Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ

 

                                                                                                                                             ΕΥ. ΡΟΥΦΑΚΗΣ

 

Το πρωινό της Εβδομάδας που όλη η Ελλάδα πανηγύριζε  την Επιτυχία του Ολυμπιακού, διάλεξε ο μοναχικός Καβαλάρης>> του Χιώτικου Πολιτισμού να καλπάσει για <<Στερνή  Φορά>> το χωρίς επιστροφή μεγάλο του δρόμο ! Μιλάμε για τον Αξέχαστο Βαγγέλη Ρουφάκη, από το χωριό  <<Δαφνώνας>> του Μυροβόλου νησιού μας. 
Χωρίς καμιά υπερβολή, ήταν ένας ξεχωριστός για να μην πω  <<Μοναδικός Άνθρωπος>>. Σπάνιος σε όλα του, άλλωστε και για αυτόν τον λόγο, πάντα τον αποκαλούσα : << Μοναχικό Καβαλάρη>>.  Επιμένω, χωρίς να υπερβάλω, ήταν ξεχωριστός. Φτωχό παιδί του Δημοτικού, κάτω από άσχημες συνθήκες φτώχιας, μιας και ήταν ορφανός από Πατέρα, ξεκίνησε την δύσκολη βιοπάλη από την … οικοδομή. Αργότερα μετανάστευσε για την Αμερική. Εργατικός και Δραστήριος, έμπλεξε και εκεί με την οικοδομή που όχι απλά πρόκοψε αλλά  ,…. Μεγαλούργησε. Παρά του ότι ήταν μαθητής του Δημοτικού, από παιδί είχε ροπή στη μάθηση και στα πολιτιστικά δρώμενα. Διάβαζε τα πάντα, ώστε να διαμορφώνει γνώμη. Πάντα πρωτοπόρος και μέσα στο πνεύμα της εποχής.  Αυτοδίδακτος στην τεχνολογία των κομπιούτερς, των δυνατοτήτων και ων μυστικών τους.  Έκανε και εκεί απίστευτα άλματα προόδου!  Για χάρη της Μητέρας του, κάποια στιγμή, πούλησε τα πάντα εκεί και επέστρεψε  στο νησί του.  Με το που πάτησε πόδι  στον τόπο του, ξεκίνησε τις απίστευτες δραστηριότητες του σε σχέση με τον πολιτισμό.  Όπου υπήρχε χωριό ομώνυμο του δικού του, προχώρησε  σε αδελφοποιήσεις.  Οι συνεχείς επισκέψεις σε Βόρειο Ελλάδα, στην Κύπρο και στην Λέσβο ήταν ρουτίνα. Οραματιστής ακούραστος και δημιουργικός, έκανε τα όνειρα του σιγά – σιγά πραγματικότητα.

ΡΟΥΦΑΚΗΣ - ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΥΔΗΣ - ΠΥΚΝΗΣ - ΚΑΡΙΑΜΗΣ

Χωρίς καμιά υπερβολή, ήταν ένας ξεχωριστός για να μην πω  <<Μοναδικός Άνθρωπος>>. Σπάνιος σε όλα του, άλλωστε και για αυτόν τον λόγο, πάντα τον αποκαλούσα : << Μοναχικό Καβαλάρη>>.  Επιμένω, χωρίς να υπερβάλω, ήταν ξεχωριστός. Φτωχό παιδί του Δημοτικού, κάτω από άσχημες συνθήκες φτώχιας, μιας και ήταν ορφανός από Πατέρα, ξεκίνησε την δύσκολη βιοπάλη από την … οικοδομή. Αργότερα μετανάστευσε για την Αμερική. Εργατικός και Δραστήριος, έμπλεξε και εκεί με την οικοδομή που όχι απλά πρόκοψε αλλά  ,…. Μεγαλούργησε. Παρά του ότι ήταν μαθητής του Δημοτικού, από παιδί είχε ροπή στη μάθηση και στα πολιτιστικά δρώμενα. Διάβαζε τα πάντα, ώστε να διαμορφώνει γνώμη. Πάντα πρωτοπόρος και μέσα στο πνεύμα της εποχής.  Αυτοδίδακτος στην τεχνολογία των κομπιούτερς, των δυνατοτήτων και ων μυστικών τους.  Έκανε και εκεί απίστευτα άλματα προόδου!  Για χάρη της Μητέρας του, κάποια στιγμή, πούλησε τα πάντα εκεί και επέστρεψε  στο νησί του.  Με το που πάτησε πόδι  στον τόπο του, ξεκίνησε τις απίστευτες δραστηριότητες του σε σχέση με τον πολιτισμό.  Όπου υπήρχε χωριό ομώνυμο του δικού του, προχώρησε  σε αδελφοποιήσεις.  Οι συνεχείς επισκέψεις σε Βόρειο Ελλάδα, στην Κύπρο και στην Λέσβο ήταν ρουτίνα. Οραματιστής ακούραστος και δημιουργικός, έκανε τα όνειρα του σιγά – σιγά

 πραγματικότητα.

                                                                                   Γ.ΜΠΑΧΑΣ - Μ.ΚΑΡΙΑΜΗΣ - Ε.ΡΟΥΦΑΚΗΣ - Φ.ΦΑΝΤΕΜΗΣ

 

Ξεκίνησε με την έκδοση του περιοδικού «ΔΑΦΝΗ». Σειρές βιβλίων. όπως «Λωλόδεντρα» (2001) – «Πετροχελίδωνα  και Ηλιοστάσια» (2002)  – «Οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι στη Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Εικονογραφία» (2003) – «Χιώτικα Αφηγήματα» (2005) – «Τετράδια  ποίησης» (2011) – «Παναγία Δέσποινα Αφέντρα και κορώνα της  Αμανής» (2014). Πάρα πολλά Ανάτυπα και Φυλλάδια.  Τα πάντα. Όχι απλά δεν έπαιρνε χρήματα, αλλά τα έστελνε στη Χίο, την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Γαλαντόμος και δοτικός, για την πραγμάτωση των Πόθων και τον ονείρων του, συνδέθηκε με ανθρώπους και φορείς του Πολιτισμού. Χωρίς πολύ σκέψη και χωρίς παρακάλια Ήταν χορηγός και διοργανωτής αμέτρητων  εκδηλώσεων διάφορων φορέων.  Όταν κάποτε, λογικά, ξέμεινε από χρήματα, και ήταν αδύνατο να προσφέρει όσο θα ήθελε, στην ερώτηση μου αν πάλι θα ξόδευε τους κόπους του με τον ίδιο τρόπο, η πάγια απάντηση του ήταν : «Μακάρι να είχα πολλά χρήματα, με τον ίδιο τρόπο θα τα ξόδευα. Αυτό με ευχαριστούσε. Το έκανα, γιατί το πίστευα».   Έγινε απόστολος ιδεών φίλων του και μέσω της «Δάφνης»,  γνωστοποίησε το κοινό για την «Ελιά Liverani», του φίλου και συνοδοιπόρου του καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη. Τον «Πρίνο του Άγιου Γιάννη», στο ερειπωμένο χωριό «Κυδιάντα», με παρέμβαση του γράφοντος  Τα λεγόμενα «Μνημεία της Φύσης» του Μυροβόλου νησιού μας. Πρόβαλε εκτενέστατα τα Δρώμενα της Μεγάλης Παρασκευής στο χωριό της Κυδιάντας.  Ταγός ακόμα και Μέλος της «Άτυπης Ομάδας Φίλων Κώστα Περοίκου». Του αγνοημένου Μεγάλου Χιώτη Οραματιστή και Πανέλληνα  Ήρωα.

 

                                                                                Ο Β.Ρουφάκης και ο Φύλακας Άγγελος του Λ. Πυκνής 

  Εν γνώσει ότι χρειασθούν τόμοι επί τόμων για να αναφέρουμε ελάχιστα από την τεράστια προσφορά του, αδύναμος στον λόγο και τη γραφή σταματάω, εδώ. Λόγοι δεοντολογίας και αλήθειας αλλά και σαν φωτεινό παράδειγμα «Αληθινής Φιλίας»  μου επιβάλουν να τονίσω την τεράστια προσφορά και αλληλεγγύη του Λευτέρη Πυκνή, ο οποίος με διαφορά ένδεκα ετών έμεινε στο προσκέφαλο του φίλου του νυχθημερόν για πάνω από δυο μήνες κάθε φορά.  Πράγμα σπάνιο στις ημέρες μας  για αυτό και κάνω ειδική «Μνεία» Ο Θεός να τον έχει καλά και μαζί του όλο τον κόσμο

 

ΜΚαριάμης

 

 

 

ΜΝΗΜΗ ΕΛΕΝΗΣ ΛΕΟΝΤΑΡΑ

 

Την  χαρακτήριζα «ΜΟΝΑΔΙΚΗ» και πράγματι κατά γενική παραδοχή ήταν ξεχωριστή.  Καλός Άνθρωπος. Ευγενική. Πανέξυπνη. Δοτική … παράδειγμα προς μίμηση !.                        

Ένα Λαμπερό Αστέρι που Μεσουρανούσε στο Συλλογικό Στερέωμα και κράτησε ψηλά τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λαγκάδας Χίου «ο ΦΑΡΟΣ». Σύλλογος Πιλότος για την εποχή του.     Την τιμήσαμε εκλέγοντας της Ισοβίως  ως Πρόεδρο μας.                                                   

Κράτησε όλα τα Μέλη Ενωμένα και Αγαπημένα σαν μια γροθιά. Ένα Σώμα μια Ψυχή !  Να σημειώσω ότι ακόμα και σήμερα μετά από παρέλευση τόσων ετών, τα μέλη του «ΦΑΡΟΥ» παραμένουμε Αγαπημένοι με έκδηλο τον Αλληλοσεβασμό ανάμεσα μας.

Η Ζωή της μια αληθινή ιστορία πόνου των άσχημων, εκείνων μετεμφυλιακών εποχών.  Έζησε από πολύ μικρή ηλικία «Ορφανή», με την Ηρωίδα Μάνα και τον Αδερφό της.         

                                

Ο Πατέρας τους, μαζί με τα αδέλφια του, υπήρξαν θύματα της Ναζιστικής Θηριωδίας στο παγκοσμίως γνωστό ναυάγιο με τορπιλισμό του Α/Π ‘’ΠΥΛΕΥΣ’’ (έγκλημα πολέμου), που τα ανθρωπόμορφα τέρατα, εκτέλεσαν τους ναυαγούς με ριπές  πολυβόλων.

Τι να πρωτοθυμηθούμε  από τα έργα και την προσφορά της. Είναι τόσο πολλά. Σημείο αναφοράς για όλα τα μέλη ακόμα και σήμερα.  Την εφημερίδα μας «ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΛΑΓΚΑΔΑΣ». Το Βιβλίο μας «η Λαγκάδα της Χίου». Τα θεατρικά μας στο «ΟΜΗΡΕΙΟ», που έκαναν πάταγο στη Χίο και δίδαξαν. Πολιτιστικές βραδιές στα γραφεία μας της Λαγκάδας.  Χοροεσπερίδες για διασκέδαση ή ειδικών σκοπών προσφοράς. Αθλητικούς - Κολυμβητικούς - Ποδηλατικούς αγώνες και «τον Γύρο της Λαγκάδας». Λαογραφικές εκθέσεις. Δημιουργία βιβλιοθήκης. Διαμόρφωση των Γραφείων μας σε χώρο που μας παρεχώρησε  η κοινότητα του χωριού μας στο Κοινοτικό Μέγαρο.

Δυστυχώς, η μοίρα την κτύπησε άσχημα. Έχασε τον Αγαπημένο σύζυγο της.  Με την έλευση της επιδημίας του Κορονοϊού , αποκόπηκε  από κάθε ανθρώπινη επαφή. Αλλεπάλληλοι τραυματισμοί  και επιδείνωση της υγείας της, επιτάχυναν το βιολογικό της τέλος. μακριά από την γενέθλια γη..

Άρρηκτοι δεσμοί Φιλίας και Σεβασμού μας συνέδεαν και δεν θα τους ξεχάσω μέχρι που φύγω από τη ζωή. Υπήρξε δασκάλα μου στα μαθήματα. Στον Χορό , στις κοινωνικές σχέσεις. Μαζί με τον Αδελφό της Παντελή, υπήρξαν μέλη της Μεγάλης Κορυδαλλιώτικης παρέας.  Αξέχαστοι όλοι τους . Τα αδέρφια Ελένη και Παντελής Λεοντάρας, άφησαν εποχή και στο Γυμνάσιο Χίου. Ετησίως  λάμβαναν το «Μιχάλειο Βραβείο». Δυστυχώς η φτώχεια δεν της επέτρεψε να σπουδάσει και να διαπρέψει … !!!

Σκληρή η απώλεια και η ανάγκη να πεις «ΑΝΤΙΟ», σε ένα άτομο τόσο δικό σου.   Μετά από τόσα χρόνια να αποχωριστείς μια Αγαπητή κυρία με όλα τα γράμματα Κεφαλαία… !!! Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να αποχωριστείς το "Ελενάκι το Συλλογικό"

    

Σαν οικογενειακός  φίλος και μέλος του «ΦΑΡΟΥ», εκφράζω μαζί με την Σύζυγο μου και επιστήθια Φίλη της, τα θερμά Συλλυπητήρια μας,  στα Παιδιά, τον Αδελφό  και τα ανίψια της. Αιωνία η Μνήμη σου Ισόβια Πρόεδρε μας Ελένη Λεοντάρα.Ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάσει !

ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ 

ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΟΛΩΝ  ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ  Π.Σ. ΛΑΓΚΑΔΑΣ «Ο ΦΑΡΟΣ»          

         

ΜΚαριάμης. Πλοίαρχος Ε.Ν.                                         

 Πρόεδρος «ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (Αυτοί που έφυγαν)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ

Αλησμόνητε Γιατρέ και φίλε Αντώνη

Τη δύσκολη τούτη ώρα του οριστικού αποχωρισμού, στέκομαι απέναντι σου και δεν πιστεύω αυτό που ζω.                                                               

Αυτόν τον αναπάντεχο χαμό που βιώνουμε όλοι μας.

Δέξου από την ταπεινότητα μου το ύστατο χαίρε, που σου αποτείνω εκ μέρους αναρίθμητων φίλων, συντοπιτών μας από το Μυροβόλο νησί τους οποίους ευλαβικά  υπηρέτησες.

Αδύνατη και ανούσια η γραφίδα μου. Ο πόνος όλων μας, με εμποδίζουν και με κάνουν άτολμο να προσπαθήσω να αναδείξω τη χαρισματική προσωπικότητα σου. Αποτελεί όμως ελάχιστη απότιση φόρου τιμής για εσένα και την πλούσια δωρεά σου.                                                                                              

Για την προσφορά σου στα νησιά της Χίου, των Ψαρών, της Αιγνούσσας μα και ιδιαίτερα στα χωριά της Λαγκάδας και της Συκιάδας, της Βολισσού και των Καρυών.

Γιατρέ,                                                                                                     

υπήρξες άνθρωπος προικισμένος με του κόσμου τα χαρίσματα. Άνθρωπος ξεχωριστός, με αποτυπωμένη τη σφραγίδα της δωρεάς του Κυρίου μέσα στο είναι σου.

Φίλε Αντώνη,                                                                                                    Έκανες πράξη σε όλη σου τη ζωή, τον Όρκο του Ιπποκράτη και δεν ξέκλεινες ποτέ, από αυτόν, ούτε στο ελάχιστον και έχαιρες  ξέχωρης υπολήψεως ανάμεσα στους ανθρώπους. Σε διέκρινε ευφυΐα, ευθυκρισία, απλότητα, καλοσύνη αγάπη και τιμιότητα απέναντι στο συνάνθρωπο και ξεχώριζες.

Καλό σου Ταξίδι

Υπήρξες πραγματικός Λειτουργός και ανάργυρος πράγμα σπάνιο στους καιρούς που ζούμε. Η Μεγάλη σου καρδιά  χωρούσε όλο τον κόσμο. Τεράστια η υπομονή σου.                       

Με ένα πλατύ χαμόγελο υποδεχόσουν κάθε γεροντική παραξενιά και απορία. Στην παιδική και άδολη ψυχή σου δεν βλάστισε ποτέ κάτι το ταπεινό.

Επιστήμονας καλός και έντιμος, με κώδικα επικοινωνίας πανανθρώπινο απέναντι στους ασθενείς σου. Απέναντι στα  καθημερινά μικρά και μεγάλα προβλήματα τους. Το Λαμπρό πνεύμα η ικανότητα και η επιστημονική σου κατάρτιση έκαναν να ξεχωρίζεις.

Κοινωνός «Ανθρωπιστικών Αρχών», διακρίθηκες σαν γιατρός και άνθρωπος. Έτυχες «Καθολικής Αποδοχής» από τους ανθρώπους των μικρών χωριών μα και ολόκληρου του νησιού μας. Όλοι με αγάπη και σεβασμό, είχαν έχουν και θα έχουν να πουν ένα καλό λόγο για το πέρασμα σου από τον τόπο τους. Ένα θα σας πω… το ξέσπασμα σε λυγμούς και την απόγνωση του ενενηντάχρονου Μεγάλου Ψαριανού Δημήτρη Αντριάνα στο άκουσμα του άδικου χαμού σου.

Παντού, από όπου και αν πέρασες άφησες το «βαθύ αποτύπωμα» της ποιοτικής επαγγελματικής επάρκειας και της ανθρωπιστικής προσφοράς σου.

Αντώνη μας, 

απολάμβανες την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου. Της λατρευτής σου Συζύγου. Της φιλόστοργης Μητέρας σου, των πεθερικών σου. Των αδελφών και του ανιψιού σου.    Όλων των δικών σου και των αναρίθμητων φίλων σου. Έπλεες σε πελάγη οικογενειακής ευτυχίας και επαγγελματικής καταξίωσης. Όλοι νιώθαμε, κοντά σου, ασφάλεια και ξεχωριστή περηφάνια για τον «γιατρό μας».Τον «δικό μας άνθρωπο». 

Δυστυχώς όμως …

Καλό ταξείδι

Κακιά ώρα και βάσκανη μοίρα ζήλεψαν την τόση ευτυχίας σας με την Ντέπη. Φθοροποιές δυνάμεις του κακού, φρύαξαν βλέποντας αχώριστες και ευτυχισμένες δυο ψυχούλες να βαδίζουν χαρούμενες το «πέρασμα του χρόνου»

Ανελέητα χτυπήματα, κούρασαν, λύγισαν και τελικά υπέταξαν το ταλαιπωρημένο σου σώμα. Άνιση η μάχη.                 

Δυστυχώς την έχασες… !

Έμεινε όμως αντάμα η γεμάτη αγάπη ψυχή σου και η καλή σου φήμη σαν υποθήκη και λαμπερός φάρος να οδηγεί τα βήματα μας στο «ίσιο δρόμο». Τον «καλό»!                                                                               

Στο δρόμο της Αρετής της Τιμής και της Αξιοπρέπειας.

Αντώνη μας – Γιατρέ μας – Δικέ μας Άνθρωπε,                       

Παρέμεινες γενναίος μειλίχιος και αξιοπρεπής ως την ύστατη στιγμή, έφυγες για τους παραδείσιους και άγιους ουράνιους θόλους που άνοιξαν για να αφήσουν την ψυχή σου να πετάξει και να φτερουγίζει ελεύθερη !

Αγαπημένε μας Αντώνη,

Η διαδρομή σου στη ζωή ήταν γεμάτη φως. Ο βίος σου θα είναι για εμάς «κιβωτός αρετής». Το κενό που αφήνεις σε όλους μας,  μα πρώτα από όλους στους αγαπημένους σου τεράστιο. Δυστυχώς, γνωρίζουμε πολύ καλά τι χάσαμε!                                                

Χάσαμε ένα χαρισματικό – υπέροχο  άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή τρομαγμένοι μετράμε την τεράστια απουσία σου από δίπλα μας. 

Από την απρόβλεπτη καθημερινότητα μας. 

Συντετριμμένοι οι Χιώτες της Αττικής Γης. Αντάμα με αυτούς που ζουν στα Μυροβόλα νησιά, απευθύνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη σου οικογένεια.

Καλέ μου Άνθρωπε,  υπήρξαμε τυχεροί που σε απαντήσαμε στο δρόμο της ζωής μας. Θα σε θυμόμαστε πάντα με πολλή αγάπη.Δυστυχώς με το χαμό σου η Λαγκάδα η Χίος η Ελλάδα μας και ο κόσμος όλος έγινε φτωχότερος.

Καλό σου ταξίδι στην αγκαλιά του Πλάστη και Δημιουργού μας.

Ας είναι ελαφρύ και μοσχοβόλο το χώμα που θα σκεπάσει το σεπτό σκήνωμα σου.

Σε ευχαριστούμε για όλα.

Ελπίζω και θέλω να πιστεύω πως όσα ζούμε αυτή τη στιγμή  είναι ένα κακό όνειρο.

Μιχάλης Γ. Καριάμης

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΝΤ. ΧΑΒΙΑΡΑΣ

καπετάν Στέλιος Παντ. Χαβιάρας (1938 - 2018)

Αγαπημένε Εξάδελφε – Κουμπάρε – Συγχωριανέ – Γείτονα.              

Αγαπημένε Φίλε και Συνάδελφε καπετάν Στέλιο.

Έλαχε σε μένα ο κλήρος εκ μέρους του Ναυτικού Συλλόγου Κορυδαλλού να σηκώσω το βαρύ φορτίο του αποχαιρετισμού. Βαριά δουλειά.                 

Άχαρη δύσκολη και επώδυνη.

Στα 55 χρόνια της κοινής πορείας μας, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό η σκέψη ότι θα στέκομαι  μπροστά από τη σορό σου, για να πω το στερνό αντίο. Δεν θέλω να το πιστέψω και να το δεχθώ. Και όμως, αυτό συμβαίνει τώρα.

Είθε αυτά τα λόγια να γίνουν μοσχοβόλα άνθη. Ροδοπέταλα παρηγοριάς στην αγαπημένη οικογένεια σου. Τη σύζυγο τα παιδιά τα εγγόνια σου και όλους εμάς που σε αγαπήσαμε πραγματικά

.

Αδύναμος και νωθρός ο λόγος μου. Η γραφίδα μου ανίσχυρη για να αποτυπώσουν τις στιγμές και  αποδώσουν την πραγματική διάσταση της προσωπικότητας σου. Του ήθους. Της Ταπεινότητας. Της αξιοπρέπειας.  

Της επαγγελματικής αρμυρής  πορείας σου.

Υπήρξες φάρος για τους νεώτερους μα και για μένα.                     

Ομολογώ δημόσια ότι ένα μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μου εξέλιξης το οφείλω σε εσένα.

Καπετάν Στέλιο.                                                                                    
Είμαστε υπερήφανοι που υπήρξαμε συνάδελφοι και φίλοι σου. Προνομιούχοι όσοι πορεύτηκαν πλάι σου. θα ζεις για πάντα στις καρδιές  μας. Ομόφωνα από τα χείλη όλων μας πηγάζει η πανανθρώπινη ευχή  « Ο Μεγαλοδύναμος να αναπαύσει αιώνια την ψυχή σου στα ουράνια δώματα μετά των Αγίων». 

Αγαπημένε μου  Φίλε 
                                                                         

Βίωσες για ένα τρίμηνο μια πρωτοφανή επώδυνη φουρτούνα, κλεισμένος μέσα σε ένα γέρικο σκαρί. Έδωσες όλο αυτό τον καιρό μια άνιση μάχη, που παρά την επιθυμία όλων των δικών σου, τελικά την έχασες. Κρίμα … !!!

Καλό σου ταξίδι καπετάνιε μου

Καπετάνιε Σαλπάρισες.                                                                              

Την μέρα των Ταξιαρχών, μας άφησες όλους πίσω, στον προβλήτα της ζωής. Έφυγες μόνος για το Μεγάλο το Στερνό σου ταξίδι με προορισμό τις γειτονιές των Αγγέλων.   

              

Σαλπάρισες για τις γαλήνιες θάλασσες της αγκαλιάς του Θεού εκεί που δεν υπάρχουν  πόνοι, φόβοι, αγωνίες, λύπες μα ούτε στεναγμοί αλλά ζωή ατέλειωτη.

Καπετάνιε μου, 
δυστυχώς, χάραξες πορεία, χωρίς δυνατότητα επιστροφής και σήμανες «Πρόσω Ολοταχώς».                                                                                                                                                 

Αυτή τη στιγμή,                                                                               

Άνθρωποι δικοί σου. Άνθρωποι που αγάπησες και σε αγάπησαν. Άνθρωποι που δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ, με μάτια δακρυσμένα και χείλη τρεμάμενα  σου εύχονται με σπαραγμό  «Καλό ταξίδι»

Αιωνία σου η μνήμη !!!

Μιχάλης Γ. Καριάμης

ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ Ε.Ν

Πρόεδρος                                                                                    
«ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ»

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΑΞΕΧΑΣΤΕ ΣΤΑΜΑΤΗ ΜΑΝΕ

                                      

Σήμερα το απόγευμα, η ευλογημένη και Μυροβόλος γη των Αρμολίων  δέχθηκε στην αγκαλιά της ένα από τα πιο καλά και ευγενικά παιδιά της. Έναν από τους ευγενέστερους  και φιλοπρόοδους ανθρώπους, που γέννησε αυτός ο τόπος.

Ένα από τους  εκλεκτούς και ξεχωριστούς Χιώτες της  Αττικής. Η παρουσία του σε κάθε Χιώτικη εκδήλωση όπου και αν  λάβαινε χώρα, ήταν δεδομένη. Ταχτικός αρθρογράφος στον χιώτικο τύπο και στο περιοδικό ‘’ΔΑΦΝΗ’’. Μειλίχιος  άνθρωπος .  Πράος και Τιμιότατος . Πάντα με τον καλό λόγο στα χείλη του. Φίλος με όλους τους εκλεκτούς συμπατριώτες μας οι οποίοι, δεν άφηναν ευκαιρία να  πάει χαμένη για να του εκφράζουν την αγάπη και τον σεβασμό τους. Ειλικρινά το κενό που   αφήνει  πίσω  του  είναι   δυσαναπλήρωτο. 

Η ευγένεια , η καλοσύνη, η σεμνότητα και η ταπεινότητα   του, παράδειγμα προς   μίμηση. Καλό παράδειγμα, για όλους εμάς τους νεότερους που είχαμε τη καλή τύχη να μας θεωρεί φίλους του και να τον έχουμε στην παρέα μας.

                                                + Σταμάτης Μανές - Μιχάλης Καριάμης

Όσα χρόνια και αν περάσουν, θα ηχεί στα αυτιά μου, η γλυκιά και αγαπημένη φωνή του. Φωνή Πατρική  γενάτη Αγάπη , νουθετήματα, συμβουλές και επιβραβεύσεις.  Στη θύμηση μου, θα παραμείνουν ζωντανά  τα λαμπερά μάτια του και το πάντα χαμογελαστό πρόσωπο του

Απώλεια για την Μεγάλη Χιώτικη παροικία η οποία φυλλοροεί  σιγά – σιγά και χάνει ένα – ένα από τα καλύτερα στελέχη της. Ανθρώπους οι οποίοι λάμπρυναν τις εκδηλώσεις μας με την παρουσία τους.                            

Σαν Μνημόσυνο , ας αναφερθώ σε μερικούς από αυτούς, αρχής γενομένης από τον αοίδιμο Αρχιμανδρίτη Μακάριο Βαρλά. Τους : Κωνσταντίνο Μουτάφη. Αντώνη Δαμαλά . Δημήτρη Λαϊνά. Καπετάν Άγγελο Αγγελιδάκη, Καπετάν Γιώργη Καρδίζη , καπετάν  Γιάννη Παπαδόπουλο και τόσους άλλους που άφησαν ανεξίτηλα ίχνη στο πέρασμα τους.                                                                                       Με  οδύνη και πόνο ψυχής  από την Αττική Γη, σου στέλνω το «Ύστατο Χαίρε» Μαζί με τους Γιώργη Διλμπόη, Βαγγέλη Ρουφάκη  και Γιώργο Μπαχά σε θεωρούσαμε αναπόσπαστο μέλος της  συντροφιάς μας. Πάντα ο λόγος μας περιείχε μια αναφορά στο αγαπημένο όνομα σου. Λαβαίνω το θάρρος και εκ μέρους όλων μας να σου ευχηθώ 

«Καλό ταξίδι, αξέχαστε και σεβαστέ φίλε, αδερφέ, πατέρα  Σταμάτη Μανέ, στο απάγκιο λιμάνι της αγκαλιάς του θεού,  ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος»                                       

Τα χνάρια που άφησες στο πέρασμα σου από τον ψεύτικο τούτον κόσμο, δεν πρόκειται επ ουδενί λόγω να χαθούν. Αφήνεις πίσω σου, μέσα στην οικογένεια  σου άξιους αντικαταστάτες   Η μνήμη και η σκέψη των πεπραγμένων μιας ολόκληρης ζωής θα οδηγούν πάντα τα βήματα τους στην ορθή πορεία που εσύ χάραξες.

Όλοι εμείς που σε αγαπούσαμε σαν φίλο, αδερφό και πατέρα μας με τρεμάμενη φωνή σου λέμε «Καλό ταξίδι και Καλή Ανάσταση»

Μιχάλης Γ. Καριάμης

Πλοίαρχος Ε.Ν.