'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2020

ΟΙ ΓΕΛΟΥΔΕΣ

 


Γελούδα


Το έχω πει και το έχω γράψει πολλές φορές, γεννημένος στα μέσα της δεκαετίας του 40, τα βιώματα μου είναι άσχημα. Χρόνια δύσκολα. Οι καταστάσεις, κυριολεκτικά ανυπόφορες. Εφιαλτικές θα έλεγα που δεν θέλω ούτε στην μνήμη μου να έρχονται. Νόμιζα πως αυτοί οι καιροί δεν θα ξανά επέστρεφαν. Πόσο μεγάλο λάθος έκανα. Πόσο έξω έπεσα, με όσα ζούμε και βιώνουμε σήμερα. Μέρες απίστευτες. Μέρες τραγικές ενός φονικού, ακήρυχτου και ύπουλου πόλεμου! Μέρες φόβου και απόγνωσης με άγνωστο αύριο. Ημέρες καραντίνας κορονοϊού !

Απομονωμένοι, κλεισμένοι μέσα σε τέσσερεις τοίχους, με αδυναμία να δεις, να αγκαλιάσεις και να φιλήσεις τα εγγόνια και τα παιδιά σου. Μόνος σου εσύ και ο εαυτός σου.

Μοναδική παρέα, λίγα καλά βιβλία και η πλανεύτρα βασανιστική τηλεόραση να σε βομβαρδίζει καταιγιστικά με μακάβρια νούμερα κρουσμάτων – διασωληνωμένων και νεκρών! Παίρνουν οι φίλοι μου να ρωτήσουν τι κάνω και τους απαντώ πως είμαι ένα τετράμηνο στη ράδα του Μπαντάρ Αμπάς, χωρίς τίποτε το… νεότερο !

Τα εγγόνια μου κλαίω. Στην πιο όμορφη και τρυφερή ηλικία, απομονωμένα σε ένα διαμέρισμα, με κλειστά σχολεία. Χωρίς μάθηση, παιδικές χαρές και φως ηλίου!

Δύσκολα τα παιδικά μου χρόνια, μα πόσο διαφορετικά από σήμερα. Τότε, στο χωριό μου, την «Ναυτομάνα» Λαγκάδα της Χίου, σαν έπεφτε ο ήλιος, μαζεύονταν, γύρο από μια γκαζόλαμπα, όλο το σόϊ. Όλη η γειτονιά. Για την  καθημερινή «Βεγγέρα». Σαν τέλειωναν όλα τα σχόλια και τα καμώματα, της ημέρας, άρχιζαν να ξεσκέπαζουν αναμνήσεις και ιστορίες μιας άλλης εποχής, που άκουσαν ή έζησαν. Το αμυδρό φως έκανε την ατμόσφαιρα ακόμα πιο μυστηριώδη. Δεν υπήρχε ούτε στην σκέψη, ηλεκτρικό φως. Από νωρίς, σκοτείνιαζε. Ο κόσμος κλείνονταν στα κοντινά σπίτια της γειτονιάς!

Εποχές γενικής άγνοιας. Ριζωμένου φόβου και βαθιάς δεισιδαιμονίας. Σκόπιμα, λόγω αποτροπής, διέδιδαν ψέματα, ώστε ορισμένα μέρη (κτήματα , περάσματα, πηγάδια ή πηγές), να θεωρούνται τρομακτικά και απόκοσμα. Στην πραγματικότητα, σκαρφίζονταν ιστορίες φόβου για να αποτρέψουν την πρόσβαση του κάθε παρείσακτου στα κτήματα τους, ειδικά την νύκτα.  


Σφαντό

Ιστορίες με στοιχειωμένα δέντρα, τρίστρατα ή γεφύρια. Αράπηδες, γουρούνες με γουρουνάκια, φαντάσματα, αερικά και σφαντά (φαντάσματα). Οποιαδήποτε σκιά, ήχος, λαμπερό φως, τριγμός, κουκούρισμα κ.α. τρόμαζαν, έσπερναν φόβο και λάβαιναν μυθικές διαστάσεις. Μέσα σε αυτό το γενικό κλίμα, δεν υπήρχε περίπτωση άρνησης των γεγονότων ή προβληματισμός για την ορθότητα. Και αν ποτέ κάποιος αμφισβητούσε τα λεγόμενα, έπεφταν όλοι επάνω του. «Μα το άκουσα από την Μάνα μου ή τον θείο μου ή τον κύριο τάδε πούναι σεβάσμιος άνθρωπος» .  «Μααα… Εμείς οι σημερινοί γιατί εν βλέπουμενε τίποτις ;». «Τότες που τα βλέπανε ο κόσμος ήτανε πιο αγνός και τίμιος …» Οπότε έπαυε κάθε άλλη σκέψη για αμφισβήτηση.  

Έχω αναφέρει για φόβητρα με θύματα τα παιδιά και θύτες τις γιαγιάδες (π.χ  Την «Σεντονού», τον «Μεσημεριανό», τον «Καλοκαιρινό», το «Τακουνάκι», τα «λαγουδάκια», τον «ατσίγγανο» ως και το «βαρέλι του Οβριού  με τα καρφιά».      Αυτό όμως που κυριαρχούσε ήταν οι «Γελούδες» (αλλού Αγελλούδες).  

Ειδικά σε εμένα για αρκετά χρόνια ήταν σημείο αναφοράς, μια και όλα τα μέλη της ράτσας μου, από την πλευρά του Πατέρα της Μητέρας μου, βεβαίωναν την αλήθεια των ιστοριών.


Ευρύτερη περιοχή Λαγκάδας - Στο κέντρο το κτήμα '' Κουφό Πηγάδι''


Έλεγαν πως το βασίλειο των «Γελούδων», ήταν στο «κουφό πηγάδι» (ή στου ''Λαγού το περιβόλι'' όπως το έλεγαν τότε). Κτήμα ιδιοκτησίας, τότε, Παντελή Μπουσσέ - «Λαγός», (Παππούς της Μητέρας μου). Αράδιαζαν κάμποσες ιστορίες, με κατά καιρούς, παθούσες της γενιάς των Μπουσσέδων. Ήταν λέει κάποτε, μια πανέμορφη κόρη, η οποία, σε μια επίσκεψη στο κτήμα τους, έμεινε άλαλη και με κατακόκκινη τη μια πλευρά του προσώπου της. Μετά από πάροδο ημερών, όταν συνήλθε, ζήτησε χαρτί και μολύβι και περιέγραψε το συμβάν «Άκουσε δυο γυναίκες να συζητούν έντονα. Η μια έλεγε, με θαυμασμό. Τη όμορφη κόρη. Θα την βλάψω. Η άλλη ικέτευε. ‘Αστην να χαρεί την ομορφιά της. Κρίμα είναι να τη βλάψεις». Η κοπέλα γύρισε πίσω να δει ποιες ήταν. Πρόλαβε να δει δυο λευκοντυμένες οπτασίες να ίπτανται λίγο πάνω από το έδαφος. Με μιας όμως ένοιωσε ένα δυνατό κτύπημα στο μάγουλο. Έχασε για πάντα τη μιλιά της. Την έτρεξαν στη Χώρα σε γιατρούς. Τίποτα! Λίγο αργότερα αφότου έγραψε το πάθημα της, πέθανε.

Η παράδοση θέλει να φιλονικούν πάντα η κακή Βασίλισσα με την καλή συνοδό της. Μετά από αμέτρητες τέτοιες ιστορίες κατάλαβαν ότι οι πρωτότοκες κόρες της οικογένειας Μπουσσέ, ήταν ανεπίτρεπτο να εισέρχονται  έστω και για λίγο στο κτήμα τους.  Η τελευταία παθούσα, ήταν η Ξενιώ Πάσσα (Μπουσσέ),γιαγιά της συζύγου μου. Έχασε το μάτι της στο «κουφό πηγάδι» (μέσα σε μια στιγμή άσπρισε ο βολβός). Πέθανε στα τέλη της δεκαετίας του 1960.  Οι γονείς της μητέρας μου, ποτέ δεν της επέτρεψαν να περάσει έστω και μακριά από το κτήμα.  Ο παππούς και οι γιαγιά της, την διαβεβαίωναν ότι όποτε έπρεπε να κοιμηθούν στο μικρό καλύβι που είχαν στο κτήμα, όλη την νύχτα έπρεπε να ανάβει φως και φωτιά και το καντήλι. Για να αποτρέπουν τις γελούδες να μπουν μέσα και να τους κάνουν κακό. Έλεγαν ότι όλο το βράδυ τα ξωτικά, έκλαιγαν σπαρακτικά και τους παρακαλούσαν να ανοίξουν να τις πάρουν μέσα. Σταυροκοπούμενοι, αδιάκοπα ψιθύριζαν «Ιησούς Χριστός Νικάει και Όλα τα Κακά Σκορπάει». Κάποτε δε σε μια βραδιά συνεχούς ενόχλησης, η γιαγιά της Δροσιά, (Φύκαρη - Καμπούραινα) πείρε στα χέρια της το καντήλι και με αυτό έκανε τρις φορές το σημείο του Σταυρού. Την Τρίτη φορά, ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος τον οποίο ακολούθησε απόλυτη σιγή.  Σταυροκοπήθηκαν και οι δυο. μεμιάς  είπε ο παππούς «Να που τώρα πια έσκασε το κακό»! Ό προπάππος μου Παντελής Μπουσσές (Λαγός), σύμφωνα με την επιθυμία του, τάφηκε μέσα στο κτήμα του!


Φυλακτό με εγχάρακτη απεικόνιση  του Αγίου Γεωργίου

Πέρα από τις Γελούδες και τις Αγελούδες, Υπάρχουν αναφορές και για «Γιαλούδες» σε αρκετά νησιά του Αιγαίου μας. Αναφορά για Gelludes, υπάρχει και στην Καταλανική γλώσσα, στον «Πειρασμό του Saint Antoine». Επίσης  στην Κρήτη αναφέρουν φάντασμα με την ονομασία «Γελλώ».

Αυτό το κακό ξωτικό ήταν γνωστό από τα βάθη των αιώνων, μια και το αναφέρει η «Σαπφώ», «Γελλούς παιδοφιλωτέρα», αφορά γυναίκα που πέθανε κατά τον τοκετό. Έγινε δαιμονικό που έβλαπτε τα παιδιά και ήταν πραγματικό φόβητρο των μανάδων κυρίως των Μεσαίωνα. Την   αναφέρουν η «Σούδα», ο Ησύχιος, ο Ζηνόβιος, ο Μιχαήλ Ψελλός ο Νικηφόρος Κάλλιστός Ξανθόπουλος.

Πιθανά όμως η ονομασία «Γελλώ», μας αφήνει να εννοήσουμε δαιμονική ύπαρξη, με τρομακτικό γέλιο ευχαρίστησης από το κακό που πραγματοποιεί .


Ξύλινο φυλαχτό 

Τέλος πάντων, οι μέρες που ζούμε είναι τραγικές και κυρίως για τα μικρά παιδιά. Νιώθουν την άσχημη κατάσταση των γονιών τους. Το φάσμα της επιβίωσης. Ζουν στο πετσί τους την φτώχια την ανεργία που δέρνει τα σπιτικά τους, οπότε σε ένα πράγμα είναι τυχερά απέναντι σε εμάς. Ότι εδώ και αρκετά χρόνια δεν ακούν από τους δικούς τους, ιστορίες και πλάνες με τις οποίες μεγαλώσαμε εμείς. Τα φοβίζει μόνο η σκληρή πραγματικότητα. 

Ας ανδρωθούν με γνώμονα την αλήθεια και ας αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο. Για έναν κόσμο καλύτερο και όχι ψεύτικο και δύσμοιρο  όπως άθελα μας του παραδίνουμε εμείς … !









Μιχάλης Γ. Καριάμης                                                                               Πλοίαρχος Ε.Ν.




Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2020

ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ


Κυδιάντα : Άγιος Γιάννης

Αυτό το κείμενο, ας θεωρηθεί μικρή συμβολή μου στην ιστορική διαδρομή του γενέθλιου τόπου μου, στην επέτειο των διακοσίων ετών από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Στα χρόνια του ξεσηκωμού του γένους, το χωριό (Κυδιάντα), είχε γύρω στους 800 – 900 κατοίκους και σχολείο με 150 περίπου μαθητές. Στο χωριό υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα 2 εκκλησίες α)  του Άγιου Γιάννη με τους πολύ παλιούς πρίνους. β) της Άγιας Αναστασιάς.

Οι Κυδιαντούσοι, σαν γνήσιοι απόγονοι του Δρίμακου και των ανδρών του,  ήταν από τους λίγους  Χιώτες που άκουσαν το σάλπισμα της επανάστασης του 1821.

Στο ημερολόγιο του Ναύαρχου Τομπάζη, αρχηγού του Ελληνικού στόλου, που είχε αγκυροβολήσει στου «Πασά τη Βρύση» και προσπαθούσε να ξεσηκώσει τους Χιώτες στέλνοντας αντιπροσώπους στα γύρω χωριά. Με ημερομηνία 29 Απριλίου, ημέρα Παρασκευή, υπάρχει έγγραφη καταχώρηση η οποία αναφέρει «Οι Βρονταδούσοι δήλωσαν πως θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν καμιά τετρακοσαριά ανθρώπους αποφασισμένους να πολεμήσουν στην περίπτωση που ήθελε επιχειρηθεί απόβαση από τα πλοία και μόνον 100 άνθρωποι ημπορούν να έβγουν από το χωρίον Λαγκάδες». Πράγματι μεγάλο τόλμημα των άοπλων αυτών ανθρώπων.


Κυδιάντα : Ιερός Ναός Αγίας Αναστασίας

‘Ίσως πολλοί από αυτούς  αργότερα να ακολούθησαν τον μεγάλο , αλλά άγνωστο, στους πολλούς Καρδαμυλίτη ήρωα «Κωνταναγνώστη» μια και στα κατορθώματα του, αναφέρουν ότι οι άνδρες του ήταν από τα Καρδάμυλα, το Βροντάδο και τα γύρω χωριά.

Το 1822 και μετά τον ξεσηκωμό, η περιοχή καταστράφηκε ολοσχερώς. Οι άνθρωποι σφάχτηκαν (Βαχίτ Πασάς). Ο Κιουτσούκ Αχμέτ Μπέης, κατάστρεψε και έσβησε από προσώπου γης το Βροντάδο. Ο Τούρκος ιστορικός Δζεβδετ και ο σφαγέας της Χίου Βαχίτ Πασάς, αναφέρουν ότι ο Αμντί με 8.000 στρατιώτες κατάστρεψε και αφάνισε τη βόρειοανατολική περιοχή της Χίου. Λένε για την αντίσταση των κατοίκων των περιοχών μας και για τις σφαγές που ακολούθησαν. Ειδικά δε για το Πιτυός όπου χωρίς καμιά υποστήριξη οι Πιτυανοί κλείστηκαν στα σπίτια και τον πύργο τους. Αντιστάθησαν γενναία, όσο μπόρεσαν, και υπέκυψαν αφού προηγούμενα προξένησαν σοβαρές ζημιές στους Τούρκους. Αυτή την εποχή καταστράφηκε ολοσχερώς και ο πύργος των «Κοίλων».

ΧΙΟΣ : Κοίλα, ο ερειπωμένος Πύργος

Βαχίτ Πασσάς : «Ακολούθως οι στρατιώτες μας διευθήνθηκαν εις το χωρίον Πιζικ Τζη (Πιτυούα) όπου ήκουσαν τους περιφημότερους αντάρτας. Τα χωρία τούτα δεν υπετάγησαν παρα δι αιματηράς μάχης εις ην εξ ημών έπεσαν αρκετοί νεκροί έξ αυτών δε δεν έμεινε ίχνος ζωής, ούτε περιουσίας και οι οίκοι των αυτοί και αι καλύβαι των κατεκάησαν των οικούντων περασθέντων εν στόματι μαχαίρας».

Εξάλλου, είναι γνωστές οι σφαγές στα Καρδάμυλα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το τι θα συνέβη και στην Κυδιάντα, όταν τα γύρω χωριά σύμφωνα με τις περιγραφές των Τούρκων σβήστηκαν από τους χάρτες. Οι Τούρκοι, έπιασαν τον παπά Κωνσταντή Κούνουπα, μέσα στην εκκλησιά του Αη Γιάννη Κυδιάντας, ενώ λειτουργούσε, τον σαμάρωσαν και από τον παλιό δρόμο Κυδιάντας – Χώρας τον έφεραν στην πρωτεύουσα όπου και μαρτύρησε στο «Βουνάκι». Πολύ πιθανά η περιγραφή του Σταμάτη Μονιού, την οποία καταγράφει ο Δημήτρης Φωτιάδης, να αφορά τον δικό μας Εθνομάρτυρα ιερέα. Αναφέρει λοιπόν ότι είδε τον παπά που του είχαν βάλει οι βάρβαροι «χαλινάρι». Ένας από αυτούς, κάθισε στη ράχη του και τον τσιγκλούσε σαν γομάρι να τον πάει περίπατο, ενώ άλλοι ακολουθούσαν διασκεδάζοντας. Σαν έφτασαν εκεί στον πύργο, ο παπάς κουράστηκε. Του έβγαλαν λοιπόν το σιλιβάρι, του κόψανε το κεφάλι. Του το βάλανε με το συμπάθιο στον πισινό και του βάλανε φωτιά στα γένια του.

ΧΙΟΣ : Κυδιάντα, αποτύπωση φρίκης από τη Σφαγή του 1822 - Παιδικό κρανίο με εμφανές το φονικό τραύμα

Η παράδοση θέλει άνθρωποι φυγάδες, να φθάνουν στην Κυδιάντα από διαφορετικά μέρη της Χίου. 2.500 άτομα κρύφθηκαν στην σπηλιά του Άγ. Γιάννη (με τους σεισμούς η σπηλιά έφραξε και σήμερα έμεινε βατό ένα μικρό τμήμα της εισόδου). Όπως μαρτυρούν πολλοί γέροντες που γνώριζαν, η σπηλιά έβγαζε μέσα στην εκκλησιά. Αναφέρουν δε ότι κάτω από τον ναό, υπάρχουν θολωτές στοές … πλάκες και … κόκκαλα ! Όσοι κρύφθηκαν μέσα στην σπηλιά, θεώρησαν ότι είναι ασφαλείς. Πράγματι η σπηλιά έχει την είσοδο της σε μέρος δύσβατο που βλέπει στον ουρανό και είναι αόρατη από τα περάσματα. Πέραν όλων αυτών, η παράδοση λέει ότι μια αράχνη, είχε πλέξει τον τεράστιο ιστό της και έφραζε την είσοδο. Όσο πέρναγαν οι ημέρες, η πείνα άρχιζε να θερίζει τους κρυμμένους. Είχαν μαζί τους και ένα μικρό παιδί που συνεχώς έκλαιγε. Για να ξεχνά την πείνα του, του έδιναν να μασουλά «παστελαριές». Μόνο για τις σωματικές τους ανάγκες έβγαιναν οι κρυμμένοι από την σπηλιά 

Μια φορά, τα καραούλια φώναξαν να κρυφθούν, γιατί φάνηκαν Τούρκοι. Πράγματι, οι διώκτες τους, έφθασαν εκεί. Παρατήρησαν τα νωπά ίχνη ζωής και άρχισαν να ψάχνουν χωρίς αποτέλεσμα. Όταν αποφάσισαν να φύγουν,  άκουσαν σε κάποιο βράχο κελάηδημα πουλιού. Κάποιος από αυτούς κυνηγώντας  το πουλί έφτασε εκεί και έκπληκτος πρόσεξε μια φρεσκοσαλιωμένη παστελαριά πάνω στον ιστό της αράχνης. Το στοματάκι του μικρού παιδιού άθελα του, πρόδωσε τους κρυμμένους φυγάδες. Το τι επακολούθησε είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας.

Κυδιάντα : Το Σχολείο 

Οι άνθρωποι σφάζονταν στην είσοδο της σπηλιάς και οι τούρκοι τους πετούσαν στην χαράδρα. Όταν κουράστηκαν να σφάζουν, έβαλαν φωτιά στην είσοδο της σπηλιάς και οι κρυμμένοι πέθαναν από ασφυξία. Σώθηκε μόνο ένας με μισοκομμένο κεφάλι στο «χαμοσπήλι» ο οποίος αργότερα διηγήθηκε τα φρικτά συμβάντα. Η παράδοση πάλι θέλει κάποιος ξενομερίτης με το παρατσούκλι «κολιός»  να πρόδωσε την κρυψώνα για να σώσει την ζωή του . Πιθανότερα αυτή η εκδοχή να είναι πιο κοντά στην αλήθεια!

Ορισμένοι από τους Κυδιαντούσους, πήραν τα βουνά ή τις στράτες προς το «κάβο Μελανίος» και τα «Ψαρά». Κατά την παράδοση, πρόγονος μου, με το επώνυμο  «Μπουσσές», ένας πανύψηλος διάκος (κοκκινωπός, χεροδύναμος και μονόφθαλμος), πήρε την οικογένεια του, με ένα γιαταγάνι στο χέρι, για κάθε κακό συναπάντημα, πέρασε στα Ψαρά.

Μαρία Αγγελικούση – Καρδαμυλίτισσα «Η παναγιά μούδωκεν κουράγιο και άντε σιγά – σιγά πάω στου Μώρου τη σπηλιά (Δερφίνι). Εκεί ήταν και άλλοι χωριανοί κι ΄νας συγγενής μας».


Κυδιάντα : Το όρος Ροδινό. Στο κέντρο ο Άγιος Γιάννης. Αριστερά της κορυφής η σπηλιά του Άη Γιάννη  


Στέφανος Δεληγιάννης – Καρδαμυλίτης : «Σαν ήταν εδώ, εφοβούντο να παν στο χωριό γιατί  των έκαμαν οι τούρκοι μπαμπεσιάν κι έφαξαν τόσο κόσμος, επήγαν στην Λαγκάδα κι έκατσαν εις τον «Τράχηλο» που είχε ο παππούς μου κτήμα και τον πάτον, τον ενθυμούμαι κι εγώ. Εκεί υπάρχει και μια σπηλιά που λέγεται του «Τριφυλλιού η Μάνα». Δεν είχε όμως ψωμί κι εκεί επόθαναν απέ την πείνα και τα δυο του παιδιά»

Κων/νος Τσέτσερης – Βρονταδούσης : «Εκεί που κάθονταν μια μέρα και φύλαγε το παιδάκι κι ήρμεγεν ο μπάρμπας μου λέει «Μπάρμπα  τούρκοι! Εγέμωσεν ο κόσμος πάνω στους λάκκους (Φλώρι)» Οι πρώτοι ήτανε στο «Παλιό λαγκάδι (Άγιος Γιάννης στο Θόλος) και οι τελευταίοι στη «Φουντάνα» (Αίπος)».

Στέφανος Καλογεράς – Καρδαμυλίτης : «Άμα εβράδιασεν, έφτασε στον Αγ. Γιώργη το Φλώρι ύστερι; Στη Συκιάδα. Εκεί σ΄ ένα πηγάδι ήταν Λαγκαδούσοι κι έπαιρναν νερό. Λέει της «Σκλαβάκιν είμαι κι εξέκοψα». Τέλος ένας τον επήρε σπίτι του και την άλλην μέρα τον έστειλε στο χωριό».

Κυδιάντα :) Το Νοτινό χωριό όπως είναι σήμερα 

Η παράδοση λέγει για κάποιον Γιώργη Παππά, που ήταν στη Σμύρνη κι όταν άκουγε Λαγκαδούσικα καΐκια, πήγαινε και ρώταγε τα νέα της Κυδιάντας και των δικών του. Δεν έχανε την ευκαιρία να παρακαλεί να τον πάρουν κρυφά μαζί τους.  Γνωστή η ιστορία του τούρκου φοροεισπράκτορα ο οποίος σαν έμαθε την καταγωγή του ήρθε και έμεινε για πάντα στην Λαγκάδα. Η παράδοση μιλά για κάποιον που τούρκεψε σαν έμαθε την αλήθεια και τις ρίζες του, γύρισε στην Κυδιάντα . Έγινε καλόγερος στο Μερσινίδι. Τον έτρωγε όμως το μαράζι πως άθελα του, αλλαξοπίστησε. Ζητούσε από τον Θεό να τον συγχωρέσει. Ζητούσε από τους άλλους να δουν μεταθανάτια σημάδια. Λένε πως σαν πέθανε πάνω στο μνήμα του φύτρωσε ένας ολόλευκος κρίνος!                                                                        Υπάρχουν ιστορίες, και ονόματα ανθρώπων που στο πέρασμα του πανδαμάτορα χρόνου έχουν χαθεί δια παντός !

Μετά από επταετή δουλεία, όπως όριζαν οι τουρκικοί νόμοι, λίγοι – λίγοι, επέστρεφαν στις πατρογονικές τους εστίες.

Κυδιάντα : Το Βόπειο τμήμα του χωριού με το "Λακκί", όπως είναι σήμερα 

Βασικά, το 1830, αρχίζει η επιστροφή των φυγάδων στον γενέθλιο τόπο τους στην Άγια Μάνα Γη της Κυδιάντας. Άρχισαν την ανοικοδόμηση του βίαια ρημαγμένου τόπου. Κτίζουν τα σπίτια τους. Μάζεψαν τα διάσπαρτα οστά των σφαγιασθέντων. Τα τοποθέτησαν κάτω από τον  Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη. Η νέα κατάσταση διαμόρφωσε κοινωνία αγροτο-ποιμενο-ναυτική. Τον χειμώνα η ασχολία ανδρών και γυναικών ήταν η γεωργία. Τα καλοκαίρια οι άνδρες ταξίδευαν. Αρχικά με τα λιγοστά καΐκια τους . Έπειτα  το ναυτικό επάγγελμα μπήκε για τα καλά στη ζωή τους. Στο πετσί τους. Η μοναδική απασχόληση τους!

Τα σπίτια της Κυδιάντας, γενικά ήταν διόροφα. Κάτω χωρισμένα σε μικρές αποθήκες ενώ ο πάνω όροφος ήταν ένα μεγάλο ενιαίο δωμάτιο. Στα παράθυρα, δεν υπήρχαν τζάμια και την ημέρα κουρτίνες σφάλιζαν το άνοιγμα. Σε όλα τα σπίτια του, στο «κατώι» υπήρχαν τεράστιοι πίθοι όπου αποθήκευαν το λάδι και άλλοι μικρότεροι για σύκα, κουντουρούδια κ.α. Τα πιθάρια τα τοποθετούσαν πριν ακόμα χτιστούν οι τοίχοι του σπιτιού.

Κυδιάντα.... σήμερα ... !!!

Από την μια πλευρά του χωριού την νοτινή, ήταν ο Άγιος Γιάννης, με τον χιλιόχρονο «πρίνο» του. (τον Φυτικό Μαθουσάλα της Χίου}, το σχολείο το σπίτι του παπά, το νεκροταφείο. Όλα αυτά στην πλευρά του «Ροδινού» Στην απέναντι πλευρά του χωριού, την βόρεια, ήταν η Άγια Αναστασιά, ο κύριος όγκος των οικοδομών με το «Λακκί» (η πλατεία της Κυδιάντας). Ακόμα υπήρχε ο μικρός οικισμός «Νενέδο».  Ίσως ο πρώτος απ όλους . Πιθανά να ήταν η θέση του μεσαιωνικού   χωριού. Μια και κοντά του είναι η θέση «Μαζαγρελίνα» που παραπέμπει σε παλιά αρχοντική οικογένεια του νησιού μας. Όλα αυτά στην πλαγιά του ορεινού όγκου «Βίγλες»








Μιχάλης Γ. Καριάμης

Πλοίαρχος Ε.Ν




       Σαλόνι Φωτογραφιών 

 







ΚΥΔΙΑΝΤΑ : Ο Ερειπιώνας σήμερα 





ΚΥΔΙΑΝΤΑ : ο Άη Γιάννης με τον υπερ - Χιλιόχρονο Πρίνο του 



           

ΚΥΔΙΑΝΤΑ : Ο Ερειπιώνας όπως είναι σήμερα 





Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ Γ. ΔΕΛΛΑΣΟΥΔΑΣ - Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

 



Ο Τραυματισμένος Πρίνος του Άγιου Γιάννη της Κυδιάντας

Σε έναν κόσμο που κυριαρχεί ο ωχαδερφισμός, η σκοπιμότητα και το ατομικό συμφέρον. Σε εποχή γενικής πτώσης, που οι πολλοί δεν δίνουν σημασία για ότι συμβαίνει γύρω τους και βαδίζουν στο πουθενά, σφυρίζοντας αδιάφορα. Υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν την εξαίρεση. Άνθρωποι «Φωτεινοί Φάροι», οι οποίοι με τις πράξεις τους, μας οδηγούν στον σωστό δρόμο και διδάσκουν τρόπο και στάση ζωής. Με τη δύναμη της ψυχής τους μας προτρέπουν να μην το βάζουμε κάτω αλλά να κάνουμε ακόμα ένα βήμα μπροστά. Δίδαγμα του, το χτίσιμο σχέσεων εμπιστοσύνης. Δημιουργία δεσμών συνεργατικότητας με αντοχή στον χρόνο με κύριο χαρακτηριστικό τον «ζήλο» την «φιλοπατρία». Την «διαφάνεια» και την «ειλικρίνεια».

Μια τέτοια περίπτωση, «παράδειγμα», αποτελεί ο σεβαστός Φίλος της Χίου κ Λαυρέντιος Γ. Δελλασούδας, Ομότιμος καθηγητής του (ΕΚΠΑ).  Φίλος μου και φυσικά φίλος του μαχητή της ιστορίας και του πολιτισμού του Μυροβόλου νησιού μας καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη.

Απογοητευμένος από τους χωρίς αποτέλεσμα αγώνες μου (για τα «Μνημεία Φύσης» της Χίου. Με τον συνοδοιπόρο μου, Μελαχροινούδη να παρακαλά δημόσια : «Στην Καλλιμασιά της Χίου υπάρχει μια ελιά με την ονομασία Λιβεράνι. Μέχρι σήμερα, παρά τις εκκλήσεις έγινε κατορθωτό να μπει μια πινακίδα με λάθος γραμμένο το όνομα της. Μήπως μπορεί κανείς να βοηθήσει ώστε να μην χρησιμέψει ως καυσόξυλα». Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ο σεβαστός Πανεπιστημιακός Δάσκαλος, με την «παρέμβαση» του προς την Χιώτισσα υπουργό πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, μας δείχνει τον δρόμο του αδιάκοπου αγώνα έως της επιτεύξεως του  σκοπού .                                                                   

Αποδεικνύει, πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι με ενδιαφέροντα, που ζουν το όνειρο και πλάθουν σχέδια.                                                                                                  

Ευχαριστώ για την υπομονή σας

Σας καταθέτω την επιστολή ως έχει.








Μιχάλης Γ. Καριάμης


·                    *                              *                              *

 

 «Αξιότιμη κυρία υπουργέ,


Θεωρώντας ότι το σήμερα είναι συνέχεια του χθες, εκτιμώ ότι σε κάθε περίπτωση θα ήταν χρήσιμο να μην διαγράφεται το χθες αλλά αντιθέτως να ‘’διασώζεται’’ με κάθε δυνατό τρόπο. Διότι η  μη διαγραφή του, ενεργητικά ή παθητικά, αποτελεί υποχρέωση όλων ανεξαιρέτως, δηλαδή όχι μόνο των  επροσωπούντων αρμόδιους θεσμούς ειδικώς αλλά και κάθε προσώπου γενικώς.  Έτσι, αφενός μεν αποδίδουμε τα οφειλόμενα (κατ’ αρχάς σεβασμό/αναγνώριση με διατήρησή του και στη συνέχεια βελτίωση και παράδοσή του στο αύριο [βλ.σχετ.: http://scholar.uoa.gr/sites/default/files/lavdellas/files/perivallontikh_syneidhsh_pdf-2.pdfκαι αφετέρου δεν θεωρούμε τα πάντα ως ακολουθητέο νεωτερισμό προς αντικατάσταση του παλαιού.

Στο πλαίσιο αυτό - και κατά το μέτρο της προσωπικής άποψης ενός ανθρώπου υπηρετούντος την Ανθρωπαγωγική και μη επηρεαζόμενου από την δύναμη των ‘’στατιστικά’’ ισχυρών επιταγών (αν και υπηρετώ και την Στατιστική)έρχομαι να σας καταθέσω την ‘’θλίψη’' ενός πρώην καπετάνιου Χιώτη και νυν πολιτισμικά ενεργού παράγοντα της Χιακής πνευματικής ζωής, του Μιχάλη Καριάμη. Ο καπετάν Μιχάλης έχοντας απομακρύνει το βλέμμα του οπό τους θαλάσσιους φάρους, οι οποίοι συνέβαλαν ώστε να πλέει ασφαλώς  προς τον προορισμό του το πλοίο που κυβερνούσε, το έχει πλέον στρέψει επίμονα σε νέες πηγές φωτός, ανεξάρτητα από την ισχύ τής έντασής του. Μία από τις πηγές αυτές είναι και η πολυετής προσπάθεια  για  την διάσωση του εναπομένοντος  κορμού τού πρίνου τού Αγίου Ιωάννη της Κυδιάντας.

Συγκεκριμένα, ο καπετάν Μιχάλης προ 10ετίας περίπου  έγραφε  για την Χίο:  ‘’Το νησί μας έχει την καλή τύχη, πέρα από τον ακρωτηριασμένο πρίνο του Αγίου Ιωάννη της Κυδιάντας, (περίμετρος 5,85μ), να είναι ζωοδότης της ελιάς «Λιβεράνι» στην Καλλιμασιά  (περίμετρος 12,5 μ) και του «Δρυ του Ορφανίδη» στα Σκλαβιά (περίμετρος 8,20μ).  Αυτή την Ιερή Δωρεά της Φύσης προς την Μυροβόλο μας Γη, σε αγαστή συνεργασία με τον καπετάν Δημήτρη Μελαχροινούδη και τον Εκδότη του Περιοδικού «Δάφνη» Βαγγέλη Ρουφάκη, που από τις σελίδες της έχει πολλές φορές ασχοληθεί (ειδικά στα τεύχη 14 και 19), εδώ και πολλά χρόνια προσπαθούμε να την προστατεύσουμε χαρακτηρίζοντάς την «Μνημεία της Φύσης»’’ (βλ. 24 Μαρτίου 2013,  https://parembasikariami.blogspot.com/2013/03/blog-post_24.html ).

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν  τα χρόνια και,  ενώ οι σχετικές προσπάθειες είχαν βρει πολλούς υποστηρικτές και είχαν ξεκινήσει οι απαραίτητες ενέργειες διάσωσης και ανάδειξης του φυσικού μνημείου που δυστυχώς  ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν, τελικά επήλθε το μοιραίο (βλ. 7 Αυγούστου, ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 2020, https://parembasikariami.blogspot.com/2020/08/blog-post.html?spref=tw).

Μετά τα παραπάνω θα σας παρακαλούσα, εφόσον το κρίνετε σκόπιμο,  να εξετάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες τού Υπουργείου τού οποίου ηγείσθε  την δυνατότητα διασφάλισης της  ταυτότητας του χώρου που βρίσκονται τα υπολείμματα του δένδρου και της ανάδειξής του σύμφωνα ή κατ’ αναλογία προς τα γενικότερα ισχύοντα για τα Διατηρητέα Μνημεία τής Φύσης. 

Κυρία Υπουργέ, με αφορμή το παραπάνω ζήτημα παρακαλώ να μου επιτρέψτε να αναφερθώ σε παλαιότερη γενικότερη πρότασή μου προς το ΙΚΥ και τον π. υπουργό Παιδείας για την παροχή υποτροφιών εκπόνησης βραχυχρόνιων μελετών  (μεταπτυχιακών και  μεταδιδακτορικών) για την αντιμετώπιση μιας σειράς καθημερινών προβλημάτων.

Πρόκειται για μία  πρόταση, η οποία μπορεί να ισχύσει και στην περίπτωση του Υπουργείου Πολιτισμού, για την εκπόνηση μελετών αντιμετώπισης ζητημάτων, όπως π.χ. αυτό για το οποίο υποβάλλεται η παρούσα αίτηση -παράκληση.

Εκτιμώ ότι ζητήματα όπως το προαναφερθέν θα μπορούσαν να προλαμβάνονται με υποτροφίες εκπόνησης σχετικών μελετών για την ελαχιστοποίηση του  κόστους και του χρόνου εκτέλεσης, παρακολούθησης και ολοκλήρωσης των σχετικών έργων είτε με αξιοποίηση της προσφοράς εθελοντικών οργανώσεων είτε στο πλαίσιο της  πρακτικής άσκησης των φοιτητών και με βασικό ζητούμενο την δημιουργία ασφαλιστικών δικλείδων για την βεβαία περάτωση κάθε έργου.

Κατ’ ανάλογο τρόπο θα μπορούσαν να υπάρξουν μελέτες   για ετοιμόρροπα κτήρια είτε ιστορικά (π.χ. κατοικία κ. Παλαμά στην Πλάκα) είτε μη ιστορικά και παράλληλα  επικίνδυνα σε κάθε περίπτωση. Στη δεύτερη περίπτωση θα μπορούσε π.χ. να στερεώνεται η πρόσοψη του κτηρίου και γενικότερα να διασφαλίζεται η μη πρόκληση ατυχημάτων ή/και ζημιών στα γειτονικά κτήρια με χορηγίες ιδιωτών. Τα ονόματα των χορηγών θα χαράσσονται σε εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα, ενώ οι επιθυμούντες  θα μπορούν και να χρησιμοποιούν  μέρος τής πρόσοψης τού κτηρίου για την προβολή των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων ή των προϊόντων τους κατά συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να διασφαλίζεται κάθε αναγκαία απαίτηση αισθητικής, ασφάλειας κ.ά.

Είμαι στη διάθεσή σας σε κάθε περίπτωση.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση 









Ομότιμος καθηγητής Λαυρέντιος Γ. Δελλασούδας*


π. Ειδικός Γραμματέας Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών ΕΚΠΑ
π. Πρόεδρος τμήματος Φ.Π.Ψ. Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
π. Πρόεδρος μελών ΔΕΠ Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ»

         

 

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Δημ. Μελαχροινούδη - ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΡΡΙΚΟΣ



  Αγνοημένος  Οραματιστής που δεν  Πρόφτασε και η  Ανάδειξή του )

                               

Κρατώ στα χέρια μου, ένα ακόμα ιστορικό πόνημα του ακούραστου «Νοτιοχωρούση» φίλου μου καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη. Ένα σκαλοπάτι στο οικοδόμημα της προβολή του Μεγάλου αγνοημένου .  Μια ακόμη δωρεά στο ψαγμένο, αναγνωστικό κοινό της Χίου και όχι μόνο από τις εκδόσεις «άλφα πι», που απλόχερα έχουν στολίσει το μυροβόλο νησί μας, με τόσα έργα τέχνης, μια και τα βιβλία τους αποτελούν κοσμήματα που μας κάνουν όλους τους Χιώτες υπερήφανους! 

Μάχιμος και ακούραστος αγωνιστής της ιστορίας του πολιτισμού και της αγνότητας της γης ο καπετάν Δημήτρης, παραμένει πρωτοπόρος στην έρευνα. Έφερε στο φως άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας. Πλαισιωμένος από λίγους μα καλούς φίλους  πέρασε τη ζωή του σκυμμένος στη γη να συζητά και να πολεμά τους «Σχίνους» ή ξεχασμένος για μήνες στη βιβλιοθήκη να ξεθάβει από σκονισμένα βιβλία, άγνωστες ιστορίες για ανθρώπους, συμβάντα  και καταστάσεις.

Ήταν αυτός που πέραν από τις παρεμβάσεις του για τα φυτοφάρμακα, μίλησε για τα μνημεία της φύσης και δίνει μέχρι σήμερα τον απελπισμένο αγώνα του, για την αναγνώριση τους. Δυστυχώς σε σφαλισμένα αυτιά και αδιάφορους ανθρώπους.

Ήταν αυτός πρώτος που ξέθαψε από την αφάνεια και τη λήθη τον ξεχασμένο Σταυραετό της Χίου. Τον Προάγγελο της Ενωμένης Ευρώπης . Για τον Έλληνα Αρχάγγελο και Ήρωα. Για τον «Μεγάλο Οραματιστή», που εσκεμμένα αγνοεί το κατεστημένο. Μιλάμε για τον Κώστα Δημ. Περρίκο από την Καλλιμασιά. Πνεύμα σπινθηροβόλο και αδούλωτο. Αντισμήναρχος επ’ ανδραγαθία, και απότακτος του 1935, αν αυτό λέει τίποτε…. !  

Ο καπετάν Δημήτρης, υπήρξε πρωτεργάτης της άτυπης ομάδας «ΦΊΛΟΙ ΚΩΣΤΑ ΠΕΡΡΙΚΟΥ». Πέρα των όσων κατάφερε συλλογικά αυτή η ομάδα, μια από τις βασικές επιθυμίες της, ήταν η έκδοση ενός βιβλίου, το οποίο θα είχε σκοπό την όχι την προβολή ενός ακόμα στρατιωτικού ήρωα αλλά ενός πρωτοπόρου για την εποχή του «ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ». Σε γενικές γραμμές το υπέροχο βιβλίο του Σμήναρχου Παντελλή Βαττάκη, κάλυψε με τον καλύτερο τρόπο την προβολή του Στρατιωτικού Ήρωα.


καπετάν Δημήτρης Μελαχροινούδης 
(Νοτιοχωρούσης)

Έτσι στο πόνημα του ο καπετάν Δημήτρης, πέρα από τα βασικά Οράματα και τις Ιδέες του Κ. Περρίκου, ασχολήθηκε με τον συνεχή αγώνα του ώστε να βρει πρώτα στη Χίο την θέση που του αρμόζει Υπάρχουν ίχνη της  ατελέσφορης αγωνίας του, ώστε να αναγνωρισθεί ό ήρωας μας, «ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ». Πέραν όλων αυτών υπάρχει αναλυτικά το αποτύπωμα της άτυπης ομάδας, με ότι έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως δημοσιεύματα στον τύπο. Παρεμβάσεις σε πολιτικούς άρχοντες, είτε επρόκειτο για Βουλευτές, Ευρωβουλευτή, Δημάρχους ή Στρατιωτικούς. Πάντα με την βοήθεια του Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου, μα και απλών πολιτών και Συλλόγων οι οποίοι ενστερνίστηκαν τα πιστεύω της μικρής ομάδας, τον δίκαιο αγώνα της και τον στήριξαν με την παρουσία τους.  

Δεν θα ονόμαζα το έργο του καπετάν Δημήτρη, κατάθεση ψυχής, μια και ο ίδιος λέγει ότι, απλά μάζεψα δημοσιεύσεις και τις έβαλα σε μια σειρά για να μάθει ο κόσμος ότι τίποτα δεν γίνετε τυχαία .Τα πάντα αποκτώνται με σχεδιασμό και κόπο. Πιθανά μέσα από τις 270 πολύτιμες σελίδες του βιβλίου,  να καταφέρει να φέρει στην επικαιρότητα τον έντεχνα, αγνοημένο οραματιστή και να αναδείξει στο ευρύ κοινό και κυρίως στην αυριανή ελπίδα μας, την μαθητιώσα νεολαία τις πανανθρώπινες σκέψεις και τα οράματα που σκόπιμα κρύβει το κατεστημένο.

Καλό θα ήταν το βιβλίο να γινόταν κτήμα του κάθε μαθητή. Αν δε αυτό είναι δύσκολο, θα ήταν κατορθωτό να ενταχθεί σε κάθε σχολική ή κοινοτική βιβλιοθήκη.

 



Μιχάλης Γ. Καριάμης

Μέλος της Άτυπης ομάδας

«ΦΙΛΟΙ ΚΩΣΤΑ ΠΕΡΡΙΚΟΥ»

 

 

 

  

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ




      ο Πρίνος  πριν την καταστροφή                                         Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνη την ημέρα. Κύλισε πολύ νερό στο διάβα του χρόνου. Γυμνασιόπαιδο τότε, σε ένα από τα καθιερωμένα προσκυνήματα μου στην Άγια Μάνα Γη της Κυδιάντας, είχα την καλή τύχη, μαζί με μερικούς ακόμα φίλους, να ανταμώσω τρεις – τέσσερεις Γάλλους φυσιοδίφες. Όπως μας εξήγησαν τσάτρα – πάτρα, σκοπός της επίσκεψης τους στον ερειπιώνα μας ήταν να δουν και να ελέγξουν, ιδίοις όμμασι την πληροφορία που είχαν ότι στον προαύλιο χώρο της εκκλησιάς του Άγιου Γιάννη, υπήρχε το αρχαιότερο δέντρο του Μυροβόλου νησιού μας.                                                                                                                                    Στο άκουσμα της χρονολόγησης, ειλικρινά, κλονίσθηκα. Δεν ήθελα να πιστέψω όσα άκουσα. Από τότε, έβαλα όνειρο ζωής και σκοπό, να αγωνιστώ με τις όποιες, ισχνές, δυνάμεις μου, ώστε να αναδείξω τον «Μεράφυλλα Πρίνο», σαν «Μνημείο της Φύσης». Το επάγγελμα μου, (Ναυτικός) δεν άφηνε πολλά περιθώρια δράσης και πρωτοβουλιών!   Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και βγήκα στην σύνταξη, έβαλα εμπρός για την πραγμάτωση του σκοπού μου. Συνοδοιπόρος με τον καπετάν Δημήτρη Μελαχροινούδη και τον κ. Παντελή Σαλιάρη, δώσαμε αγώνες ώστε να ανακηρυχθούν ο Πρίνος του Άγιου Γιάννη της Κυδιάντας. Η ελιά Λιβεράνι. Ο Δρυς του Ορφανίδη και οι Πρίνοι του Άγιου Γιώργη στο φλώρι σαν Μνημεία της άγιας Μυροβόλου γης!      





Δεν θα σας κουράσω. Θα σας πω εν τάχει, μερικές από τις «Παρεμβάσεις» για να πετύχω τον σκοπό μου.. Αδιάκοπη αρθρογραφία στα Χιώτικα έντυπα ΜΜΕ και όχι μόνο! Προβολή  του θέματος από τις τοπικές τηλεοράσεις «ΑΛΗΘΕΙΑ» , «ΠΑΤΡΙΔΑ TV» και τα «Χιώτικα Ράδιο». Εκπομπές μέσω ΕΡΤ1, ΕΡΤ3 και «ΕΡΑ Αιγαίου» με την πολύτιμη βοήθεια της δημοσιογράφου κ. Δήμητρας Λαχουρή. Αρθρογραφία στα Χιώτικα περιοδικά «ΔΑΦΝΗ» και «Πελινναίο». Συμμετοχή στην έκδοση του καθ’ όλα  θαυμάσιου θεματικού ημερολογίου του 4ου Γυμνασίου Χίου, έτους 2019, με αναφορές στον «Πρίνο» μας και σε μερικά ακόμα είδη χλωρίδας που απλόχερα είναι προικισμένο το νησί μας. Δυστυχώς ακόμα δεν έχουν αναδειχτεί από αδιαφορία των πολιτικών ταγών μας.   
Καταφέραμε, με τις επίκαιρες παρεμβάσεις μας, στις 16 Οκτωβρ. 2012, στο Διεθνές συνέδριο «Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΙΟ», που τελούσε υπό την αιγίδα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ. Τον ΔΗΜΟ ΧΙΟΥ και την ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΧΙΟΥ, να εκδοθεί το ψήφισμα Νο 3, το οποίο ανέφερε :   
 «Το συνέδριο πληροφορηθέν από την Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Οικισμών Νότιας Χίου την ύπαρξη στο νησί δένδρων πολλά εκ των οποίων υπερβαίνουν ηλικίας, κατά τη γνώμη ειδικών, μεγαλύτερης των χιλίων ετών, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ την ιδιαιτερότητα των συγκεκριμένων δένδρων, πρίνων και σχίνων στην πολιτιστική κληρονομιά και την τουριστική ανάπτυξη της Χίου, ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να συμβάλει στην προστασία της χλωρίδας της Χίου, Αποφασίζει :
Εισηγείται την ανακήρυξη των δένδρων πρίνων και σχίνων, όπως περιγράφονται στην από 16ης Οκτωβρίου 2012 επισυναπτόμενη επιστολή της προαναφερθείσης Ομοσπονδίας, ως Μνημείων της Φύσης και προσκαλεί τους αρμόδιους φορείς να λάβουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα ώστε στο εξής να τυγχάνουν της δέουσας φροντίδας και προστασίας.»
Ακολούθως, με την βοήθεια της κ. Λίτσας Λύκου, η «Γενική Δ/νση Αγροτικής Οικ/μιας κλπ της Περιφέρειας ΒΑ», με το υπ΄ αριθμ. Πρωτοκόλλου έγγραφο της  3204, από 25-6-2013 προς το γραφείο του Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Χίου κ. Γανιάρη, με θέμα Προστασία «αιωνόβιων δέντρων», έθετε τις βάσεις και την απαρχή εξελίξεων. Μέχρι εκεί όμως. Αποτέλεσμα μηδέν.
Άξιο αναφοράς η απόφαση  υπ’  αριθμόν  43/31-10-2013 του Τοπικού Συμβουλίου Λαγκάδας – Χίου, κατόπιν εισηγήσεως του συμβούλου κ. Ευσταθίου Μπατίδη, «λαμβάνοντας υπόψη του και τις απόψεις των κατοίκων που διατυπώθηκαν στην από 7-5-2011, Λαϊκή Συνέλευση της Λαγκάδας. Μεταξύ των προτάσεων  ....... Αξιοποίηση του Πρίνου στη Κυδιάντα του αρχαιότερου δέντρου της Χίου.......».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πολύτιμη συνδρομή του Χιολάτρη κ. Λαυρέντιου Δελλασούδα, Ομότιμου καθηγητή Παιδαγωγικής του ΕΚΠΑ. Του τότε  Υποναύαρχου  Λ.Σ κ. Σταύρου Μιχαηλίδη (Γενικού Διευθυντή του Ιδρύματος ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΟΣ Δ.Κ.Ν.Ε.Π). Του κ. Βαγγέλη Ρουφάκη εκδότη του Χιώτικου Περιοδικού «ΔΑΦΝΗ» και τέλος της Δημοσιογράφου κ. Δήμητρας Λαχουρή, για τα σχετικά άρθρα της μα και την βοήθεια της σε ότι είχε σχέση με πρόσβαση στα κρατικά ΜΜΕ. Δεν θα ξεχάσω να αναφερθώ στον «Πολιτιστικό Σύλλογο Λαγκάδας, ‘’η ΚΥΔΙΑΝΤΑ’’», για την τοποθέτηση πινακίδας με σύντομο ιστορικό του πρίνου μας.

η ενημερωτική Πινακίδα του Π.Σ.Λ. η ΚΥΔΙΑΝΤΑ 

Θα μου επιτραπεί να κάμω ειδική αναφορά στον κ. Γιάννη Σταμ. Τσούτσα, Ιατρό, Λάτρη της Κυδιάντας και ευεργέτη της χωριοκλησιάς του Άγιου Γιάννη, ήταν από τους λίγους που έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποσοβήσει την συμφορά. Στην κυριολεξία. Παρακαλούσε (μια και δεν είναι μόνιμος κάτοικος του χωριού μας), να αφήσει κάποιον στη θέση του ώστε με δικά του έξοδα, να ενδιαφερθεί για το χτίσιμο βάσης ή την μεταλλική υποστήριξη του τραυματισμένου γιγαντιαίου κλαδιού του φυτικού Μαθουσάλα της Κυδιάντας. Εις μάτην … όλα έπεσαν στο κενό. Η καταστροφή ήταν πλέον θέμα χρόνου.
Πάνε δυο χρόνια από την αποφράδα ημέρα της συμφοράς. Ήταν παραμονή του Άγιου Γιαννιού της Λαγκάδας (28- Αυγούστου - 2018), όταν έμαθα για το ολέθριο συμβάν. Φύσαγε μανιασμένος αγέρας, μετακινήθηκε ή έσπασε το σαθρό τσιμεντένιο στήριγμα το οποίο για αρκετά χρόνια προστάτευε τον κύριο όγκο του πρίνου. Την επόμενη ημέρα συγκλονισμένος  από το τραγικό συμβάν ανέβηκα στην Κυδιάντα για να δω με τα μάτια μου και να πιστέψω το απίστευτο συμβάν. Έμεινα άφωνος με ότι έβλεπα. Μεμιάς γκρεμίστηκαν τα όνειρα και τα σχέδια μου. Στην κυριολεξία έχασα τη γη, κάτω από τα πόδια μου.
Ήθελα να γράψω και να στιγματίσω το κακό που έγινε στον τόπο μας και την ψυχή μου… δεν το έκανα γιατί το ένοιωθα. Δεν θα έγραφα, Θα έβριζα. Θα έβριζα άσχημα και δεν συνηθίζω ποτέ σε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Καθόμουν αποσβολωμένος και όποτε σήκωνα το βλέμμα μου να δω το άλλοτε γιγαντιαίο δέντρο, δεχόμουν μια μαχαιριά κατάστηθα. Έμεινε πλέον ένα κούτσουρο. Κρίμα. Χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία ανάδειξης  του χωριού μας μα και του νησιού μας… Δυστυχώς σε αυτή την πατρίδα ζούμε.
Τελειώνω ακριβώς όπως έκλεισα την ομιλία μου, στο «ΟΜΗΡΕΙΟ Π.Κ.» παρουσία της κ. Αλεξάνδρας Ροζοκόκη.  Διευθύντριας Έρευνας της Ακαδημίας Αθηνών και πολιτικών προσωπικοτήτων. Κάθε βαθμίδας του νησιού μας




«
Πονώ και άθελα μου δακρύζω γιατί αγαπώ υπέρμετρα αυτή την Μάνα Πατρίδα. Δυστυχώς όμως, δεν μπορώ να κάνω σχέδια για το αύριο. Για την αξιοποίηση και την προβολή του ονείρου και των πιστεύω μου. Από αδιαφορία των καθ’  ύλην αρμοδίων, κατέρρευσαν όλα, μαζί με το λαβωμένο δέντρο.  Σκύβω απογοητευμένος την κεφαλή και οδεύω ανήμπορος, πλέον, προς το βιολογικό μου τέρμα. Η θάλασσα που αγάπησα παράφορα και λάτρεψα, με πέταξε σακάτη στην στεριά. Με πούλησαν άνθρωποι και αρχές που έργο είχαν να κάνουν πράξη αυτά που έτοιμα και χωρίς κόστος προσέφερα.
Οικτίρω τον αθώο και αφελή εαυτό μου γιατί πίστεψα πολλούς που δεν έπρεπε και εξαπατήθηκα. Μα να και η κατάντια αυτού του τόπου»

Ταπεινά σας ευχαριστώ
Συγχωρέστε με αν σας κούρασα
Μιχ. Καριάμης»