα μοναστήρια
Ούτως εκ των 68 χωριών της Χίου, οι μοναχοί κατείχον τα 32, συντηρούντες 300 μοναστήρια και 700 εκκλησίας και παρεκκλήσια εις τη νήσον». (Εγκυκλ. Λεξικό ΗΛΙΟΥ – τόμος 7, σελίδα 1428)     
Η σταυροπηγιακή μονή, εάν δεν είναι των Ιουστινιάνειων χρόνων , τότε  πιθανόν να κτίσθηκε  πριν το 986  και να είναι ίδρυμα του Βασιλικού γένους των Αγγέλων. Το 986 ο Βάρδας Φωκάς  εκάρη μοναχός και τον έβαλαν σε περιορισμό στο  λαμπρό και οχυρό κτίσμα. Η μονή ανακαινίσθει το 1574, σύμφωνα με το Πατριαρχικό σιγγίλιο του Πατριάρχη  Ιερεμία Β΄ του Τρανού, από τον ιερομόναχο Ιάκωβο  Λαγκαδιώτη. Οι παράξενες, μοναδικές  θα έλεγα, τοιχογραφίες του εσωτερικού της εκκλησίας έγιναν το 1730, από τον Κωνστ. Καταρακτούση

Ιερά Μονή Μουνδων - ΧΙΟΣ


Στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής, το μοναστήρι ήταν η σανίδα σωτηρίας, φιλόξενο κατάλυμα, όλων των κουρασμένων και πεινασμένων οδοιπόρων, των Ναυτικών οικισμών της Λαγκάδας και της Συκιάδας, σε ένα αναζήτηση των απαραίτητων αναγκαίων, από τα φιλόξενα χωριά της Αμανής (εκτός από δύο), ώστε να  ξεγελάσουν την πείνα την δική τους και των παιδιών τους . Επίσης κατά την χρονική περίοδο 1943 – 44, υπήρξε φιλόξενο και ασφαλές κρησφύγετο του ήρωα της Αντίστασης Ιάσονα Καλαμπόκα.  

Η Μονή Μουνδών είναι το μοναδικό μοναστήρι της Χίου, στα κτίσματα του οποίου υπάρχει «Φωτάναμα». Δηλαδή ένας ιδιαίτερος χώρος με ειδική θέση την «Αρουλα», οι μοναχοί , διατηρούσαν  κυρίως τον χειμώνα αναμμένη φωτιά. Μέχρι σήμερα σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν μόνο δεκατέσσερα γνωστά Φωτανάματα. 


Σε αυτόν εδώ τον ιερό οίκο εφύλαγαν  σαν κόρη οφθαλμού 
«μεμβράνη» του 1462, με την βιογραφία ή την διαθήκη της Αγίας ΜατρώναςΠάνω ακριβώς από την Μονή Μουνδών, ανάμεσα στα Διευχά και τα Φυτά, στο Ζευγολατιό,  υπάρχουν διάσπαρτα ερείπια, τα οποία προσδιορίζουν την θέση όπου υπήρχε το μεσαιωνικό χωριό του Αγγέλου, με το γνωστό κάστρο του (το Αγγελόκαστρο), και το έως σήμερα φημισμένο νερό του, το οποίο ξεπροβάλει μέσα από τις ρίζες ενός γεροπλάτανου .
   
Στο χρυσόβουλλο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου Απρίλης 1259, αναφέρεται « 15 ) Μετόχιον ο Άγιος Γεώργιος το εν τη περιοχή του Αγγέλου , διακείμενον μετά πάντων των ανηκόντων αυτώ και των περιελθόντων αυτώ από δωρεάς και έξ αγορασίας και υπ’  αυτό μυλώνος » Το αναφερόμενο μετόχι είναι το Βυζαντινό χωριό τα’ Αγγέλου και ο Άγιος Γεώργιος  το Μετόχι της  Ζαρτουλίδας.



Ο ερειπωμένος Πύργος των Κοίλων ή Πύργος του Αγγελικούση - ΧΙΟΣ

 Οι Γενουάτες το ονόμαζαν Castel Sant Angelo, Κάτω των Αγγέλου  και αναφέρεται σχεδόν σε όλους τους μεσαιωνικούς χάρτες της Χίου. Από τον κάτοικο αυτού  του χωριού , πηγάζει το έως σήμερα γνωστό Καρδαμυλήτικο επώνυμο «Αγγελικούσης»,  το οποίο μας παραπέμπει στον Αντρειωμένο  ήρωα Κωσταντή Αγγελικούση, υποστηρικτή των  μεσαιωνικών οικισμών Δελφινίου και  Κοίλων εκεί όπου και  κατά  την  παράδοση  ο Πύργος του Αγγελικούση
        
Οι Άγγελοι, ήταν Βασιλικό γένος, με καταγωγή την Φιλαδέλφεια. Η κόρη του Κωνστ. Άγγελου, Θεοδώρα ήταν σύζυγος του Αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού. Κτήματα , τοποθεσίες  τ’  Αγγέλου, έχουμε εκτός των Φυτών  στην Βολισσό, Καταρράκτη , Καλαμωτή, Ναγό .

*                       *                       *                       *

Υγ : Το άρθρο αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα μιας μεγάλης ανέκδοτης εργασίας μου με τίτλο  «ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ - Στον Μύθο και την Ιστορία».

ΜΕΝΩ ΣΠΙΤΙ,


Με την ελπίδα ότι η ολιγόλεπτη ανάγνωση του, θα σας αποσπάσει από την κλεισούρα την ημερών λόγω... Κορονοϊού. Σας εύχομαι ολόψυχα καλό κουράγιο  και υπομονή. Τα πάθη του Θεανθρώπου και των ανθρώπων θα έχουν όπως πάντα αίσιο τέλος. Λίγη προσοχή από όλους μας χρειάζεται για να αποφύγουμε κακοτοπιές!
   


Θεία πάθη Χριστού μας .Η μέρες συμφοράς της ανθρωπότητας.



ΕΙΘΕ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ