ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΟΎΝ

ΚΥΔΙΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Δεν τα άκουσα από παλιές διηγήσεις. Τα έζησα και τα βίωσα στα παιδικά μου χρόνια στον Κορυδαλλό. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του πενήντα (1950). Οι τότε διαβιούντες από την μεγάλη παροικία των Κυδιαντούσων και Λαγκαδούσων της Αττικής, τα πρώτα χρόνια, μαζευόμαστε στην ''αλάνα'', έξω από το σπίτι του αξέχαστου θείου Ανέστου Στάθη. Μια απίστευτα μεγάλη παρέα τριακοσίων και πλέον ανθρώπων.  Από πολύ ενωρίς, από κάθε μεριά της Αττικής γης, συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί μας, ερχόντουσαν στο ''Κουτσουκάρι''   (Σημερινός Δήμος Κορυδαλλού),για να διασκεδάσουν την ξεχωριστή αυτή ημέρα της ''Καθαρής Δευτέρας''. Δεν υπήρχαν πολλοί τρόποι τότε εκτός από το λεωφορείο ή τα πόδια.   Έστρωναν κατάχαμα στη γη, τις ''κουρελούδες'' από πάνω τα  τραπεζομάντιλα και τα φαγητά τους από νωρίς το πρωί. Απαραίτητα συντρόφευαν  την παραδοσιακή Λαγάνα οι Χιώτικες ελιές (κουρμάδες). Ταραμοσαλάτα. Φασόλες βραστές σαλάτα και απαραιτήτως Τουρσιά, Ρόκα και Κάρδαμο και άφθονη ''ρετσίνα''. Δεν ήθελαν και πολλά για να αρχίσει το νταβαντούρι. Ξεκινούσαν με αστεία. Απίθανα παιχνίδια. Έκαμναν ότι έκαναν στο χωριό τους, την Κυδιάντα της  Χίου. 

Πρώτοι που έκαναν την αρχή να ντυθούν ''κουδουνάτοι'', ήταν οι αξέχαστοι, αγιασμένοι ανθρώποι, ο γιγαντόσωμος παππούς μου Κωνσταντής  Μπουσσές. Ο θείος Ανέστος Στάθης . ο Θείος μου Γιάννης Καριάμης. ο μπάρμπα Αντώνης Πούλος. Τα όμορφα παιχνίδια τους περιελάμβαναν μουντζουρώματα με φούμο - μαύρο λούστρο των παπουτσιών - κατακάθια του καφέ και ότι μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου. Συνέχιχαν με τις ''Προσβολές'', το ''Παπούτσι - Παλιοπάπουτσο'' . '' Δεν περνάς κυρά Μαρία''. Την ''Πινακωτή'' . το ''Αλάτι  ψιλό - Αλάτι χοντρό'' . ''Μπιζ'' και ότι δεν μπορεί να φανταστεί ο νους του σημερινού ανθρώπου. Τονίζω ...Γέροντες και γερόντισσες με άσπρα μαλλιά, διασκέδαζαν και χαιρόντουσαν σαν παιδιά αυτή την ημέρα μαζί με τα παιδιά και α εγγόνια τους. Όλοι μαζί ένα σώμα. Μια ψυχή . Τίμιοι- Αγαπημένοι και Αδερφομένοι. Ποτέ μα ποτέ, όσα χρόνια κράτησε αυτό το έθιμο δεν έλαχε να συμβεί η παραμικρή παρεξήγηση ή κάτι το αναπάντεχο που να χαλάσει τη διάθεση ανθρώπου. Κάποια στιγμή ξεκινούσε ο παραδοσιακός χορός μας ο '' Αμπιδινός'' . 

Ένας απέραντος αργόσυρτος  κύκλος ανθρώπων πιασμένων ΄΄αλαμπρατσέτα''   με τον κορυφαίο, πάντα καλλίφωνο, να τραγουδά μόνος και οιυπόλλοιποι να επαναλαμβάνουν. Θυμάμαι κάποτε, όταν άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας μας, ήρθαν και κάθισαν τριγύρω από εμάς και απολάμβαναν την όμορφη διασκέδαση μας, ώσπου στο τέλος ξεθάρρεψαν και ενσωματώθηκαν μαζί μας.     Όταν οι ''αλάνες'' έπαψαν να υπάρχουν, κατ επιθυμία του ζεύγους των αγαπημένων μου θείων Βασίλη Πολυμέρη και Αργυρώς Μπουσσέ (αδερφής της Μητέρας μου),  αυτή την σημαδιακή ημέρα, μαζευόμασταν όλοι οι χωριανοί στο σπίτι τους. Αδειάζαμε  το σπίτι από όλα τα έπιπλα και τα κρεβάτια ώστε να υπάρχει άπλετος χώρος για κάθε είδους τρέλα και χορό. Οι χουβαρδάδες οικοδεσπότες, προσέφεραν με ευχαρίστηση στους καλεσμένος τις λαγάνες τα τουρσιά το κρασί και φυσικά τον οίκο και την αγάπη τους. Θυμάμαι, στις αρχές τις δεκαετίας του εξήντα (1960), μια ατέλειωτη αλυσίδα ανθρώπων να χορεύει ''Γιάνκα''. Περνούσαμε μάσα από τέσσερα συνεχόμενα δωμάτια ,,, συνεχίζαμε στα μπαλκόνια. Από την εξωτερική σκάλα ανεβαίνομε στην ταράτσα- κατεβαίναμε και συνεχίζαμε στο σπίτι  όταν ακόμα οι άλλοι ανέβαιναν ....Μια ακούραστη περιστρεφόμενη - περιφερόμενη τρέλα. Χρόνια αξέχαστα. Όταν πλέον άρχιζε να νυχτώνει και οι μακρινοί έπρεπε να ... αλαργεύουν ... τότε ήταν το ξεφάντωμα μέχρι τελικής πτώσεως. Βάζαμε στο γραμμόφωνο αλλεπάλληλα Χασαποσέρβικά  ...  Έως ότου και ο τελευταίος δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. 

Θα κάνω ειδική αναφορά στον καλύτερο χορευτή τον αξέχαστο θείο Χρήστο Φερεντίνο και την καλλίφωνη σύζυγο του Δροσούλα, 

αδερφή της Μητέρας μου. Πραγματικό αηδόνι όταν τραγουδούσε. Στον Ζωρζή Γιαννόπαππα.  Μαρίτσα Γαβαλά. Κάθε χρόνο θα τραγουδούσαν το τραγούδι που τις χαρακτήριζε η Θεία Παράσχο Ζαννή Χαβιάρα (η Χοντρή), με το :

'' Νάμουν στην Σύρα, Συριανός  ..... ''

Η θεία Κατίνα Λάμπρου Χαβιάρα, με αναφορά στο ...''Αγρελωπό'' της

''Καλύτερα στ' Αγρελωπό
να μάζευα βατάκια
παρά στα εργοστάσια
να πιάνω τα μπαμπάκια''

 και την αξέχαστη μητέρα μου Ανθή Καριάμη (Μουσσέ) με το ''Φορτηγό Γαρουφαλιά''.

''Ανάμεσα στη θάλασσα
θα κτίσω ένα φουγλάρο 
για να περνά ο Μπαμπάκας μου
ν' ανάβει το τσιγάρο. ''

 Θα σταθώ στην σεβάσμια και αγαπητή θεία Αμαλία Φερεντιντίνου η οποία πάντα, μετά από πολλά παρακάλια των παιδιών της Θοδώρας - Χρήστου και Βασίλη, για να μην τους χαλάσει το χατήρι, κατακόκκινη από ντροπή έλεγε το παρακάτω τραγούδι.

  

Εφέτος  τις απόκριες

εφέραν δυο σακιά ψωλές

και τις αφήσανε στ’ αλώνι

Και σαλτάραν σαν δαιμόνοι.

Τρέξανε οι παντρεμένες

κι’ επήραν από δυο οι καημένες

ετρέξανε  κ΄ οι λεύτερες

κι’ επήραν  από τέσσερες

Μα μια χήρα παπαδιά,

Δεν επρόκαμε καμιά.

Βρε παιδιά, βρε παλικάρια

Για τινάχτε τα τσουβάλια

Και τινάζουν τα τσουβάλια,

Πέφτει μια με δυο κεφάλια

Τούτηνα είναι για μένα

Πουν τα μέσα μου καμένα

Παραλλαγή  του ιδίου άσματος του χωριού της Κυδιάντας Χίου

Το τραγουδούσε η συμπεθέρα μας αξέχαστη Αμαλία Φερεντίνου

Ένα γέρο- γεροντάκι

Μένα άσπρο γαδουράκι.

Είχε πούτσους φορτωμένους

Και καλοδεματιασμένους

Ήρτανε  οι παντρεμένες

κι’ επήραν από δυο οι καημένες

τρέξανε  κ’ οι λεύτερες

κι’ επήραν  από τέσσερες

Μα μια χήρα παπαδιά,

Δεν επρόκαμε καμιά.

Βρε παιδιά, βρε παλικάρια

Για τινάχτε τα τσουβάλια

Και τινάζουν τα τσουβάλια,

Πέφτει μια με δυο κεφάλια

Τούτηνα είναι για μένα

Πουν τα μέσα μου καμένα

Θεωρώ αξιοσημείωτο να τονίσω ότι τα πρώτα χρόνια ακούγονταν πάρα πολλά Κυπριακά τραγούδια, τα οποία είχαν ενσωματώσει στα ήθη τους από την παραμονή τους οι χωριανοί μου, σαν πρόσφυγες στο νησί της Αφροδίτης. 

Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, θεωρώ ολέθριο σφάλμα μου, το ότι δεν κατέγραψα τις ''Μεγάλες Αποκριές'', στιχάκια σκωπτικά και άκρως τολμηρά που όμως ήταν ενταγμένα στο μεγάλο ξεφάντωμα πριν την μεγάλη νήστεια της Σαρακοστής, πριν ακόμα η ''Καράβα με τη Γουρούνα, γυρίσουν πόρτα - πόρτα για να μαζέψουν τα απαγορευμένα προς βρώση τρόφιμα, ώστε να μην πασκάσει, κανένας πριν την ώρα του. Ο Χιώτης χαρακτηρίζεται από το εύθυμο και τίμιο του χαρακτήρα του. Το Χιώτικο πείραγμα είναι ένα διαρκές παιχνίδι λόγου - αγάπης - σκέψεις ανάμεσα σε αδερφό προς αδερφό . Φίλο προς Φίλον που περιέχει μόνο καλαμπούρι και σεβασμό χωρίς καμία επιθυμία προσβολής ή μείωσης του άλλου. 

Στον παιχνίδι των στίχων, Αρχίζει να τραγουδά ο κορυφαίος του χορού και ακολούθως κατά σειρά ένας ή μία που  του ανταπαντούν συνεχίζοντας να πλέκουν εγκώμια ή τον  ''στολίζει'' με ψεγάδια. Παιχνίδι μνημείων λόγου που άντεξε στα βάθη των αιώνων και νοστίμιζε την ζωή των προγόνων μας. Δυστυχώς την ψεύτικη πλαστική εποχή της παγκοσμιοποίησης με τις ολέθριες και καταστρεπτικές συνέπειες, χάθηκε δια παντός. 

Σας παραθέτω ένα μηδαμινό  δείγμα αυτών των στοίχων, με σεβασμό και αγάπη , αφού προηγουμένως ζητήσω ανοχή λόγω της ημέρας και την κατανόηση σας . 

Μπροστινέ μου 

που χορεύεις 

Να σε δω 

να Βασιλεύεις.

Μπροστινέ μου 

που χορεύεις 

Να σε δω 

να γουρουνεύεις. 

Με του σιαλιάκου 

το ζουμί 

να σου ξυρίσω 

το μουνί.

Του Μουνιού σου
το γλωσσίδι, 
μούριξε
κλωτσιά, σ'  αρχίδι 

Ο μπροστινός που τον τραβά
να ήταν αδερφός μου. 
Μα πάλι τονε αγαπώ,
κιας είναι ξάδερφος μου. 

Χρόνια σας Πολλά !

και του Χρόνου . Πάντα με Υγεία και Χαρά.

Καλή  - Ξέγνοιαστη  και Ανέμελη  ''Καθαρή Δευτέρα''

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ 

Στην Ιερή Μνήμη Όλων αυτών των ανθρώπων, για ότι πολύτιμο και όμορφο μας μετέφεραν και μας παράδωσαν από τους προπάτορες μας. Με την Ελπίδα και την Ευχή ότι κάτι το ελάχιστο από την όμορφη και πλούσια κληρονομιά μας θα καταφέρουμε μα παραδώσουμε και εμείς στα εγγόνια μας 

Παντοτινός σας Φίλος

Μιχάλης Γ. Καριάμης 

**  Υγ . ..: Οι φωτογραφίες είναι της δεκαετίας του 1970

ΝΕΝΗΤΟΥΡΙΑ

Στην κ. Γεωργία Αλεξοπούλου 

Στον Κωστή Χρήτη (Φιάκα) και στον Αχιλλέα Τσούνη

Ακλουθώντας το κάλεσμα του αδερφικού μου φίλου κ Βαγγέλη Ρουφάκη, για την λαογραφική προβολή των χωριών του Μυροβόλου νησιού μας, ξεφεύγω από την γενέθλια γη της Λαγκάδας , και πάω σε ένα ξεχασμένο παράδεισο, 65 κοντά, 66 χιλιόμετρα βορειότερα από την Χώρα. Το όνομα Νενητούρια, το άκουσα πρώτη φορά από το στόμα μιας άγιας ψυχής. Τον αξέχαστο θείο μου Κωστή Γεωργίου Κουμέντη.  Σχολιαρούδι τότε, φεύγοντας από τα Κουρούνια, είδα κάτι μικρά χωριουδάκια και ρώτησα να μάθω το όνομα τους : «Οι Ενωμένες Πολιτείες της Χίου είναι. 

Οικισμός Ψαρού 

Τρεις άνθρωποι τέσσερα χωριά » ήταν η απάντηση του. Από τότε υιοθέτησα  αυτό τον χαρακτηρισμό για τη γενέτειρα μου την Λαγκάδα. Μια και  αυτή, σε αντίθεση με τα άλλα χωριά του νησιού μας, αποτελείται από πολλούς συνοικισμούς. Από ότι έχει πέσει  στην αντίληψη μου, ερευνώντας παλιές γραφές ή ακούγοντας ανθρώπων ιστορίες, τα παλιά Νενητούρια, αρχικά θα ήταν κτισμένα κοντά στην εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου. Αρκετά ίχνη τάφων, πιστοποιούν την αλήθεια.  Σύμφωνα με τον Χιώτη Ιστορικό, Γ. Ζολώτα, η ονομασία του χωριού, προέρχεται από τις αγορασμένες νέες χέρσες εκτάσεις γης. Λογικά αυτές αγοράστηκαν από τους κτήτορες των οικισμών Κοσμάδος , Ψαρός, Χαμέτος και Αντραχλιάς  που οπωσδήποτε θα αφορούν τα ονόματα των αγοραστών.  Ο Αντραχλιάς, είναι πλέον έρημος.  Η χωριοεκκλησιά, ανάμεσα στον Ψαρό και τον Χαμέτο είναι αφιερωμένη στου Ταξιάρχες (6 Σεπτεμβρίου). Μετρά ηλικία περίπου δυο αιώνων. Μια πολύ παλιά καμαρωτή βρύση. Κάμποσα ξωκλήσια και τα ερείπια τριών νερόμυλων στον χείμαρρο του «Κισσού», αποτελούν αξιοθέατα.  

Οικισμός Χαμέτου

Ο προαναφερόμενος χείμαρρος, χωρίζει ανά δυο, τους οικισμούς στη μέση. Οι τρεις χείμαρροι του χωριού ο Κισσός , του Τσαγέργου και αυτός της Μερσινιάς  Καταλήγουν  στον ‘’Πολύκομπο’’, όπου και το ξωκλήσι του  Κρασά για να ανταμώσουν την θάλασσα. Λένε πως σε παλιούς καιρούς, γύρω από την εκκλησιά του Αϊ Γιώργη, στο παλιό χωριό της ‘’Βάστας’’, χόρευαν εβδομήντα δυο κορίτσια (72). Άκουσαν τα τραγούδια και τις φωνές, πειρατές που είχανε αράξει στην παραλία.  Αιφνιδίασαν τους απονήρευτους χωρικούς και άρπαξαν, όλες τις κοπέλες εκτός από μία. Αυτός ο λόγος και η αιτία που αποφάσισαν να μεταφέρουν τους οικισμούς, στις σημερινές θέσεις.  Μαζί τους, ήρθαν και οι φοβισμένοι κάτοικοι του ‘’Τσαγέργου’’, ενός άλλου κοντινού οικισμού. 

Άγιος Γιώργης Κρασάς 

Ο παραθαλάσσιος Ναός του Άγιου Γιώργη του ‘’Κρασά’’, στο Πολύκομπο, είναι αόρατος από τη θάλασσα μια και τον  κρύβει ένας χαμηλός λοφίσκος. Σύμφωνα με την παράδοση, τον ναΐσκο, έκτισε κάποιος άγνωστος καραβοκύρης. Είχε πέσει σε πρωτοφανή κακοκαιρία και έβλεπε τον χάρο με τα μάτια του. Ζήτησε από τον άγιο να κάμει το θαύμα του και να τους σώσει όλους μαζί με το καράβι του. Σαν ανταπόδοση, της χάρης, θα κουβαλούσε πέτρες από μακριά και θα έκτιζε το ναό του,  στην παραλία. Εκεί που ξέσερνε για να  τσακιστεί το πλεούμενο. Η ικεσία του εισακούσθηκε. Δεν ξέχασε το τάμα του. Κουβάλησε τεράστιες πέτρες από την Αρχαία Τροία.  Το μήκος τους ήταν περίπου ενάμιση μέτρο επί ένα. Τώρα για να στεριώσει καλά το κτίσμα, στη λάσπη αντί για νερό έχυναν κρασί. Αυτός και ο λόγος του προσωνυμίου  Άγιος Γιώργης Κρασάς.

ο Ταξιάρχης 

 Άλλη εκδοχή λέει, πως κάποιος από το Τσαγέργο, εμπορευόταν κρασιά. Ήλθε λοιπόν κάποτε ένας έμπορος Βολισσιανός. Μαζί του είχε δεκατρία ζώα για φόρτωση. Ο χωριανός όμως γνώριζε ότι όλο το κρασί του ήταν για δώδεκα ζα. Με κάποια δικαιολογία, άφησε τον έμπορο να περιμένει στον εξώστη του σπιτιού του, ώσπου να ετοιμάσει δεκατρία φορτώματα. Αφαιρούσε από κάθε φόρτωμα, ένα λαγήνι κρασί και πρόσθετε νερό. Έφτιαξε λοιπόν με αυτό τον τρόπο, δεκατρία φορτώματα. Αυτή η αργοπορία έβαλε ψήλους στον Βολισσιανό, ο οποίος έφυγε, χωρίς φυσικά να αγοράσει το εκλεκτό εμπόρευμα. Τα κρασιά με το πέρασμα του χρόνου ξίνισαν. Οπότε αναγκάστηκε να τα χύσει όλα στον ποταμό. Το κρασί, μέσω που ποταμού, έφτασε ως τον ναό χαρίζοντας το προσωνύμιο στον άγιο. Παραδόσεις αναφέρουν πως οι νέοι των ξεχασμένων αυτών χρόνων, είχαν μακριά μαλλιά που τάμπλεκαν σαν τις γυναίκες.  Το επίσημο ένδυμα τους αποτελούσαν η άσπρη χασεδένια βράκα, είκοσι δυο πήχεων. Αρκετό και το μήκος του μάλλινου ζωναριού. Μαύρο ή μπλε το τσόχινο γιλέκο. Ο κόκκινος σκούφος με την μαύρη φούντα, ήταν περιτυλιγμένος στα χείλη του με μεταξωτό μαντήλι. Ακόμα δε, φορούσαν και περικνημίδες.

Προ αμνημονεύτων χρόνων, η συμφορά, με τη μορφή της ‘’ευλογιάς’’, ρήμαξε το χωριό. Λέγουν πως κείνες τις μέρες, κάποιος χωριανός τους, αντάμωσε στη στράτα, τρεις θεόρατες, αποκρουστικής ασκήμιας γυναίκες. Η μια από δαύτες που είχε τεράστια δόντια, του έδωσε ένα μαντήλι γεμάτο στάρι. Του είπε ότι το έφερνε για το χωριό. Σαν έφυγαν, οι κάτοικοι αγριεμένοι, άκουγαν κραυγές ανθρώπων που πάλευαν. Πίστεψαν πως ήταν ο πολιούχος και προστάτης τους   ο Ταξιάρχης Μιχαήλ, ο οποίος, μάχονταν και εμπόδιζε την Ευλογιά, την Πανούκλα και την χολέρα να προσβάλουν τα Νενητούρια. Από κείνη την μακρινή εποχή, έμεινε η συνήθεια να αποκαλούν την κάθε άσκημη γυναίκα ‘’Σκουρδούλα’’ (πανούκλα). Καταμαρτυρούν πως για να σαγηνέψουν τους αδαείς και να πλησιάσουν  τις τρεις γυναίκες κατάρες, μάγευαν με την ομορφιά των τραγουδιών τους.

                     

Νενητούρια

Τις μέρες της πανήγυρης του άγιου τους, από πολύ νωρίς οι χωριανοί, άφηναν τις εργασίες τους και επέστρεφαν στο χωριό. Την παραμονή γινόταν ο Μέγας Εσπερινός με αρτοκλασία. Την επομένη το πρωί, Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή ιερέων και ιεροψαλτών των γύρω χωριών. Μόνο με την απόλυση της λειτουργίας, επέτρεπαν να ανοίξει το περιστασιακό καφενείο το οποίο έφτιαχναν στο προαύλιο του ναού. Την εκμετάλλευση του αναλάμβανε ο πλειοδότης, κατόπιν αποφάσεως της εκκλησιαστικής επιτροπής. Στον καφενέ, σερβίριζαν γλυκά μα κυρίως άφθονη Σούμα !  Ακολούθως το λόγο έπαιρναν τα όργανα ξελογιάζοντας τους πανηγυριώτες ως το μεσημέρι, ώσπου να ετοιμαστεί η κοινή τράπεζα. 

Μιχ. Καριάμης 

Όλοι όσοι έλαχαν στο πανηγύρι, απολάμβαναν το γεύμα. Η μάζωξη του δίσκου, ενίσχυε το ταμείο της εκκλησιάς. Αν παρ΄ ελπίδα και για διάφορους λόγους, κάποιος από του χωριανούς δεν συμμετείχε στο δείπνο, η εκκλησιαστική  επιτροπή,  είχε το δικαίωμα να εισπράξει από τον απόντα, το καθορισμένο  χρηματικό ποσό για τον έρανο.  Οι επισκέπτες από κάθε χωριό της Χίου, δειπνούσαν αντάμα, με την υποχρέωση να καταθέσουν τον οβολό τους στο δίσκο. Παλιοί άγραφοι κανόνες και παραδόσεις αιώνων λειτουργούσαν αποτρεπτικά σε κάθε σπιτικό την προετοιμασία φαγητού αυτή την ημέρα. Ακόμα και αν φιλοξενούσαν ξένους. Απαράβατη συνήθεια, αυτή την μέρα, όσοι ήταν στο χωριό έπρεπε να τιμήσουν το κοινό τραπέζι. Χορτάτοι πια, συνέχιζαν το γλέντι με τη συμμετοχή όλων μα κυρίως της νεολαίας. Η διασκέδαση κρατούσε ως αργά τη νύχτα. Ήταν χαρά και υποχρέωση όλου του χωριού να παρέχουν, κατά το δυνατόν, την καλύτερη φιλοξενία σε κάθε ξένο πανηγυριώτη ο οποίος τους τιμούσε με την παρουσία του. Συνήθειες αιώνων σε δύσκολους καιρούς ημερών στέρησης και φτώχειας μα αξέχαστης ομορφιάς. Με κυριότερο στοιχείο τα χωριά της «Άγιας Μάνας Γης της Αμανής» να ξεχειλίζουν από ανθρώπους και ζωή. Ήταν τα χρόνια πριν τη μεγάλη φυγή για ξένους τόπους και τον αφανισμό, της από αιώνων ύπαρξης μας στην Άγια και Μυροβόλο γη μας.

Καπετάν Μιχάλης Γ. Καριάμης 

Γιος και Λάτρης της Αμανής    

Στην Ιερή Μνήμη του καπετάν Παντελή Σκυριώτη, για την βοήθεια του στην τοπογραφία της περιοχής 

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ «ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ» 2017

                 

                               

Σεβαστό μου ακροατήριο,

Κύριε Δήμαρχε

Σεβαστοί Συνάδελφοι Ν. Σωματείων – Συλλόγων και Φορέων

Κυρίες και Κύριοι Για μια ακόμα φορά με την βοήθεια του Μεγαλοδύναμου. Ευτυχίσαμε να δηλώνουμε την παρουσία μας σε αυτόν τον αγαπημένο και φιλόξενο χώρο των γραφείων μας.                                                                                                  Ειλικρινά χαίρομαι που την εκδήλωση μας τιμούν με την παρουσία τους συνάδελφοι, παλιοί αγωνιστές που η μοίρα μας έφερε στο ίδιο μετερίζι . Αντάμα, στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όχι για ένα καλύτερο αύριο, αλλά για να περισώσουμε κάτι το ελάχιστο από την άδικη λεηλασία  που έπεσε επί των κεφαλών μας.  

Δυστυχώς, αυτή τη μέρα Γιορτής και Ευχών, ο Κόσμος των Ναυτικών την έχει μετατρέψει σε «ΠΙΤΑ ΟΡΓΗΣ» και διαμαρτυρίας για όσα δεινά μας βρήκαν και έπληξαν  το σκληρό και δύσκολο επάγγελμα μας, όσο κανένα άλλο.

ο Πρόεδρος του ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ'' καπετάν Μιχάλης Γ.Καριάμης, στον ετήσιο λόγο του για την  ''ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2017''

Κύριε Δήμαρχε,                                                                         απευθύνομαι σε εσάς, σαν πρώτο Δημότη αυτής της Ναυτούπολης, για να γνωρίσετε από πρώτο χέρι τα τίμια βήματα, αυτού του Δημοκρατικότατου Συλλόγου. Συλλόγου υπόδειγμα για την εσωτερική του άρθρωση και την απήχηση στον ναυτεργατικό χώρο.

Έχουμε κάνει πράξη την ισότητα, ισονομία και τον αλληλοσεβασμό . Η σύνεση είναι αυτή που χαρακτηρίζει κάθε ενέργεια μας. Σταθερή η παρουσία μας στα τεκταινόμενα της Ναυτιλίας και ειδικότερα στον άνισο αγώνα που δίνουμε οι Συνταξιούχοι. Δεν απουσιάσαμε ποτέ από κανέναν αγώνα. Από κανένα συναδελφικό αγωνιστικό κάλεσμα. Θέλουμε να κοιτάμε κατάματα τα παιδιά μας χωρίς να ντρεπόμαστε για τον κόσμου που τους αφήνουμε. 

''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ'' - ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ 2017 - ο Πρόεδρος και το Δ.Σ. του Συλλόγου

Αγαπητέ μας Δήμαρχε. Φίλοι μου,                                         η ανάγκη των ημερών, μετέτρεψαν τον ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ, από έναν απλό Πολιτιστικό Σύλλογο, σε πρωταγωνιστή της πάλης στο Μεγάλο λιμάνι και όχι μόνο, μια και οι επαρχιώτες συνάδελφοι, στρέφουν τα μάτια τους προς το μέρος μας, περιμένοντας ένα νεύμα για να συνταχθούν αντάμα μας. Αντάμα με εμάς και τις αδέσμευτες δυνάμεις, για το καλό του κλάδου μας. 

 

Αντιπροσωπείες Ναυτεργατικών Σωματείων Συνταξιούχων ΝΑΤ

                                                                                      

Αυτό που σας καταθέτω κύριε Δήμαρχε, το επιβεβαιώνει η τιμητική παρουσία του Κεντρικό Λιμενάρχη Πειραιά Συμπατριώτη μου Κων. Λεοντάρα Αρχ/χου Λ.Σ.  Των   Τίμιων Συνδικαλιστών Συναδέλφων, οι οποίοι, γνώμονα μοναδικό έχουν, τον αγώνα και όχι την καρέκλα

.                           

ο Δήμαρχος Κορυδαλλού κ. Σταύρος Κασιμάτης χαιρετά την εκδήλωση Κοπής Πίτας του ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ

Σας συντροφεύουν τιμητικά στις πρώτες θέσεις και τους οποίους δημόσια ευχαριστώ εκ μέρους όλων μας.  

Δημόσια ευχαριστώ την Π.Ε.Σ.Π.Ε.Ν, για την σύλληψη και υλοποίηση της συνένωσης όλων των σωματείων συνταξιούχων Ναυτικών όλης της Ελλάδας. Θα γράψει ιστορία αν υλοποιηθεί αυτό το όραμα. 

ο Πρόεδρος της ''Π.Ε.Σ.Π.Ε.Ν'' καπετάν Μάκης Δασκαλάκης Χαιρετά την εκδήλωση του ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ''

Θέλω με έμφαση να τονίσω σε όλους σας  ότι  μέλη του συλλόγου μας είναι οι Παλαίμαχοι πρ. πρόεδροι κκ Ν. Παπακυριάκης - Δ. Καραπιπέρης – Γερ. Μελέτης.                                                                     

Δυο παλαίμαχοι Πλοίαρχοι. καπετάν Μιχάλης Καριάμης , Πρόεδρος ''ΝΑΥ/ΣΥ.ΚΟ'' - καπετάν Νικόλας Παπακυριάκης , πρ. Πρόεδεος ''Π.Ε.Σ.Π.Ε.Ν''

                             

Υποχρεώσεις παρόμοιες, με την δική μας, λειτούργησαν ώστε να απουσιάζουν από την εκδήλωση μας ο πρόεδρος του ΝΑΤ κ. Ανδρέας Κομματάς. Του Μοναδικού φορέα  που δίνει αγώνα προάσπισης των συμφερόντων των απομάχων του κύματος, σε «ώτα μη ακουόντων».

Απουσιάζουν για τους ίδιους λόγους ο Πρόεδρος της Π.Ε.Ν.Ε.Ν κ. Αντ. Νταλακογιώργος, ο πρόεδρος της ΠΟΣΣΑΕΝ, καπ. Γιώργος Δεωνάς  ο κ. Δαρδανός και άλλοι.

ο Κεντρικός Λιμενάρχης Πειραιά Κωνσταντίνος Παρ. Λεοντάρας και καπετέν Μιχάλης ΄Γεωργ. Καριάμης , Πρόεδρος ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ'', -  Δυο παιδιά της Λαγκάδας Χίου.

Εκφράζω για πολλοστή φορά την αγανάκτηση και την οργή μου ενάντια σε αυτούς που γκρέμισαν την δεύτερη ακρόπολη της Ελλάδας μας. Εννοώ το ΝΑΤ. Το αρχαιότερο ασφαλιστικό ταμείο της πατρίδας μας και το δεύτερο σε αρχαιότητα στην οικουμένη – Ντροπή τους -   Παρακαλώ συγχωρέστε με. Ζητώ την κατανόηση σας.

Μέγαρο ''Ν.Α.Τ''  - Μαύρη Νύχτα και απαξίωση του Αρχαιότερου Ασφαλιστικού φορέα του τόπου μας . Του δεύτερου Παγκοσμίως . 

Συνάδελφοι κ.κ  : Μ. Δασκαλάκη – Ν. Ζωντέ – Γ. Μαλλή – Μ. Μελέτη – Ο. Μακρή – Γ. Τσαγάνη, σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ για την τιμητική παρουσία σας.

        

Ελάχιστο δείγμα Αγάπης - Σεβασμού και αναγνώρισης της τεράστιας προσφοράς και των αγώνων του τ. Προέδρου της Π.Ε.Π.Ε.Ν καπετάν Γιώργου Βλάχου

Κύριε Δήμαρχε,

κύριε Λιμενάρχα.

Κυρίες και κύριοι.                  

Ο ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ υπήρξε πάντοτε φειδωλός και  προσεκτικός στις βραβεύσεις του.  Δεν κάνουμε δημόσιες σχέσεις ούτε λειτουργούμε με σκοπιμότητες. Άλλωστε έχετε ιδίαν γνώση επ, αυτού.

Φέτος, ομόφωνα αποφασίσαμε να τιμήσουμε, έναν πανάξιο Συνετό Συνάδελφο και Αγωνιστή τον πλοίαρχο καπετάν Γιώργο Βλάχο, διότι κατά την παρουσία του στον Προεδρικό Θώκο της Π.Ε.Π.Ε.Ν. με παρρησία, σοβαρότητα, αγωνιστικότητα και τεκμηριωμένο λόγο, έδωσε αγώνες για την προβολή και επίλυση χρόνιων προβλημάτων που ταλανίζουν την Ναυτιλίαμα και τον κλάδο μας ειδικότερα.     Με σθένος, σοβαρότητα και όμορφο ήρεμο λόγο, είχε το θάρρος να φέρνει προ των ευθυνών του τον εκάστοτε ΥΕΝ. Να του λέει δημόσια, όσα πιθανόν άλλοι δεν είχαν  την τόλμη, ούτε στην σκέψη τους να το κάνουν.

 

καπετάν Μιχάλης Καριάμης Πρόεδρος ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ'' - καπετάν Γιώργος Βλάχος. Δεν έλειψε ποτέ από τις εκδηλώσεις του Κορυδαλλιώτικου Συλλόγου

Καπετάν Γιώργο , μας τιμάς με την Παρουσία σου.

Τελειώνοντας θα σας ευχαριστήσω ακόμα για μια φορά και θα σας ευχηθώ εκ μέρους του Δ.Σ ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ  και των μελών του ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ 2017- Υγεία Κάθε Χαρά και ευτυχία στη ζωή σας και Καλή και Δημιουργική συνέχεια.

Τμήμα της Αίθουσας με τις Δέσποινες του ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ

Ο Σύλλογος μας, πέραν των Δημάρχων Κορυδαλλού, κκ. Στεφάνου Χρήστου και Σταύρου Κασιμάτη (εσάς),  τους οποίους αισθάνεται σαν Μεγάλους ευεργέτες και αρωγούς. Παράλληλα, αισθάνεται την ανάγκη να πει ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στη Διοίκηση  ΝΑΤ. – Οίκου Ναύτη - και στον καπετάν Σταύρο Καραπιπέρη.  Κάνουμε ιδιαίτερη  αναφορά Ννήμης, του ονόματος του αδικοχαμένου Γεωργίου Βασιλείου.  

Γρηγόρης Γκοτζαμάνης της ομάδας REFORTSO.gr , Τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση του ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ

                                                                              

Ευχαριστούμε την ομάδα ΡΕΦΟΡΤΣΟ και τον πρόεδρο της κ.  Γρηγόριο Γκοτζαμάνη, για την τιμητική παρουσία του και την  τηλεοπτική κάλυψη που μας παρέχει και δεν είναι η πρώτη φορά.

Τέλος προσωπικά δημόσια θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους στενούς συνεργάτες μου και σύσσωμο το Δ.Σ του ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ το οποίο με βοηθά και με στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια.

                                               

 ο Θυρεός του ''ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ''

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ     
   

Παρακαλώ ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή στην Μνήμη των Χαμένων συναδέλφων μας στις θάλασσες και τους Ωκεανούς του Κόσμου μα και στα μέλη του Συλλόγου μας που έφυγαν για το Μεγάλο τους ταξίδι                                                                              

Στην Ιερή Μνήμη τους  

Υ/φο : Η τύχη ευνόησε δυο πολύτιμες και αξιαγάπητες κυρίες του Συλλόγου μας μια και το ''φλουρί'' ευνόησε τις κκ. Χρύσα Γεωργ. Μαυράκη και  Μαρία Νικ. Βαλαντάση - ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ. Μόνο χαρά και ευτυχία στη ζωή τους... !!! 

Πάντα μεγάλη η δύναμη των Λαγκαδούσων - Χίου, στον Κορυδαλλιώτικο Σύλλογο

                                                                 

Μιχάλης Γ. Καριάμης

Πλοίαρχος Ε.Ν.                                                         Πρόεδρος «ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ»

ΜΑΓΕΨΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Δρ. Αθηνά Ζαχαρού Λουτράρη

Ειλικρινά, ήταν μια από τις πιο όμορφες  βραδιές . Ο χώρος αποδείχτηκε πάρα πολύ μικρός για να καλύψει τους αμέτρητους φίλους του Ιδρύματος «ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΜΑΛΑΣ» και της σεβαστής δέσποινας των Γραμμάτων της Χίου και αξιαγάπητης Δρ. Αθηνάς Ζαχαρού Λουτράρη.  Γνωρίζω πολύ καλά, ότι η γραφίδα μου είναι ελάχιστη για να αποδώσω το μέγεθος και την ανταπόκριση που είχε οι παρουσία της στο Πειραϊκό  ακροατήριο.

Αν πω πως «Μάγεψε», δεν θα είναι υπερβολή.  Αν πω , πως ήταν ομιλία για σεμινάριο, δεν θα απέχει από την πραγματικότητα.  Το ακροατήριο, κρεμόταν από τα χείλη της. Σαν στημένο σφουγγάρι  ρουφούσε την κάθε της λέξη, την κάθε πρόταση της. Απόλυτη σιγή, συντελούσε ώστε να μη χαθεί λέξη ή συλλαβή που έβγαινε από τα χείλη της. Η ήρεμη, γλυκιά παρουσία της και όσα κατέθετε μαγνήτισε τους πάντες. Θα σταθώ σε μια λεπτομέρεια που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση.   Δεν ήταν λίγες φορές, που ψαγμένοι ακροατές, διέκοψαν, την ομιλία της για να ρωτήσουν και να λάβουν  απάντηση σε κάποια απορία τους. Ήρεμα, χωρίς δυσφορία και με τη σχετική άνεση του καλού γνώστη, απαντούσε, χωρίς καν οι συχνές διακοπές, να χαλάσουν τον ρυθμό της διάλεξης. 

Νομίζω ότι στη μακρά διάρκεια των συμμετοχών  μου σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, αυτό το οποίο βίωσα, δεν το έχω ξανά ζήσει. Ο πλούσιος γνώσεων λόγος της, φάνταζε μαγικός, σε συνδυασμό με την συνεχή προβολή φωτογραφιών, χαρτών, επιγραφών και επεξηγηματικών σχεδίων. Νομίζω ότι, η λαμπρή παρουσία της, έθεσε τις βάσεις, για μια καλή συνέχεια στο Χιώτικο Ίδρυμα το οποίο την τίμησε μα και τιμήθηκε το ίδιο από την λαμπρή κυρία των γραμμάτων μας. Ελπίζω πολύ σύντομα, με την πρώτη ευκαιρία να ξαναβρεθεί στο Χιώτικο Βήμα του Πειραιά. Ας καταλάβει ότι την έχουμε ανάγκη. Άνοιξε πλέον λογαριασμό με τους απαιτητικούς φιλίστορες του μεγάλου λιμανιού. Διψούν γνώσεως και το πέρασμα της θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη όλων μας. Όλων εμάς των Χίων του λεκανοπέδιου, και όχι μόνο, που μας έκανε υπερήφανους για όσα κατέθεσε για το Μυροβόλο νησί μας και τους ανθρώπους του, στο πέρασμα των αιώνων, ως τα σήμερα. Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν πως δεν χαϊδεύω  ποτέ αυτιά ισχυρών ή κρατούντων. Το αντίθετο μάλλον. Οπότε θα επαναλάβω για πολλοστή φορά σε δυο υπέροχα μπολιάσματα στον κορμό της Χίου μας. 

Μιλώ για την συγκεκριμένη κυρία Δρ. Αθηνά Ζαχαρού Λουτράρη και τον κ. Γιώργη Χαλάτση, τους οποίους η ταπεινότητα μου τους κατατάσσει στην χωρία των εκλεκτών πνευματικών μου φίλων. Και μόνο η αναφορά του ονόματος μου στην εκδήλωση, με κάνει να αισθάνομαι υπόχρεος απέναντι της. Καλή συνέχεια και καλό κουράγιο στο έργο σας. Χαρά να σας ξανά έχουμε κοντά μας. 

Παράκληση μη ξεχνάτε να μας κοινωνάτε  με τις πολύτιμες γνώσεις σας

Μιχάλης Γ. Καριάμης

Πλοίαρχος Ε.Ν.

ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΥΔΗ

Με τα μάτια στραμμένα στον σεβαστό μου φίλο.

καπετάν Δημήτρης Διον, Μελαχροινούδης 

«ΝΟΤΙΟΧΩΡΟΥΣΗΣ»

«Ανυπάκουο πια το κορμί στην πιθυμιά του νου, τώρα που το λάδι στο καντήλι τελειώνει.»

Δεν μπορώ να καταλάβω αν επιβάλλεται, χωρίς να ρωτήσει καν, ο βιολογικός νόμος για να   αποδυναμώσει τη φλόγα που έρχεται μαζί με τη ζωή. Τον ίδιο που κάμνει τα βλέφαρα να   κλείνουν ολοένα, εμποδίζοντας την ανάταση του νου. Που πειθαναγκάζει με τον επαναπατρισμό  στο χώμα ή την ενασχόληση με ό, τι σέρνεται πάνω του: Την προσγείωση του συμβιβασμού.

Πίστεψα πως η μικρή κοινωνία μας, θα μπορούσε νάταν πιο καλή και ανθρωπινότερη. Να μας  χωρέσει όλους, αφήνοντας χώρο για ένα ακόμα παραπάνω. Όσων το μεροκάματο τελείωνε, να  φεύγουν χωρίς τη πίκρα του κενού.

Τα παιδιά μας να γελούν πιότερο και να χαίρονται την  αναμελιά τους, μακριά από τη σαγήνη του Συστήματος. Εμείς τέλος να αποτελέσομε   αδιαπέραστη ασπίδα  στην εξωτερική επιβουλή. 

Δούλεψα όσο το σώμα μπορούσε να ανταποκριθεί στην ‘’πιθυμιά του νου’’. Χωρίς ιδιοτέλεια   που γυρεύει ανταπόδοση.

Η Καλλιμασιά μου, με εποίησε ‘’αποσυνάγωγο’’, ανταπόδωσε με   γιουχάισμα στο ίδιο το Πνευματικό Κέντρο, με προπηλάκισε από το οίκημα της λαϊκής   εξουσίας διά στόματος του άρχοντος που διάλεξε να την διαφεντεύει. 

Δεν αισθάνομαι απογοήτευση, γιατί ‘’την πίστιν τετήρηκα’’. Αναζητώ μόνο εναγώνια τα χέρια   που θα παραδώσω τη σκυτάλη. Αν κανείς ποτέ συμφώνησε μαζί μου. 

Παράλειψη να μην ευχαριστήσω, με τούτον τον τελευταίο ΣΚΙΝΟ, όσους μούδοκαν κουράγιο  στο κακοτράχαλο, μα ωραίο, μονοπάτι που συμπορευτήκαμε 

         *                    *                    * 

Το άρθρο, είναι ανυπόγραφο, αλλά ο νοών νοείτω ! Χωρίς να το θέλω, ο νους σου πάει με μιας, στον ένα και μοναδικό «Νοτιοχωρούση». Στον ΆΝΘΡΩΠΟ, που είχα την τύχη να σταθώ, έστω και για μια στιγμή στο πλευρό του, ώστε να λάβουν τα όνειρα μας δικαίωση …

Μιχάλης Γ. Καριάμης

Ένας από αυτούς που ξέβρασε η θάλασσα, σακάτη στη στεριά.

                 *                     *                    *

(Το χρονογράφημα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ της Χίου από την κ. Ευγενία Ασλανίδη στις 14 Απριλίου 1999/1488.

Το κείμενο, το έλαβα από Σεβαστό μου φίλο   σήμερα 3/1/2017. )