'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

ΚΑΡΙΑΜΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ - Πλοίαρχος του Χιοκεντρικού πολιτισμού






ΠΟΛΙΤΗΣ   /   ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ


25/04/2005

«Ο κόσμος πρέπει να μάθει ότι ο καρκίνος νικιέται»



ΚΑΡΙΑΜΗΣ  ΜΙΧΑΛΗΣ : 


Πλοίαρχος του Χιοκεντρικού πολιτισμού






Γεννήθηκε το 1946.
Στη Λαγκάδα το πατρικό σπίτι.
Γιώργος ο πατέρας, ναυτικός.
Ανθή η μητέρα, οικιακά.
Φωτεινή η σύζυγος, το γένος Ζουμίδη.
Γιώργος και Ανθή τα παιδιά τους.


Ο κ. Μιχάλης, μέσα από τη ζωή και τη λειτουργία του, μας «περνάει» δύο σημαντικά μηνύματα. Αφήνουμε να μας τα περιγράψει γλαφυρότατα ο ίδιος.
«Δυστυχώς έφυγα από τη Χίο μικρός, πριν πάω Δημοτικό Σχολείο. Η πάμπτωχη οικογένειά μου έφυγε με το πρώτο ρεύμα μετανάστευσης προς την πρωτεύουσα. Όμως, η ψυχή μου έχει μείνει στη Χίο».                                                                

Δηλώνει και θα δηλώνει Χιώτης με στερνή του επιθυμία να γυρίσει κάποια στιγμή μόνιμα στη Χίο και να διαφυλαχθεί όταν έλθει η ώρα η σωρός του στη γενέθλια γη.
Το 1964 τελείωσε το Γυμνάσιο του «Πρωτεύς» στον Πειραιά, αλλά από το 1961 βιοπαλεύει με το υγρό στοιχείο, ταξιδεύοντας κάθε καλοκαίρι με τα τότε περίφημα, όπως τα αποκαλεί, Λαγκαδούσικα καΐκια. Διευκρινίζει ότι :  
Δεν έγινε ναυτικός από βιοποριστική ανάγκη, αλλά επειδή είναι και παραμένει εραστής και λάτρης της θάλασσας   . 

Ταξίδεψε πάρα πολλά χρόνια, αλλά διέκοψε κατ’ ανάγκην το επάγγελμα, χτυπημένος όπως λέει καθαρά και ξάστερα από καρκίνο στα πνευμόνια. Κι εδώ μας περνάει το πρώτο μήνυμα:
«Το λέω σε όλους για να μην πτοούνται. Είμαι με ένα πνευμόνι και ζω μια φανταστική ζωή. Ο κόσμος πρέπει να μάθει ότι ο καρκίνος νικιέται. Είμαι χειρουργημένος 9 χρόνια. Είχα την αγαθή τύχη να έχω πνευμονολόγο τον γνωστό Χιώτη,Μάνο Ζαχαριάδη, τον οποίο ευγνωμονώ αιώνια»

Τι λέτε, δεν είναι ένα ισχυρό μήνυμα αισιοδοξίας;
«Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι είμαι μανιώδης ψαροντουφεκάς, κινητικότατος. Το μεταφέρω σαν μήνυμα αισιοδοξίας. Ο καρκίνος δεν είναι αήττητος, αρκεί να το πιστέψουμε. Όταν προσβλήθηκα από την επάρατο είχε τρομερές ανάγκες η οικογένειά μου. Έπρεπε να ζήσω για να βγάλω πέρα τις υποχρεώσεις μου. Είπα θα ζήσω κι έζησα».

Μήνυμα δεύτερο -  Δηλώνει :                          Μύστης της ιδέας του Χιώτικου Μεγαλείου .  

Αναλύει τη θέση του, ιδιαίτερα παραστατικά.
«Είμαι λάτρης της ιστορίας και του πολιτισμού του τόπου μας. Διαβάζοντας διαπίστωσα ότι από αρχαιοτάτων χρόνων έως και σήμερα η Χίος, αυτό το ιδιαίτερο κομμάτι της προικισμένης Ιωνίας, ήταν το ξεχωριστό μέρος της Ελληνικής Επικράτειας, το πρώτο. Με έναν φανταστικό κτήτορα, τον Οινοπίωνα, του οποίου η αίγλη και τα κατορθώματα είχαν γραφεί σε έναν λαμπρό ναό, το Οινοποιόνειο, το οποίο δεν γνωρίζουμε που φτάνει έως τις μέρες μας. Και σήμερα ακόμη η Χίος μεγαλουργεί. Το βλέπουμε και στην Αθήνα. Το 80% των ιδρυμάτων της προέρχεται από Χιώτικες δωρεές».

Λέει, όμως, και κάτι άλλο, αρκετά χαρακτηριστικό. Ότι ο Έλληνας βαριέται να διαβάσει, γι’ αυτό πρέπει να του δώσουνε μασημένη τροφή.                                               
«Ο Έλληνας αγαπάει την ιστορία του, αλλά δεν την ξέρει. Δεν διαβάζει. Πρέπει να το καταλάβουμε οι άνθρωποι που λέμε ότι αγαπάμε την πατρίδα μας, την ιστορία μας, οι ερευνητές. Πρέπει να γράφουμε εύκολα κείμενα κι ας τα δημοσιεύουμε οπουδήποτε. Να μπορέσει ο Έλληνας, ο Χιώτης, να μάθει την ιστορία της πατρίδας του, της Χίου. Όλοι θέλουν να μάθουν αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο. Θέλουν να πάνε στη βιβλιοθήκη ή σε ένα βιβλιοπωλείο, να ζητήσουν βιβλία της ιστορίας και του πολιτισμού της Χίου αλλά ντρέπονται. Δεν νομίζω ότι αδιαφορούν. Η πατρίδα μας, η Χίος, είναι προικισμένη σαν νομός να έχει ιστορικές καταγραφές, όπως του Ζολώτα, του Σγουρού, του Βλαστού, του αείμνηστου φίλου μου του Αντώνη του Δαμαλά, κι άλλες επιμέρους μικρές. Αυτή τη στιγμή δε ο καθηγητής κ. Χαροκόπος, καταγράφει τη νεότερη ιστορία της Χίου, με τα νεότερα αρχαιολογικά δεδομένα των τελευταίων ετών. Ας τους τα δώσουμε γραμμένα απλά και ας τα δημοσιεύσουμε παντού, να γίνουν ευκολότερα κτήμα τους».

Κλείνει με ένα διπλό κάλεσμα. 
«Όλοι μπορούμε να προσφέρουμε στον τόπο μας, αν τον ξαναφέρουμε εκεί που του αρμόζει».

Απευθυνόμενος ειδικότερα στους συνταξιούχους Χιώτες της Αθήνας, τους καλεί να προσπαθήσουν να ξαναδώσουν ζωή στα ρημαγμένα μας χωριά. 
«Ειδικά στην περιοχή της Αμανής. Δυστυχώς αυτά τα μέρη έχουν ερημώσει. Σε κάποια χωριά μένουν λίγοι κάτοικοι το χειμώνα. Ας ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας, στον τόπο των λογισμών μας, στο αραξοβόλι μας, στην πάντα νοσταλγική γη». 

Ομολογεί, όμως ο ίδιος ότι  : 
Αυτό είναι μία ουτοπία, ειδικά όταν έχουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους στην Αττική.

Δηλώνει
Φανατικός Χιολάτρης.

Ασχολείται
Με την έρευνα και την καταγραφή πολιτιστικών κι ιστορικών στοιχείων

Όταν πρέπει
Μπορεί και διεκδικεί δυναμικά τα δίκαια του τόπου του.




Δημήτρης Μυωτέρης








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου